Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1237
ตอนที่ 1237 ระบำนกยูงสะเทือนบลูสตาร์ (1)
เช้าวันถัดมา
คืนวันเสาร์
ศูนย์ดนตรีกลางฉินโจว
รายการวาไรตี้เพลงที่กำลังเป็นที่นิยมที่สุดของบลูสตาร์ในเวลานี้อย่างเพลงของเรากำลังจะถ่ายทอดสด
อุปกรณ์ต่างๆ อยู่ระหว่างการปรับแต่งครั้งสุดท้าย
การถ่ายทอดสดในคืนนี้ยังไม่เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
แต่ผู้ชมจากทั่วทุกทวีปต่างก็ทยอยกันเข้ามา
ขณะเดียวกันนั้นเอง
ผู้ชมล้วนพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น ต่างคนต่างสนทนากันกระหนุงกระหนิง บรรยากาศสดใสเป็นอย่างยิ่ง
“เวทีใหญ่มากเลย!”
“ดูสดๆ แล้วได้อรรถรสกว่าดูในทีวีอีก!”
“คุ้มแล้วที่อุตส่าห์เดินทางมาจากเว่ยโจวเพื่อมาดูการแข่ง!”
“จะว่าไป วันนี้จะได้เห็นเซี่ยนอวี๋หรือเปล่านะ?”
“ไม่แน่หรอก”
“เซี่ยนอวี๋เป็นคนออกแบบท่าเต้น อยู่เบื้องหลัง เว้นเสียแต่ว่าเขาจะขึ้นมาเต้นเอง”
“เขาคงไม่เต้นเองหรอกมั้ง”
“เมื่อวานในรายการก็พูดแล้วนี่ ว่าคราวนี้ถึงเซี่ยนอวี๋จะมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก เพราะเวทีถูกกำหนดไว้แล้ว เขาจะไปทำเวทีใหม่ภายในสามวันได้ยังไง”
“ถึงทำได้แล้วจะยังไงล่ะ”
“รายการนี้หลักๆ ก็เน้นฟังเพลง การเต้นอะไรพวกนี้ก็เป็นแค่ของแถม จะมีผลจริงๆ ก็ต่อเมื่อคุณภาพเพลงสูสีกัน ถึงตอนนั้นใครต้นดีกว่าถึงจะครองความได้เปรียบ”
…
ห้องควบคุมการถ่ายทอดสด
ถงซูเหวินเหลือบมองเวลา แล้วหยิบวิทยุขึ้นมาอย่างทันที “ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม รายการถ่ายทอดสดกำลังจะเริ่มแล้ว นับถอยหลัง หนึ่งนาที!”
30 วินาที!
20 วินาที!
10 วินาทีสุดท้าย!
การนับถอยหลังสิ้นสุดลง!
การถ่ายทอดสดทั่วโลกเริ่มต้นขึ้น!
ภาพจากมุมกล้องทางอากาศค่อยๆ เปิดเผยให้เห็นเวทีในมุมกว้าง ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ พิธีกรอันหงก้าวขึ้นเวที
“ยินดีต้อนรับผู้ชมทั้งในสถานที่และทางหน้าจอโทรทัศน์ เข้าสู่รายการวาไรตีดนตรีอันยิ่งใหญ่ เพลงของพวกเราซีซันสอง ผมคือเพื่อนเก่าแก่ของพวกคุณ อันหง!”
ทันใดนั้นเอง!
เสียงเชียร์ของผู้ชมดังกระหึ่ม!
ในเวลาเดียวกัน!
ผู้ชมจากทุกทวีปบนบลูสตาร์ก็ได้รับชมการถ่ายทอดสดไปพร้อมกัน คอมเมนต์บนหน้าจอเริ่มกระหน่ำเข้ามา
‘เริ่มแล้ว!’
‘ดูสดนี่เร้าใจกว่าจริงๆ !’
‘ยิ่งดูยิ่งตื่นเต้น!’
‘พ่อเพลงอวี๋ ผมอยากเห็นพ่อเพลงอวี๋ออกมา!’
‘เซี่ยนอวี๋อยู่เบื้องหลัง ดูแลเอฟเฟ็กต์เวที คงไม่ออกมา เว้นแต่จะขึ้นไปเต้นเอง แต่ดูจากตอนที่ฉายเมื่อวาน พ่อเพลงอวี๋คงไม่มีเวลามาปรับเวทีให้ฉินโจวแล้วละ”
‘ใช่แล้ว’
‘มีเวลาแค่สามวันเอง’
‘งวดนี้เวทีของฉินโจวคงหวังอะไรไม่ได้มากนัก ต้องมาลุ้นกันว่าการจับคู่ของลู่เซิ่งกับเว่ยห่าวอวิ้นจะช่วยพยุงข้อเสียเปรียบเรื่องเวทีไว้ได้หรือเปล่า’
‘น่าเสียดายจริงๆ ’
‘ยังอยากเห็นพ่อเพลงอวี๋แต่งเพลงหรือร้องเพลงอยู่ดี’
‘เพราะพวกเรามาเพื่อฟังเพลง ส่วนการเต้นก็แค่ส่วนประกอบ เหมือนตอนดื่มเหล้าแล้วมีถั่วลิสงให้แกล้ม ถึงไม่มีมันก็ยังดื่มได้อย่างสบายใจ ดังนั้นต่อให้ถั่วลิสงอร่อยแค่ไหน ก็แล้วยังไงล่ะ?’
…
ห้องรับรองของทีมฉินโจว
แฟรงค์แสดงสีหน้าเป็นกังวล
อวิ๋นถงถงกำลังยืดเส้นยืดสาย
เว่ยห่าวอวิ้นกำลังวอร์มเสียง
ส่วนลู่เซิ่งก็กำลังถือแท็บเล็ตรับชมการถ่ายทอดสด
ข้างๆ กันหลินเยวียนยื่นหน้าเข้ามา อ่านคอมเมนต์บนหน้าจอด้วยความสนอกสนใจ
ลู่เซิ่ง “เวทีที่คุณทำออกมาจะดีใช่ไหม?”
หลินเยวียน “ทำไมคุณไม่มาดูเองล่ะ”
ลู่เซิ่ง “ก็กะจะดูว่าคุณจะทำให้ผมเซอร์ไพรส์ได้ไหมไง”
หลินเยวียนทำปากเบ้
แม้การซ้อมจะไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปดู แต่ลู่เซิ่งในฐานะนักประพันธ์เพลง แน่นอนว่าสามารถเข้าร่วมได้อยู่แล้ว ทว่าเมื่อหมอนี่เห็นว่าหลินเยวียนมาด้วย ก็เล่นแอบอู้งาน โยนการฝึกซ้อมเพลงของเว่ยห่าวอวิ้นให้หลินเยวียนรับผิดชอบไปเสียเลย
ดังนั้น
ทีมฉินโจวในตอนนี้ นอกจากตัวผู้เกี่ยวข้องและทีมงานของรายการแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าการฝึกซ้อมของทีมฉินโจวเป็นอย่างไรกันแน่
…
“สวยเหลือเกิน!”
“ทำให้คนดูเคลิ้มไปเลย!”
“เอฟเฟ็กต์เวทีของเพลงนี้ยอดเยี่ยมที่สุด ตั้งแต่เยี่ยนโจวเข้าร่วมแข่งขันมาเลยทีเดียว!”
“นี่เป็นระบำคลาสสิกที่มีชื่อเสียง”
“หลังจากอินอินนำมาดัดแปลง การเต้นก็เข้ากับบทเพลงได้อย่างลงตัว!”
“ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่า ต่อให้เอฟเฟ็กต์เวทีดีแค่ไหน สุดท้ายคนร้องก็ยังเป็นตัวเอกอยู่ดี แต่ครั้งนี้กลับทำให้ฉันรู้สึกว่า ถ้าขาดการเต้นประกอบ เพลงนี้จะขาดเสน่ห์ไปมาก ในทำนองเดียวกัน ถ้าขาดเสียงเพลง การร่ายรำนี้ก็คงดูจืดชืดไร้ชีวิตชีวา”
“จบแล้วละ!”
“งานนี้ฉินโจวจะเอาอะไรไปสู้?”
“ตอนแรกยังคิดอยู่เลยว่า ถึงเวทีของฉินโจวจะด้อยหน่อย แต่ถ้าเพลงเหนือกว่าคู่แข่งก็น่าจะมีโอกาสชนะ แต่เพลงของคนเขาก็ดีมาก เอาไม่ลงจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นเอฟเฟ็กต์เวทีของฉินโจวก็กระจอกมาตลอด!”
“อินอินนี่ไม่เสียแรงที่ติดอันดับยี่สิบต้นๆ ของการจัดอันดับสาขาการเต้นรำ!”
“รอบนี้ฉินโจวคงต้องแพ้ติดกันเป็นครั้งที่สี่แล้วละ รู้สึกเหมือนว่าพอใครมาเจอฉินโจวปุ๊บ ก็เหมือนอยู่ๆ จะเก่งขึ้นเป็นพิเศษทุกที!”
“ทั้งที่ก่อนหน้านี้เยี่ยนโจวก็ไม่ได้แกร่งอะไรขนาดนี้แท้ๆ !”
…
ทีมฉินโจวทางฝั่งนี้
หลายคนหน้าถอดสี!
ผู้ชมพูดได้ตรงใจ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น พอมาออกรายการนี้ ต่อให้เป็นทีมอ่อนๆ แต่เมื่อเจอฉินโจวกลับกลายเป็นเก่งกาจขึ้นมาทันที!
“ให้ตายเถอะ!”
“ซวยอะไรขนาดนี้?”
“การแสดงที่ดีที่สุดของเยี่ยนโจว ดันมาเจอพวกเราซะนี่!”
“คราวนี้แหงๆ ว่าจบเห่แล้ว!”
“พวกเรารู้กันดีว่าเพลง ‘นกยูง’ คุณภาพมันยอดจริง แต่ก็แค่เหนือกว่าเขานิดหน่อยเท่านั้นเอง ถ้าเราทำเอฟเฟ็กต์เวทีไม่ขึ้น ความได้เปรียบของเพลงนิดเดียว มันไม่พอหักล้างกับความเสียเปรียบจากเอฟเฟ็กต์เวทีเลยสักนิด!”
“งานเข้าแล้วละ!”
“คงต้องปล่อยตามยถากรรมแล้ว”
“พวกเรายังมีอาจารย์เซี่ยนอวี๋อยู่ไม่ใช่หรือ?”
“อันดับนักเต้นของอาจารย์เซี่ยนอวี๋ยังสูงกว่าอินอินอีกนะ!”
“ไม่ได้ดูรายการที่ออกอากาศเมื่อวานหรือ พวกเรามีเวลาแค่สามวันเอง ทางอาจารย์เซี่ยนอวี๋น่ะ อาจจะไม่มีเวลาลงมือด้วยซ้ำ ฉันลองถามพี่ห่าวอวิ้นแล้วว่าเป็นยังไงบ้าง แต่เธอก็ไม่ยอมบอกอะไร ชอบพูดแต่ว่ากดดันมากๆ ”
“อ๊ากกก!”
ทีมฉินโจวเหมือนจะมุดแผ่นดินหนีแล้ว
มาตุภูมิแห่งดนตรีอันเกรียงไกรกลับกลายเป็นฝ่ายที่ถูกทีมจากทวีปอื่นกดดันจนเละเทะในเวทีรายการดนตรีเช่นนี้ ทำเอาทุกคนรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้าเหมือนถูกตบเข้าดังฉาด
…………………………………………….
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...