ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 66

นางหันกลับไปมองฉู่จวินสิง ก็พบว่าเขามีใบหน้าเรียบเฉยสงบนิ่ง

ไม่ได้แสดงออกให้เห็นถึงความไม่พอใจเพราะคำพูดของเซิ่งฟางเลยสักนิด

เจี่ยนอันอันมองไปยังหานซื่อและทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ อีกครั้ง

ก็พบว่าพวกเขากำลังหยิบถ้วยเหล้าขึ้นมา แล้วดื่มกันอย่างเงียบๆ

บรรยากาศดูจะแปลกประหลาดจนเกินไป

อย่างไรเสียพวกหานซื่อก็ล้วนแต่เป็นทหารรักษาพระองค์ของราชวงศ์ เซิ่งฟางพูดออกมาต่อหน้าพวกเขา บอกว่าต้องการจับฮ่องเต้มาทรมาน

หากว่าคำพูดนี้ได้ยินเข้าหูของฮ่องเต้แล้ว จะต้องถูกประหารถึงเก้าชั่วโคตรทีเดียว

เจ้าเมืองอินเป่ยคนก่อนหน้าผู้นี้ ไม่รู้ถึงผลดีผลเสียบ้างหรืออย่างไร?

เหวินอิงไม่ได้คิดไกลถึงเพียงนั้น

เมื่อนางได้ยินเซิ่งฟางพูดอธิบายสิ่งเหล่านี้ออกมาแล้ว ทันใดนั้นในใจก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมา

หากว่าเซิ่งฟางจะติดตามไปยังเมืองอินเป่ยกับตระกูลของเยียนอ๋องแล้วจริงๆ

เกรงว่าพวกนางต่อให้ต้องการจะพบหน้ากับอีกครั้ง ก็คงจะเป็นเรื่องยากลำบากอย่างมาก

ทว่านางเองก็รู้ว่าในใจของเซิ่งฟาง ไม่ได้อยู่ในค่ายโจรแห่งนี้

เรื่องที่ใจเขาคิดจะกลับไปยังเมืองอินเป่ย เหวินอิงก็รู้ดี

เรื่องที่ทั้งสองคนพูดคุยกันมากที่สุด ก็เป็นเรื่องนี้

ในตอนนั้นที่เซิ่งฟางพูดว่า ต่อไปหากว่าเขาจะกลับไปยังเมืองอินเป่ย จะต้องนำเหวินอิงกลับไปด้วยเป็นแน่

ทว่าในตอนนี้ เขากลับบอกว่าจะกลับไปยังในเมืองอินเป่ยเพียงผู้เดียว

แล้วทิ้งให้นางอยู่ในค่ายโจรโดยที่ไม่สนใจอีก

เมื่อคิดมาจนถึงตรงนี้ ดวงตาของเหวินอิงก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมา

นางไม่อยากจะร้องไห้ต่อหน้าของทุกคน หลังจากที่ลุกขึ้นแล้วก็เดินออกไปจากห้องโถงหลัก

เซิ่งฟางเมื่อเห็นเข้า ก็รีบประสานมือพูดกับทุกคน “ขออภัยทุกท่านแล้ว ข้าขอออกไปดูก่อน”

ฉู่จวินสิงพยักหน้าให้กับเซิ่งฟาง

เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่ได้พูดอะไร เซิ่งฟางก็รีบไปปลอบเหวินอิง

เมื่อเซิ่งฟางเดินออกไปแล้ว เจี่ยนอันอันก็มองไปยังหานซื่อและทหารรักษาพระองค์เหล่านั้น

เจี่ยนอันอันถามออกมา “พวกท่านคิดเห็นอย่างไรกันบ้าง?”

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ หากว่าพวกหานซื่อกลับไปยังเมืองจิงโจวแล้ว

คำพูดของเซิ่งฟาง จะต้องรายงานกลับไปยังฮ่องเต้เป็นแน่

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นที่ยังไม่ได้พูดอะไรก็มองไปยังหานซื่อ ก่อนจะมองไปยังเจี่ยนอันอัน

ถึงแม้ว่าพวกเขาในตอนนี้ล้วนเป็นทหารรักษาพระองค์ แต่พวกเขาเองก็ยังเป็นคนที่รู้จักผิดชอบชั่วดี

เรื่องที่เมืองอินเป่ยถูกสังหารหมู่ในปีนั้น พวกเขาเองก็พอจะล่วงรู้มาบ้าง

ทุกคนต่างก็เกลียดการสู้รบ แน่นอนว่าย่อมไม่อยากเห็นเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นอีกครั้ง

ท้ายที่สุดแล้วทหารรักษาพระองค์เหล่านั้น ทั้งหมดต่างก็แสดงความเห็นออกมาว่าทุกอย่างล้วนแต่ฟังคำของหัวหน้าหานซื่อ

หัวหน้าให้พวกเขาทำอย่างไร พวกเขาก็จะทำเช่นนั้น

หานซื่อมองไปยังเจี่ยนอันอันกับฉู่จวินสิงอีกครั้ง

ในใจของเขาเกิดความขัดแย้งขึ้นมากมาย

ในฐานะที่เป็นหัวหน้าของทหารรักษาพระองค์ แน่นอนว่าย่อมต้องจงรักภักดีต่อฮ่องเต้

ทว่าตลอดทางมานี้ หากไม่ใช่เพราะเจี่ยนอันอันช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เกรงว่าเขาคงจะต้องไปพบยมบาลเสียนานแล้ว

บวกกับชื่อเสียงอันดีงามของเยียนอ๋องอย่างฉู่จวินสิง

หากไม่ใช่เพราะว่าเขาประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากจนถูกหวั่นเกรงเข้า ฮ่องเต้คงจะไม่กล่าวโทษว่าเขาสมคบคิดกับศัตรูเพื่อทรยศแว่นแคว้น

เรื่องนี้หากว่าเป็นคนที่พอจะมีหัวคิดบ้าง ก็พอจะมองออกว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่