Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1199
ตอนที่ 1199 ขึ้นครองบัลลังก์เทพ (1)
คำพูดของหลี่เหยียนเฟิงเปรียบดั่งสายฟ้าฟาดลงแสกหน้า!
ทันทีที่นักข่าวทั้งหลายได้ยิน ต่างก็มีสีหน้าตะลึงพรึงเพริด!
อิ่งจือ?
อันดับหนึ่งของบลูสตาร์?
ถ้าเป็นใครคนอื่นพูดแบบนี้ คงถูกหัวเราะเยาะว่าไร้สาระไปแล้ว แต่ประโยคนี้กลับออกมาจากปากของหลี่เหยียนเฟิง หนึ่งในจิตรกรระดับปรมาจารย์อันดับต้นๆ ของบลูสตาร์ ใครได้ยินก็ต้องหยุดคิดอีกครั้ง
คือว่า…
อาจารย์หลี่เหยียนเฟิงที่เคารพ ถ้าท่านถูกอิ่งจือจับตัวไว้ละก็ ช่วยขยิบตาให้พวกเราหน่อย?
ขณะที่นักข่าวยังอยู่ในอาการเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
บรรดาศิลปินชั้นครูที่ยืนอยู่ข้างๆ หลี่เหยียนเฟิงก็เริ่มเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าซับซ้อน
ทั้งที่พวกเขาต่างก็รู้ดีว่าคำพูดต่อไปนี้ จะส่งแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวงการจิตรกรรมของบลูสตาร์…
“ถูกต้องแล้ว”
“ที่หลี่เหยียนเฟิงพูดมาก็ไม่เกินจริง”
“ฝีมือวาดภาพของอิ่งจือใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบ”
“จะเรียกว่าอันดับหนึ่งของบลูสตาร์ก็ไม่ถือว่าเกินไป”
“อย่างน้อยพวกเราก็ยอมรับว่าเทียบไม่ติด”
“จะว่าไป ตอนนี้ผมยังเป็นเบอร์หนึ่งอยู่หรือเปล่านะ?”
“คุณไปอยู่ที่สองเถอะ”
“ไม่ใช่แค่คุณหรอก พวกผมอีกหลายคนก็คงต้องถอยไปคนละก้าว”
“อันดับหนึ่งคนใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว”
ครืน!
นักข่าวถึงกับตะลึงสุดขีด!
เพราะหากมีแค่หลี่เหยียนเฟิงพูดว่าอิ่งจือคืออันดับหนึ่งของบลูตาร์ ก็ยังพอถือว่าเป็นความเห็นส่วนตัวของจิตรกรชื่อดังคนหนึ่งเท่านั้น
นั่นก็เท่ากับเป็นเจตจำนงร่วมของทั้งวงการจิตรกรรมบลูสตาร์!
ใช่แล้ว
เมื่อจิตรกรระดับปรมาจารย์ทั้งสิบคนรวมพลังกันเอ่ยปาก ก็เพียงพอจะเป็นตัวแทนของทั้งวงการจิตรกรรมบลูสตาร์ได้อย่างไม่มีข้อโต้แย้งใด!
คงไม่มีใครกล้าไปพูดว่าบรรดาจิตรกรชื่อดังทั้งสิบคนนี้รับเงินจากอิ่งจือแล้วถึงพูดแบบนี้กระมัง?
ในชั่วขณะนั้น
นักข่าวต่างตะลึงงันอย่างสุดขีด
วงการจิตรกรรมของบลูสตาร์ เกรงว่าจะถึงคราวผลัดแผ่นดินเสียแล้ว!
…
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
ทั้งนักข้าวซึ่งอยู่ด้านหลัง
ฝูงชนนับไม่ถ้วนต่างพากันอึ้งตาค้าง!
เนื่องจากการเข้าชมงานนิทรรศการในครั้งนี้ถูกจัดเป็นรอบๆ
ผู้คนส่วนใหญ่ยังไม่ได้เดินเข้าไปในพื้นที่จัดแสดง
ดังนั้นเมื่อเหล่าจิตรกรชื่อดังทั้งสิบคนเดินออกมา
ฝูงชนทั้งหมดจึงหันไปมองตามนักข่าวด้วยความสนใจ
ตั้งใจฟังว่าเหล่ายอดฝีมือแห่งวงการจิตรกรรมบลูสตาร์ทั้งสิบท่าน
จะมีความเห็นอย่างไรต่อผลงานของอิ่งจือ
ปรากฏว่า เมื่อทุกคนพูดจบ
คนทั้งสนามถึงกับไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง!
ปรมาจารย์แห่งวงการจิตรกรรมทั้งสิบคนของบลูสตาร์
กลับยกให้อิ่งจือเป็นศิลปินอันดับหนึ่งของทั้งวงการ!
ชื่อเสียงของคน เปรียบได้กับเงาของต้นไม้
และสำหรับศิลปินแล้ว
แทบไม่มีใครที่ลึกๆ ในใจแล้วไม่โหยหาชื่อเสียง
หากไม่ใช่เพราะมีเหตุผลที่หนักแน่นเด็ดขาดจริงๆ
บรรดาศิลปินระดับแนวหน้าของบลูสตาร์ ผู้ซึ่งยืนอยู่บนยอดสูงสุดของพีระมิดแห่งวงการศิลปะ จะยอมรับกันง่ายๆ ได้อย่างไรว่าตนเองสู้ไม่ได้?
เกิดอะไรขึ้นภายในนิทรรศการนั้นกันแน่?
เซี่ยนอวี๋มีดีอะไร
ถึงสามารถทำให้สิบผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการศิลปะบลูสตาร์ยอมสยบให้?
