Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1212
ตอนที่ 1212 ผู้เข้าร่วมล้นหลาม
กลุ่มแช็ตวงการเพลงฉินโจว!
ในกลุ่มนี้เต็มไปด้วยราชาเพลง ราชินีเพลง ศิลปินแถวหน้า และบรรดาเจ้าพ่อในวงการ
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พ่อเพลงอวี๋เพิ่งชวนฉันไปที่บล็อก เขาบอกว่าตอนนี้เขาเป็นผู้ถือหุ้นของบล็อกแล้ว!”
“คุณก็ได้รับคำเชิญด้วยหรือ?”
“ใช่แล้ว”
“ฉันก็ด้วย!”
“ฉันก็ได้เหมือนกัน!”
“ฟังดูแบบนี้ แสดงว่าพวกเราทุกคนต่างก็ได้รับเชิญ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
“แล้วพวกคุณตอบตกลงหรือปฏิเสธล่ะ?”
“ตอบตกลงสิครับ จะรออะไร”
“ฉันยินดีทุ่มเทแรงกายแรงใจให้โค้ชอวี๋เลย!”
“พวกคุณก็พูดไปเรื่อย ความจริงคือพวกคุณอยากตามไปเรียนกับพ่อเพลงอวี๋มากกว่า
ตอนเข้าค่ายเก็บตัวมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ยังไม่จุใจเลย โดนพ่อเพลงอวี๋ดุเอาทุกวัน”
“ไม่สำคัญหรอก แค่พ่อเพลงอวี๋ดุฉันก็แปลว่าเขาใส่ใจฉันแล้ว!”
“ช่างหัวจี๋เค่อปู้ลั่วเถอะ ต่อไปนี้บล็อกจะกลายเป็นฐานทัพหลักของวงการดนตรีฉินโจวของพวกเราแล้ว!”
…
กลุ่มแช็ตยังคงเดือดพล่านอย่างต่อเนื่อง
ขณะเดียวกัน ภายในโรงแรมแห่งหนึ่ง
ด้านข้าง
ผู้จัดการของเฟ่ยหยางใจเต้นไม่เป็นส่ำ เขาเองก็อยู่ในกลุ่มนั้น และเห็นข้อความเหล่านี้เช่นเดียวกัน
“ให้ตายเถอะ พี่เห็นหรือยัง บรรดาราชาราชินีเพลง แล้วก็นักร้องแถวหน้าของฉินโจวเกือบทั้งหมด ถูกเซี่ยนอวี๋กวาดไปเรียบแล้วนะ!”
“เห็นแล้ว”
เฟ่ยหยางตอบสั้นๆ น้ำเสียงปนรำคาญ
ผู้จัดการมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดของเฟ่ยหยาง จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ทั้งๆ ที่พี่ก็เป็นนักร้องของฉินโจวเหมือนกัน แถมยังเป็นนักร้องจากฉินโจวที่ทำอันดับได้สูงที่สุดในการจัดอันดับนักร้องระดับบลูสตาร์ด้วยซ้ำ แต่เซี่ยนอวี๋ติดต่อทุกคน ทำไมถึงเว้นพี่ไว้คนเดียวล่ะ?”
“เหอะๆ”
เฟ่ยหยางหัวเราะเยาะออกมา “ฟังที่นายพูดดูสิ เหมือนฉันอยากให้เขาติดต่อฉันนักแหละ ฉันน่ะไม่คิดจะไปด้วยซ้ำ อยู่ที่จี๋เค่อปู้ลั่วไม่ดีตรงไหน แฟนคลับฉันก็อยู่ที่นี่หมด แถมยังใช้โอกาสนี้เจาะเข้าสู่ตลาดจงโจวได้อีก
ที่นี่แหละถึงจะเป็นอนาคต ส่วนพวกที่ไปบล็อกตอนนี้น่ะ ไม่ได้มีประโยชน์อะไรหรอก เดี๋ยวบล็อกแผ่วลง สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่จี๋เค่อปู้ลั่วเหมือนเดิม!”
ผู้จัดการเอ่ยถามอย่างสงสัย “แล้วที่พี่เดินไปมาอยู่นานเนี่ย กำลังรออะไรอยู่กันแน่?”
เฟ่ยหยางหน้าตาหงุดหงิด “ฉันก็แค่นั่งนานไป ขาชาเฉยๆ!”
พูดจบ เขาก็กดปิดกลุ่มแช็ต ก่อนจะโยนมือถือลงไปบนเตียงอย่างไม่สบอารมณ์นัก
ใครจะรู้ว่า
มือถือกลับดังขึ้นกลางอากาศพอดี!
ผู้จัดการกำลังจะเอื้อมหยิบให้ ทว่าพริบตานั้นเอง ภาพตรงหน้าก็พร่าเบลอไปหมด
กว่าจะรู้สึกตัวอีกที เฟ่ยหยางก็รับสายไปแล้ว น้ำเสียงตกประหม่าและติดแหบพร่าเล็กน้อย
“โค้ช…โค้ชเซี่ยนอวี๋…”
“มาที่บล็อกไหมครับ?”
“ได้ครับ!”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
เฟ่ยหยางรีบทำทีไอโขลกๆ “หลักๆ คือเดิมทีผมก็ชอบบล็อกอยู่แล้วละครับ ผมยังมีบัญชีอยู่เลย เพียงแต่ไม่ค่อยได้โพสต์อะไร ผมชอบหน้าตาอินเทอร์เฟซมันเฉยๆ …”
“ครับ”
การสนทนาช่างสั้นนัก
และก็จบลงตรงนั้น
หลังวางสาย เฟ่ยหยางรีบเปิดกลุ่มแช็ตเมื่อครู่ แล้วพิมพ์อย่างเร็วว่า ‘นี่คือแอคเคานต์ของผมในบล็อกนะ ทุกคนกลับไปกดติดตามกันด้วย’
เมื่อกดส่งไป
กลุ่มก็โกลาหลขึ้นมาทันที!
