หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5612

แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย เฉินผิงตั้งใจว่าจะทำให้ได้ต่อให้ต้องตามหาคุณชี่ให้เจอ ว่ากันว่าคุณชี่ชุบชีวิตคนตายได้ หากมีความสามารถในการพาวิญญาณกลับมา เขาก็น่าจะสร้างกายเนื้อขึ้นมาใหม่ได้เช่นกัน

ภายในถ้ำในภูเขา จ้าวมารสีชาดลอยไปมาพลางสัมผัสผนังหินราวกับทักทายสหายเก่า ทันใดนั้นเขาก็หยุด ที่จุดหนึ่งเขามองเห็นหัวใจที่เปล่งแสงจางๆ สองดวง ซึ่งถูกสลักลงแผ่นหินเมื่อนานมาแล้ว เขาหยุดนิ่งไม่ขยับ รอบกายมีเพียงความเงียบของถ้ำ

"ไม่นึกเลยว่า...หัวใจของเธอยังอยู่ที่นี่" เขาถอนหายใจแผ่วเบา

เมื่อเห็นเขาชะงักไป เฉินผิงจึงได้รู้ว่าจ้าวมารไม่ได้มีแต่ความอวดดีและบาดแผลจากสงคราม คำว่า "เธอ" หมายถึงผู้หญิงอย่างไม่ต้องสงสัย

"เธอเป็นใคร?" เฉินผิงถามเบาๆ

"ตอนนั้นผู้คนมองข้าในฐานะมารร้าย แสงสว่างกับความมืดไม่อาจอยู่ร่วมกัน พวกมันจึงต่อต้านความรักของเรา ผู้อาวุโสวางกับดักอาคมหมายกำจัดข้า หลิงเยว่ไม่อาจอยู่เฉยได้ เธอฝ่าฝืนกฎสำนักและสู้เคียงข้างข้า ทว่าจำนวนที่เหนือกว่าของพวกมันต้อนเราจนมุม ในขณะที่ลมหายใจรวยริน หลิงเยว่ก็ใช้วิชาต้องห้าม สละชีวิตสร้างเส้นทางหลบหนีให้ข้า"

"ข้ามองเธอสลายร่างไปต่อหน้าต่อตาราวแสงจันทร์ที่ดับลง ไม่อาจทำอะไรได้ หัวใจของข้าเหมือนแหลกเป็นเสี่ยง ความเจ็บปวดและโทสะเปลี่ยนข้าไปอย่างสิ้นเชิง นับจากวันนั้นข้าก็อยู่กับความแค้น ข้าสาบานว่าจะทำให้สวรรค์นองเลือดเพื่อเธอ"