ทั้งตกตะลึง
ทั้งงุนงง
ทั้งสงสัย
ทั้งอยากรู้จนใจจะขาด!
ตอนนี้นักข่าวและผู้ชมทุกคน ล้วนรู้สึกราวคันยุบยิบอยู่ในอก อยากจะพุ่งเข้าไปดูนิทรรศการนั้นด้วยตาตัวเองเดี๋ยวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด!
…
ทางเดินด้านหลังที่บรรดาศิลปินชั้นครูทั้งสิบเดินผ่าน
ผู้เข้าชมรอบแรกก็เริ่มทยอยออกมาทีละคนในที่สุด
นักข่าวและผู้ชมคนอื่นๆ ต่างมองไปยังพวกเขาด้วยสัญชาตญาณ แต่แล้วก็สังเกตเห็นปรากฏการณ์ประหลาดบางอย่าง
คนกลุ่มแรกที่เพิ่งออกมาจากห้องจัดแสดง แต่ละคนดูเหมือนเพิ่งถูกฟ้าผ่ามาอย่างไรอย่างนั้น สีหน้าท่าทางล่องลอยไร้จิตวิญญาณ ปากก็พร่ำพึมพำอะไรบางอย่างเหมือนโดนของ!
“คุณเป็นแฟนผลงานการ์ตูนของเทพอิ่งหรือครับ?”
“ฉันไม่เคยอ่านการ์ตูนของพ่อเพลงอวี๋เลยนะ แต่หลังจากนี้อาจจะลองบ้างก็ได้ ที่ฉันชื่นชมเขาเพราะภาพภูผาธาราพันลี้ ต่างหาก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครสามารวาดภาพออกมาได้ขนาดนี้!”
“ยอดเยี่ยมถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”
“นี่คือผลงานชิ้นเอกสูงสุดของจิตรกรร่วมสมัยเลยนะ! ตั้งแต่อดีตกาลมาจนถึงปัจจุบัน นอกจากจิตรกรอัจฉริยะจากสี่ร้อยปีก่อน ก็ไม่มีใครอีกแล้วที่สามารถทัดเทียมกับอิ่งจือได้!”
เฮือก!
ยอดจิตรกรจากจ้าวโจว?
นั่นมันอริยบุคคลที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นจิตรกรอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์บลูสตาร์เลยนะ ระดับฝีมือของเขาน่ะ เหนือกว่าระดับปรมาจารย์ไปไกล และเข้าสู่ระดับสมบูรณ์แบบแล้วด้วยซ้ำ!
…
มหาเศรษฐีคนหนึ่งถูกนักข่าวสัมภาษณ์
“ผมไม่ได้สนใจเรื่องเงินเลย สมบัตินับล้านต่อให้มีไปแล้วอย่างไร บ้านผมยังไม่มีภาพวาดดีๆ สักภาพด้วยซ้ำ”
“บ้านคุณไม่มีภาพระดับปรมาจารย์เลยหรือครับ?”
“ถ้าไม่ใช่ภาพชุดจิตรวิญญาณ ต่อให้สะสมไว้เยอะแค่ไหนก็เป็นแค่ของไร้ค่า”
“ภาพชุดจิตรวิญญาณ?”
“ผลงานของอาจารย์อิ่งจือมีอยู่สองประเภท หนึ่งคือภาพวาดทั่วไป แบบที่คุณเรียกว่าระดับปรมาจารย์นั่นแหละ อีกประเภทก็คือภาพชุดจิตรวิญญาณ ซึ่งมีแค่ไม่กี่ภาพในบลูสตาร์ และในนิทรรศการครั้งนี้บังเอิญมีอยู่หนึ่งภาพด้วย ถ้าเป็นไปได้ละก็ ผมยินดีควักเงินมหาศาลเพื่อซื้อมันมาเลย”
ภาพชุดจิตรวิญญาณงั้นเหรอ!?
ในที่สุดก็เจออะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันบ้างแล้ว!
นักข่าวทั้งหลายรีบจดจำชื่อนี้เอาไว้ทันที และเริ่มเดาเค้าลางได้ว่า ความตกตะลึงทั้งหมดนี้ คงมาจากสิ่งที่เรียกว่าภาพวาดจากชุดจิตรวิญญาณของอิ่งจือนี่เอง แล้วภาพเหล่านั้น เป็นอย่างไรกันแน่!?
…
การสัมภาษณ์ยังดำเนินไปได้ไม่นาน
ผู้เข้าชมรอบที่สองก็เริ่มทยอยเดินเข้าสู่งานแสดง
และทันทีที่พวกเขาได้เห็นภาพชุดจิตรวิญญาณ คำถามทั้งหลายที่สงสัยก่อนหน้านี้ก็ได้รับคำตอบจนกระจ่าง!
“พระเจ้าช่วย!”
“นี่มันภาพอะไรกันเนี่ย!?”
“ทำไมรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะถูกดูดเข้าไปในนั้นเลย!”
“งดงามเกินบรรยาย!”
“นี่มันภาพระดับตำนานชัดๆ !”
“นี่คือภาพชุดจิตรวิญญาณที่ผู้เข้าชมรอบแรกพูดถึงกัน!?”
“ชื่อนี้เหมาะมากเลย ภาพที่ดึงดูดได้ถึงจิตวิญญาณแบบนี้ จะเรียกว่าอะไรได้อีก!?”
“ฉันไม่เข้าใจจิตรกรรมแบบดั้งเดิมหรอก ฉันอ่านแต่การ์ตูน แต่ภาพนี้ ต่างออกไปจริงๆ !”
………………………………………………..
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...