ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 50

ฉู่อันเจ๋อเมื่อได้ยินข้อเสนอนั้น ก็รีบก้าวออกมาอย่างรวดเร็วพลางพูดว่า “พี่ใหญ่ ข้าจะเป็นคนแบกท่านเอง!”

ไม่พูดเปล่า เขาเดินมายังเบื้องหน้าของฉู่จวินหลุน คุกเข่าลงแล้วเตรียมจะแบกพี่ชายขึ้นหลัง

ฉู่จวินหลุนมองดูภูเขาสูงตระหง่านอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองฉู่อันเจ๋อด้วยสายตาหนักใจ

ในที่สุดด้วยความจำใจ เขาจึงต้องละทิ้งรถเข็น แล้ววางแขนพาดลงบนบ่าของฉู่อันเจ๋อ

ฉู่อันเจ๋อแบกพี่ชายขึ้นหลัง เดินตามคณะต่อไป

แต่เมื่อไม่มีรถเข็น ก็เท่ากับว่ากลุ่มของพวกเขาขาดอีกคนที่สามารถต่อสู้ได้ไป

หากอีกไม่นานกลุ่มโจรภูเขาจะเข้ามาปล้นจริงๆ พวกเขาจะปกป้องคนในครอบครัวของเยียนอ๋องอย่างไร?

ในใจของฉู่จวินหลุนเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจ หากไม่ใช่เพราะขาของเขาที่ไม่สามารถขยับได้

เขาคงไม่ต้องให้ฉู่อันเจ๋อมาคอยแบกเช่นนี้

เมื่อเหล่าญาติพี่น้องพากันปีนขึ้นมาจนถึงกลางภูเขาอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็อ่อนล้าจนเดินต่อไปไม่ไหว ทุกคนจึงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง

หานซื่อเห็นดังนั้นก็รีบสั่งให้ทุกคนหยุดพัก

เจี่ยนอันอันนั่งลงข้างกายฮูหยินใหญ่ นางสอดส่องสายตามองไปรอบๆ

นางคิดว่าหากจะมีโจรปรากฏตัวขึ้นมาปล้นที่นี่ ย่อมต้องมีเส้นทางลับที่สามารถนำไปยังยอดเขาได้

พวกเขาไม่อาจเป็นดั่งแมลงวันไร้หัว[1] เดินต่อไปโดยไร้จุดหมายเช่นนี้

เจี่ยนอันอันหันไปพูดกับหานซื่อว่า “หัวหน้าหาน เจ้าพอจะส่งคนออกไปสำรวจเส้นทางหน่อยได้หรือไม่? ข้าคิดว่าแถวนี้คงมีเส้นทางอื่นที่เราสามารถใช้เดินได้”

หานซื่อพยักหน้าเป็นเชิงรับคำ ก่อนจะส่งทหารรักษาพระองค์สองนายไปสำรวจเส้นทางที่สามารถใช้ได้

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่ทหารทั้งสองก็ยังไม่กลับมา หานซื่อเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ

เขากำลังคิดจะส่งคนอีกสองคนไปตามหา ทันใดนั้นทหารรักษาพระองค์ทั้งสองก็กลับมาเสียก่อน

หานซื่อรีบถามด้วยความเร่งรีบว่า “เป็นอย่างไรบ้าง พบเส้นทางแล้วหรือไม่?”

ทหารทั้งสองสบตากัน ก่อนที่คนหนึ่งจะเอ่ยขึ้นว่า “หัวหน้า เส้นทางที่พบนั้นมีอยู่ เพียงแต่ว่า...”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน