Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1220

ตอนที่ 1220 ทำไมการจัดอันดับสาขาการเต้นรำถึงมีเขาอยู่ด้วยล่ะ

บัดซบ

เป็นแบบนี้จริงด้วย

แพ้สามเกมรวด

เหล่าบรรดานักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ในบลูสตาร์ เมื่อได้อ่านครบทั้งสามเรื่อง ต่างก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกตะลึง

“หมอนี่น่ากลัวจริงๆ สามเรื่องติดกัน ทั้งแนวคิดและโครงสร้างไม่มีซ้ำกันแม้แต่นิดเดียว ถ้าจะหาจุดที่เหมือนก็เห็นจะเป็นบรรยากาศอันเศร้าสร้อยที่ปกคลุมทั้งเรื่อง และตอนจบของแต่ละเรื่องก็มักจะมาพร้อมการเสียสละและการอุทิศตน”

“นี่แหละคือสไตล์ของเขา”

ฝีมือการเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ของเขาถึงจะไม่โหดเท่าที่เขาเขียนแนวอื่น แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนจะเอาชนะได้ง่ายๆ ”

“ใครหน้าไหน?”

“ต่อให้เป็นจันอวิ๋น หลิงมู่หรือจางอ้าว ก็ไม่มีทางถูกเรียกว่าใครหน้าไหน ได้หรอก งานแนวไซไฟของพวกเขาอาจมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่ในบลูสตาร์ก็ยังถือว่าอยู่ระดับที่ติดหนึ่งในร้อยของการจัดอันดับนักเขียนได้แล้ว!”

“นั่นแหละที่ยิ่งสะท้อนให้เห็นว่าฉู่ขวงน่ากลัวขนาดไหน!”

“บางทีคงต้องรอให้เหล่ายอดฝีมือในแห่งเว่ยโจวหรือแม้แต่จงโจว ลงมือแล้วละ มีแต่นิยายไซไฟของพวกเขาเท่านั้น ถึงจะโค่นฉู่ขวงได้ในการประชันวรรณกรรม”

“ผมว่าตรงกันข้ามเสียมากกว่า”

“ยังไงนะ”

“ปล่อยเรื่องสั้นมาสามเรื่องติดกัน ฝีมือของฉู่ขวงนั้นน่าทึ่งจริง แต่เป็นไปได้ไหมว่าสามเรื่องนี้ เขาได้เตรียมเอาไว้นานแล้ว หรืออาจจะเขียนเสร็จก่อนการประชันวรรณกรรมครั้งนี้เสียด้วยซ้ำ?”

“หมายความว่ายังไง?”

“ผมคาดการณ์ว่าหลังจากนี้จะเป็นช่วงที่ฉู่ขวงอ่อนแอที่สุด ต่อให้ไม่ต้องให้ผู้ยิ่งใหญ่จากเว่ยโจวหรือจงโจวลงมือ ฉู่ขวงก็คงทนไม่ไหวอยู่ดี”

จะเป็นแบบนั้นจริงหรือ?

…

ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร แต่เมื่อเทียบกับเหล่านักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ในบลูสตาร์ที่อ่านจบแล้ว ก็ยิ่งอยากจะเอาชนะฉู่ขวงให้ได้ในการประชันวรรณกรรม ปฏิกิริยาของผู้อ่านนั้นกลับบริสุทธิ์และจริงใจมากกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย!

‘เจ้าแก่ฉู่ขวง!’

‘โหดร้ายเกินไปแล้ว!’

‘เราเริ่มอ่านจากจากเรื่องเช้าตรู่รู้สัจธรรม ตอนจบก็ว่าปวดใจแล้ว ไม่คิดเลยว่าหลังจากนั้นจะยิ่งโหดร้ายขึ้นเรื่อยๆ !’

‘จริงด้วย!’

‘เรื่องที่ชวนปวดใจที่สุดอันดับสองคือเรื่องพาดวงตาของเธอไปด้วย ตอนจบหักมุมจนได้เศร้าสุดๆ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งต้องแลกชีวิตอันโดดเดี่ยวมืดมิดนิรันดร์ เพื่อการสำรวจโลกของมวลมนุษยชาติ!’

‘แต่ที่สุดแห่งความบีบคั้นก็คือเรื่องครูบ้านนอก! ’

‘สองเรื่องแรกอ่านแล้วก็แค่ใจหวิวๆ ยังพอทนไหว แต่เรื่องที่สามนี่น้ำตาแตก หัวใจของครูช่างยิ่งใหญ่!’

