ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 172

นายอำเภอหวาดกลัวจนหน้าซีดหนักกว่าเดิม

เขาคุกเข่าเบื้องหน้าเจี่ยนอันอันดัง ‘ตุบ’

“จอมยุทธ์หญิงโปรดไว้ชีวิตจางต้าด้วยเถิด หากเขาตาย ข้าคงได้ถูกอวี้เฟิ่งถลกหนังแน่”

ไม่มีผู้ใดกล้าขัดอารมณ์ของอวี้เฟิ่ง แม้แต่พี่ชายอย่างเขาที่เป็นนายอำเภอก็ยังต้องยอมถอยให้หลายส่วน

เจี่ยนอันอันได้ยินว่าอวี้เฟิ่งจะถลกหนังนายอำเภอก็ยิ้มเยาะ “ดีสิ ข้าอยากเห็นเหมือนกันว่าอวี้เฟิ่งจะถลกหนังเจ้าอย่างไร”

นางว่าจบก็กระชากผมจางต้าให้เดินออกไปด้านนอก

ส่วนฉู่จวินสิงก็คุมตัวนายอำเภอให้เดินออกไป

พวกเขากลับไปหาเซิ่งฟางกับเหยียนเซ่า

เจี่ยนอันอันพูดกับทั้งสอง “พวกเรากลับหมู่บ้านชิงสุ่ยกันเถอะ ที่นั่นจะมีเรื่องสนุกให้รอชม”

เซิ่งฟางกับเหยียนเซ่าไม่รู้ว่าเรื่องสนุกที่เจี่ยนอันอันพูดถึงคืออะไร

ทว่าเมื่อเห็นจางต้ามีสภาพจนตรอกและเห็นนายอำเภอที่หน้าซีดเผือด

ทั้งสองคนก็เข้าใจโดยพลัน

พวกเขาหามซ่างชิวที่หมดสติแล้วเดินออกจากที่ว่าการอำเภอ

บรรดาเจ้าหน้าที่ทางการเห็นนายอำเภอของตัวเองจะถูกคุมตัวไปหมู่บ้านชิงสุ่ย

กระนั้นกลับไม่มีผู้ใดกล้าขัดขวางทั้งนั้น ได้แต่มองพวกเขาเดินออกจากที่ว่าการอำเภอตาปริบๆ

เมื่อมาถึงหน้ารถม้า เจ้าหน้าที่ทางการกลุ่มนั้นเห็นนายอำเภอถูกคุมตัวออกมา

แต่ละคนหวาดกลัวเกินกว่าจะพูด

เจี่ยนอันอันกระชากผมของจางต้าให้เขารีบขนรถโดยไว

หลังจากที่จางต้าขึ้นรถม้า นายอำเภอก็ถูกเร่งเร้าให้รีบตามขึ้นไป

พวกเจี่ยนอันอันขึ้นรถม้ากันหมด มีเซิ่งฟางรับหน้าเป็นสารถีเหมือนเดิม

จังหวะที่กำลังจะขับรถม้าจากไป พวกเขาก็ได้ยินเจ้าหน้าที่ทางการกลุ่มนั้นก็ตะโกนว่า

“จอมยุทธ์หญิงอย่าเพิ่งไป มอบยาถอนพิษให้พวกข้าก่อนได้หรือไม่?”

เจี่ยนอันอันยิ้มเยาะ “ข้าไม่มียาถอนพิษหรอก มีแต่ยาเบื่อหนูจะเอาหรือไม่ล่ะ?”

บรรดาเจ้าหน้าที่ทางการเห็นว่าเจี่ยนอันอันไม่คิดจะถอนพิษให้ก็ทำได้เพียงมองรถม้าจากไปด้วยสีหน้าขมขื่น