ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 158

เจ้าหน้าที่เฝ้ายามทั้งสองมองดาบในมืออย่างตะลึงงัน มันถูกกระบี่ของเซิ่งฟางฟันขาดเป็นสองท่อน

พวกเขาโกรธจนคำรามลั่น จากนั้นก็ใช้ดาบที่หักนั้นพุ่งเข้าหาเซิ่งฟางอีกครั้ง

เซิ่งฟางกล่าว “ช่างไม่รู้จักเป็นรู้จักตายจริงๆ”

เขาหลบคมดาบในมือของเจ้าหน้าที่เฝ้ายามอย่างง่ายดาย จากนั้นหนึ่งกระบี่แทงเข้าไปที่แขนของเจ้าหน้าที่เฝ้ายามคนหนึ่ง

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่ผู้นั้นร้อง “โอ๊ย” หนึ่งเสียงดาบก็พลันหลุดร่วงลงสู่พื้น

เจ้าหน้าที่อีกคนหนึ่งเห็นดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เขารีบหันตัวกลับไปวิ่งตรงไปยังหน้าประตูที่ว่าการอย่างรีบร้อน เคาะประตูอย่างรุนแรง

“เปิดประตูเร็ว ฆ่าคนแล้ว!”

ทันใดนั้น ประตูที่ว่าการก็เปิดออก ปรากฏว่ามีเจ้าหน้าที่อีกห้าหกคนวิ่งออกมา

ในมือพวกเขาแต่ละคนถือดาบใหญ่ จ้องมองเซิ่งฟางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยโทสะ

เจ้าหน้าที่คนนั้นที่ถูกกระบี่แทงเข้าที่แขน เห็นสหายกรูกันออกมา

เขาก็ชี้นิ้วไปยังเซิ่งฟางพลางตะโกนด้วยโทสะ “วันนี้เจ้าไม่มีทางหนีรอดไปได้ จงยอมจำนนเสียโดยดี บางทีใต้เท้าของเราจะเมตตาไว้ชีวิตเจ้า!”

เจ้าหน้าที่อีกผู้หนึ่งก็ตวาดเสียงดังด้วยความเดือดดาล “พวกเราบุกไปพร้อมกัน ไปจับตัวเขา ให้ใต้เท้าลงโทษมันอย่างสาสม”

เหล่าเจ้าหน้าที่ในที่ว่าการอำเภอไม่รอช้า รีบกรูกันออกมาราว

พวกเขาปิดล้อมเซิ่งฟางไว้ ในมือกำดาบใหญ่แน่นพลางก่อนจะกระโจนเข้าใส่

เจี่ยนอันอันกำลังจะปล่อยเข็มเงินออกจากมือ แต่ทันใดนั้นกลับเห็นเหยียนเซ่ากระโดดลงจากรถม้าเสียก่อน

เขาพุ่งตรงไปยังด้านหลังของเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง ก่อนจะตบฝ่ามือด้วยแรงมหาศาล

เจ้าหน้าที่คนนั้นก็กระอักเลือดออกมาทันที

เขาซวนเซไปไม่กี่ก้าวแล้วทรุดตัวล้มลงกับพื้นลุกขึ้นไม่ได้อีกต่อไป

เหล่าเจ้าหน้าที่คนอื่นเห็นเช่นนั้น ต่างพากันร้องโวยวายบอกจะฟันทั้งสองคนให้ตายไปเสีย

ทันใดนั้น เสียงตวาดด้วยความโกรธก็ดังก้องออกมาจากที่ว่าการ

“ทำอะไรกันอยู่ บังอาจมาก่อความวุ่นวายหน้าที่ว่าการของข้า ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ!”

นายอำเภอร่างอ้วน ศีรษะโต แถมยังแบกพุงใหญ่ที่เด่นชัดผู้หนึ่งเดินออกมาจากที่ว่าการ

เจี่ยนอันอันมองดูพุงของนายอำเภอ เอ่ยกลั้วหัวเราะ “คนผู้นี้อ้วนท้วนเสียจริง สงสัยพุงนั่นคงใกล้คลอดแล้วกระมัง”

กลุ่มเจ้าหน้าที่หลายคนก็มีอาการชาครึ่งร่างเช่นกัน ดาบในมือของพวกเขาหลุดร่วงลงสู่พื้น

นายอำเภอมองดูเหล่าเจ้าหน้าที่ต่างยืนแข็งทื่ออยู่หน้ารถม้า ทุกคนต่างทิ้งดาบในมือลง

ไม่มีใครขยับตัวได้สักคน ใบหน้ายังฉายชัดถึงความเจ็บปวด

เหล่าเจ้าหน้าที่ที่ต่อสู้กับเซิ่งฟางและเยียนเซ่าก็พากันบาดเจ็บกันถ้วนหน้า

นายอำเภอตวาดด่าด้วยความโกรธ “พวกเจ้าเป็นเศษสวะหรืออย่างไร ข้าเลี้ยงพวกเจ้าทุกวันเพื่อให้มากินข้าวเปล่าๆ อย่างนั้นหรือ”

“มัวยืนแข็งทื่อทำไม รีบจับพวกมันให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

เจ้าหน้าที่ผู้หนึ่งที่ยืนอยู่หน้ารถม้า หันกลับไปมองนายอำเภอ

เจ้าหน้าที่คนนั้นแสดงสีหน้าเจ็บปวดพลางกล่าว “ใต้เท้าขอรับ ครึ่งตัวของข้าขยับไม่ได้เลยขอรับ”

เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ก็หันกลับมาพร้อมกันและกล่าว “ใต้เท้า พวกเราก็ขยับครึ่งตัวล่างไม่ได้เช่นกัน”

นายอำเภอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาเล็กๆ ขนาดเมล็ดถั่วเขียวก็เบิกกว้าง

“พวกเจ้ามันพวกโง่เง่า แค่จับคนไม่กี่คนเท่านั้น พวกเจ้าก็กลัวจนขยับไม่ได้แล้ว”

“ข้าจะเก็บพวกเจ้าไว้ให้เปลืองข้าวสุกไปทำไม!”