‘ขอบคุณคุณครูของผม!’

‘ยืนยันแล้วว่านี่คือสไตล์ฉู่ขวงแท้ๆ ไม่มีคำว่าโหดที่สุด มีแต่โหดกว่าเดิมเท่านั้น ไม่โหดไม่สบายใจจริงๆ !’

‘โหดร้ายก็จริง แต่ก็สะเทือนใจสุดๆ ’

‘เขามีเรื่องสั้นแนวไซไฟยุคแรกๆ เรื่องหนึ่งชื่อผู้โศกศัลย์ใครเคยอ่านก็คงเข้าใจ หมอนี่ชอบเล่นแบบนี้จริงๆ แล้วก็ดันทำเอาฉันน้ำตาไหลได้ทุกครั้ง!’

ใช่แล้ว

ทั้งสามเรื่องล้วนหนักหน่วงกดดันทั้งสิ้น

แต่คราวนี้แม้ผู้อ่านจะพากันบ่นด่า ทว่าก็เป็นไปในเชิงล้อเล่นเสียมากกว่า เพราะนิยายวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ก็มักจะเกี่ยวพันกับการเสียสละอยู่แล้ว นี่นับเป็นเอกลักษณ์ประจำหมวดหมู่นี้ เพียงแต่เมื่อเรื่องนี้ดันเกี่ยวข้องกับเจ้าแก่ฉู่ขวง จึงทำให้ทุกคนยิ่งอินเป็นพิเศษ

เรียกได้ว่าฉู่ขวงไม่ใช่ผู้ถูกรังแกแต่อย่างใด

ท่ามกลางกระแสถกเถียงอย่างต่อเนื่อง

จันอวิ๋นแห่งฉินโจวได้ออกมาประกาศยอมแพ้อย่างเป็นทางการว่า

“แม้ผมทำได้เพียงยอมแพ้ แต่ในใจก็ยังเต็มไปด้วยความชื่นชม จันอวิ๋นอาจล้มลง ทว่าวงการนิยายวิทยาศาสตร์แห่งฉินโจวกลับลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง ขออวยพรให้อาจารย์ฉู่ขวงสามารถแบกรับธงของฉินโจวไว้ได้ และคว้าชัยชนะต่อไป คุณคือบุคคลอันดับหนึ่งแห่งวิทยาศาสตร์ฉินโจว!”

ถ้อยคำนี้พูดได้อย่างน่าฟัง

แต่ก็มีเพียงจันอวิ๋นเท่านั้นที่สามารถพูดเช่นนี้ได้

เพราะเขาเป็นชาวฉินโจว

การประลองระหว่างเขากับฉู่ขวง จึงถือว่าอยู่ในข่าย ‘ดาร์บีแมตช์’ โดยแท้

จากนั้นไม่นาน

นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์จากเยี่ยนโจว หลิงมู่ยอมแพ้

“ผมยอมศิโรราบ”

นี่คือกฎของการประชันวรรณกรรม ผู้แพ้จะต้องเอ่ยถ้อยคำยอมรับความปราชัยต่อผู้ชนะ ไม่มีใครดันทุรังในเรื่องนี้ เว้นแต่ผู้แพ้ไม่ยอมรับจริงๆ ถึงจะสามารถให้สาธารณชน หรือแม้แต่ยื่นเรื่องต่อทางการเพื่อขอผู้ตัดสินได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วการประชันวรรณกรรมไม่เคยยุ่งยากถึงเพียงนั้น

ท้ายที่สุด

จางอ้าวก็ยอมแพ้เช่นกัน พร้อมเอ่ยความในใจว่า

‘ในบลูสตาร์ตอนนี้ มีนักเขียนไม่กี่คนหรอกที่สามารถรักษาสถิติชัยชนะในการประชันวรรณกรรมได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ และฉู่ขวงก็บังเอิญเป็นหนึ่งในนั้น ผมเสียใจที่ไม่อาจหยุดสถิติไร้พ่ายของอาจารย์ฉู่ขวงลงได้ แต่เมื่อได้เห็นว่ามีผลงานอันยอดเยี่ยมสามเรื่องถือกำเนิดขึ้น ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองก็มีความดีความชอบอยู่บ้าง’

การยอมแพ้นั้น ก็เปรียบเสมือนการหาทางลงให้ตัวเอง

เพียงแต่ก่อนหน้านี้ เหล่านักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ทั้งหลายช่วยฉู่ขวงหาทางลงไว้มากมาย แต่กลับลืมหาทางลงให้กับสามคนนี้ สุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยให้พวกเขาหาทางลงกันเอง

และเมื่อทั้งสามยอมแพ้อย่างเป็นทางการ

ฉู่ขวงก็ปิดฉาก ‘ทริปเปิลคิลล์’ ได้สำเร็จ!

