หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5566

"องค์ชายหวู่ ข้าว่าเราไม่ควรประมาทวังราชาสูงสุด แม้เจ้าตำหนักลำดับสี่จะไม่ใช่ภัยคุกคาม วังราชาสูงสุดก็ไม่ใช่ธรรมดาสามัญ!" เจ้าตำหนักซานเตือน

"ทำไมถึงคิดอย่างนั้น?" องค์ชายหวู่ถาม

เจ้าตำหนักซานอธิบาย "แม้เจ้าตำหนักลำดับสี่จะปกครองวังราชาสูงสุดในตอนนี้ แต่ที่อันตรายจริงๆ คือสี่เทพพิทักษ์แห่งวังราชาสูงสุด แม้แต่เจ้าตำหนักอย่างเรายังไม่เคยเห็นพลังที่แท้จริงของพวกเขา"

เขาพูดต่อ "ที่จริงเรายังไม่เคยเห็นสี่เทพพิทักษ์ด้วยซ้ำ แค่ได้ยินจากราชาสูงสุดว่าทั้งสี่เคยเป็นองครักษ์ของราชาสูงสุดรุ่นแรก"

เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "ในขณะที่ตำแหน่งในตำหนักทวยเทพถูกสืบทอดตามกาลเวลา สี่องครักษ์ของราชาสูงสุดรุ่นแรกก็กลายเป็นผู้ปกป้องวังราชาสูงสุด ไม่มีใครเคยเห็นพวกเขานับแต่นั้น แต่ถ้าหากอันตรายมาเยือนวังราชาสูงสุด สี่เทพพิทักษ์จะปรากฎตัวแน่นอน"

"แสดงว่าไม่มีพวกเจ้าคนไหนเคยเห็นสี่เทพพิทักษ์?" องค์ชายหวู่หัวเราะ

"ไม่มีใครเคยเห็น" เจ้าตำหนักซานยืนยัน

องค์ชายหวู่หัวเราะลั่น "แล้วเจ้าแน่ใจได้ยังไงว่าสี่เทพพิทักษ์อยู่ที่วังราชาสูงสุดจริงๆ? มันอาจเป็นแค่แผนหลอกก็ได้ เป็นเรื่องหลอกลวงที่ราชาสูงสุดแต่งขึ้นเพื่อกันไม่ให้พวกเจ้าคิดต่อต้าน"

เจ้าตำหนักซานพูดไม่ออกและนึกอยากสบถ

แม้ชาวสวรรค์จะเย่อหยิ่งและมองว่าผู้อื่นด้อยกว่า แต่พวกเขาก็ไม่โกหกหลอกหลวงอย่างไร้เหตุผล

เพราะฉะนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ที่สี่เทพพิทักษ์จะเป็นแค่เรื่องแต่งที่เอาไว้ปกป้องวังราชาสูงสุด

"เจ้าตำหนักซาน เจ้าขี้ระแวงและอ่อนต่อโลก..." เสียนเอ๋อมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วพูด "สี่เทพพิทักษ์น่ะช่างเถอะ ต่อให้ราชาสูงสุดมาเอง ข้าก็จะกำราบในกระบวนท่าเดียว..."

โอหังนัก... เจ้าตำหนักซานอ้าปากแต่ไม่กล้าพูดออกไป จึงด่าในใจแทน

ฮัดชิ้ว!

ท่ามกลางความมืดไร้ที่สิ้นสุด เขาจามออกมา

เขามองเฉินผิงแล้วขมวดคิ้ว "หายไปนานตั้งขนาดนี้ ยังมีคนนินทาข้าอยู่อีกหรือ?"

อุกกาบาตเพลิงทำอะไรเขาไม่ได้อีกแล้ว กลายเป็นทรัพยากรชั้นเยี่ยมของเขา

เฉินผิงจับกระบี่พิฆาตมังกรแน่น พุ่งเข้าหาอุกกาบาตเพลิง

ลำแสงกระบี่ผ่าอุกกาบาตเพลิงแหลกละเอียด

ชายคนนั้นมองเฉินผิงเงียบๆ ไม่พูดและไม่ขัด

เขาเห็นแล้วว่าเฉินผิงมีพรสวรรค์ เขาแค่แนะนำเล็กน้อย เฉินผิงก็ทำความเข้าใจได้ด้วยตัวเอง

จิตดาบของเฉินผิงบริสุทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขาฟาดฟัน

"อุกกาบาตเพลิงจากภพสิ้นสูญสินะ ขอดูหน่อยเถอะว่าเจ้าจะต้านได้นานแค่ไหน" เขาพึมพำขณะมองเฉินผิงที่ฟาดฟันไม่หยุด