‘ราชาเพลงเฟ่ยก็มาแล้ว ครบทีมเลย บล็อกนี่แหละไร้เทียมทาน เดินตามโค้ช หมาไม่กัด!’
‘สุดยอด!’
‘ไม่มีผิดหวังจริงๆ !’
‘สมแล้วที่เป็นราชาเพลงเฟ่ย พ่อเพลงอวี๋เก็บไว้ชวนทีหลัง มาแบบยิ่งใหญ่!’
‘สมกับที่เป็นตัวท็อป!’
‘ยิ่งเป็นตัวท็อป ยิ่งถูกทาบทามช้าล่ะมั้ง ฉันว่าพ่อเพลงอวี๋คงต้องใช้แรงเยอะหน่อยกว่าจะกล่อมราชาเพลงเฟ่ยได้’
‘นั่นสิ’
‘แต่ละแพลตฟอร์มต้องแย่งกันดึงราชาเพลงเฟ่ยไปแน่ ต่อให้เป็นโค้ชเองก็คงไม่ง่ายหรอก’
เฟ่ยหยางหลุดยิ้มออกมา
แต่รอยยิ้มยังไม่ทันแผ่เต็มหน้า เขาก็เห็นดวงตาคมกริบคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความสงสัย กำลังจ้องเขม็งมาแต่ไกลง!
แต่ทว่า
ครั้งนี้คู่ต่อสู้ของหลินเยวียนแข็งแกร่งเหลือเกิน แข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ดังนั้นอิ่งจือจำเป็นต้องลงมือ
ยิ่งไปกว่านั้น
แม้อิ่งจือจะเคยปล่อยผลงานระดับนักเรียนประถมแห่งความตาย นินจาจอมคาถา และราชาโจรสลัดออกมาแล้วก็ตาม แต่เหนือขึ้นไป ก็ยังมีผลงานที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น!
แล้วผลงานที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นคือเรื่องอะไร
คำตอบก็คือ ‘ดราก้อนบอล’ ไงล่ะ!
มุมปากของหลินเยวียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
นี่เป็นสิ่งที่เขาวางแผนไว้ตั้งนานแล้ว
แม้บนโลกนี้จะมีผลงานการ์ตูนชั้นยอดมากมายไม่รู้จบ แต่สำหรับหลินเยวียนแล้ว สิ่งที่เขาชื่นชอบที่สุดก็คือผลงานเรื่องดราก้อนบอล ของโทริยามะ อากิระนั่นเอง
นี่ไม่ใช่เพียงเพราะความชอบส่วนตัวเท่านั้น
แต่ยังเป็นเพราะ ดราก้อนบอลมีสถานะพิเศษในประวัติศาสตร์การ์ตูน
แม้แต่ผลงานระดับตำนานอย่างวันพีซก็ยังเคยมีการเอ่ยถึงเพื่อสดุดีเรื่องนี้อยู่หลายครั้ง โอดะ เออิจิโระและนักเขียนอีกหลายคน ต่างก็ได้รับอิทธิพลอย่างลึกซึ้งจากโทริยามะ อากิระ
นี่แหละคือจุดสูงสุดของการ์ตูนแนวโชเน็น!
เมื่อการ์ตูนระดับตำนานเช่นนี้ถูกนำมาสร้างโดยอิ่งจือผู้มีสถานะเป็นเทพแห่งวงการจิตรกรรมในปัจจุบัน ทันทีที่ดราก้อนบอลถือกำเนิดขึ้น จะต้องระเบิดความนิยมไปทั่วทั้งบลูสตาร์อย่างแน่นอน!
อันที่จริง
มาถึงวันนี้ ผลงานที่เหมาะให้อิ่งจือลงมือวาดเองนั้นก็เหลืออยู่น้อยเต็มที หลินเยวียนถึงขั้นคิดว่าดราก้อนบอล ควรเป็นผลงานเรื่องสุดท้ายของอิ่งจือเลยด้วยซ้ำ
กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ
นี่อาจจะเป็นผลงานอำลาวงการการ์ตูนบลูสตาร์ของอิ่งจือ ผู้เป็น ‘ราชาแห่งการ์ตูน’ ก็เป็นได้
ต่อไปอิ่งจือก็ยังคงมีผลงานการ์ตูนเรื่องอื่นๆ ออกมาอยู่ดี ถึงอย่างไรในสมองของหลินเยวียนยังมีไอเดียการ์ตูนอีกมากมาย
ทว่าอิ่งจือก็คงไม่จำเป็นต้องลงมือวาดเองอีกแล้ว
เพราะเขายังมีเรื่องอื่นๆ ให้ทำอีกมาก
เช่นทักษะด้านประติมากรรมที่เพิ่งได้รับมาใหม่
หรือแม้แต่ในสายของจิตรกรรมแบบดั้งเดิม อิ่งจือก็ยังมีเป้าหมายอื่นที่อยากทำ
อย่างเช่นจนถึงตอนนี้เขายังไม่เคยสร้างสรรค์ผลงานภาพสีน้ำมันออกมาเลยสักครั้ง
และในตอนนี้เอง
ศึกชิงตัวคนดัง
ก็กำลังจะเข้าสู่จุดเดือดพล่าน!
……………………………………………………
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...