…

ศิลปะทั้งสิบแขวงของบลูสตาร์นั้น มีดังนี้

วรรณกรรม ดนตรี จิตรกรรม ภาพยนตร์ สถาปัตยกรรม ละครเวที การเต้นรำ ประติมากรรม อักษรวิจิตร และวิดีโอเกม

วิดีโอเกมนับเป็นศิลปะแขนงที่ยังคงมีข้อถกเถียง บางคนมองว่าใช่ศิลปะแห่งที่สิบแล้ว แต่บางคนก็เห็นว่ายังไปไม่ถึงขั้นนั้น ไม่ว่าอย่างไร ศิลปะทั้งเก้าแขนงก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นที่ยอมรับโดยไร้ข้อกังขา

จนถึงตอนนี้ สมาคมวรรณศิลป์ได้จัดทำการจัดอันดับสูงสุดของศิลปะทั้งสิบไปแล้วสี่แขนง ได้แก่

วรรณกรรม ดนตรี จิตรกรรม และภาพยนตร์

และในวันนี้ การจัดอันดับสาขาการเต้นรำก็ได้ถือกำเนิดขึ้น กลายเป็นการจัดอันดับสูงสุดลำดับที่ห้าในศิลปะสิบแขนงแห่งบลูสตาร์!

กติกาของการติดอันดับในตารางเต้นรำก็ถูกประกาศเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นนักเต้น หรือผู้อยู่เบื้องหลังอย่างนักออกแบบท่าเต้น ตลอดจนทุกอาชีพที่เกี่ยวข้องกับการเต้นรำ ล้วนมีสิทธิ์ได้รับการบรรจุเข้าสู่ในการจัดอันดับนี้ทั้งสิ้น

ในทันใดนั้นเอง

สายตาจากทั่วทั้งบลูสตาร์ต่างจับจ้องมายังข่าวนี้

‘บลูสตาร์มีศิลปะสิบแขนง ตอนนี้ก็มีอันดับสูงสุดแขนงใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว!’

‘ฉันชอบการเต้นมาก!’

‘ถึงตัวเองจะเต้นไม่เป็น แต่ก็ชอบดูนะ’

‘การเต้นคือศิลปะการแสดงที่สำคัญมาตั้งแต่โบราณ หวังว่าการจัดอันดับนี้จะตัดสินอย่างยุติธรรม แต่ไหนแต่ไร สมาคมวรรณศิลป์ก็ไว้ใจได้เสมอ คงไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังหรอก’

‘ไม่รู้เลยว่าใครจะได้ติดอันดับบ้าง’

‘อาจารย์วั่นอี้แห่งทวีปจงโจว ต้องติดสิบอันดับแรกแน่นอน!’

‘แต่ถ้าเป็นการเต้นละก็ ดูเหมือนจงโจวจะไม่ได้ผูกขาดความเก่งแต่เพียงผู้เดียว แต่ละทวีปก็มีฝีมือพอตัวเหมือนกัน รอมานานแล้ว สุดท้ายก็ได้เห็นอันดับสูงสุดสักอันที่จงโจวไม่สามารถผูกขาดได้!’

‘ดูเร็ว!’

‘ออกมาแล้วๆ !’

‘อาจารย์วั่นอี้ติดอันดับจริงด้วย อยู่ที่อันดับสิบพอดี!’

‘เดี๋ยวสิ!’

‘ลองดูข้างล่างสิ!’

‘ผมไม่เข้าใจเลย!’

‘ทำไมเขาถึงติดอันดับด้วยล่ะ!?’

ท่ามกลางความสงสัยมากมายของบรรดาชาวเน็ต สิ่งที่ปรากฏอยู่ในอันดับที่ 21 ของการจัดอันดับสาขาการเต้นรำคือชื่อที่ผู้คนทั่วทั้งบลูสตาร์ต่างคุ้นเคยอย่างยิ่ง

เซี่ยนอวี๋?

………………………………