ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 151

ฮูหยินรองเมื่อเห็นว่าฮูหยินใหญ่กลับมา นางก็รีบร้อนถามขึ้น “เป็นอย่างไรบ้าง ทางด้านอันอันเห็นด้วยหรือไม่?”

เหล่าญาติอีกห้าคนก็รุมเข้ามา

ฮูหยินใหญ่ยิ้มหรี่ตาแล้วพยักหน้า “ตกลงแล้ว”

ฮูหยินรองเมื่อได้ยินเข้า ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มยินดีออกมา

“คราวนี้ดีแล้ว ข้ารอดื่มเหล้ามงคลของจวินสิงและอันอันมาโดยตลอด”

ฉีเซินหย่วนญาติคนสนิทยิ้มออกมาแล้วลูบเครา

เขาเป็นอาของฮูหยินรอง และยังเป็นขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนัก

เดิมทีเขาเพียงแค่มาเยี่ยมฮูหยินรองที่จวนเยียนอ๋อง

กลับไม่คิดเลยว่าหลังจากเพิ่งเข้าพักได้เพียงแค่วันเดียว ก็บังเอิญพบเข้ากับเรื่องที่จวนเยียนอ๋องถูกตรวจค้นเข้า

และฮ่องเต้ก็มีบัญชาออกมา ขอเพียงแค่คนที่เข้าไปยังจวนเยียนอ๋อง ก็จะถูกมองว่าเป็นพรรคพวกเดียวกับเยียนอ๋อง

หากว่าเป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก ก็จะถูกลดระดับให้เป็นสามัญชนเท่านั้น

ฉีเซินหย่วนเองก็ไม่ยกเว้น ถูกเนรเทศมาที่นี่ด้วยกันกับคนในตระกูลเยียนอ๋อง

ฉีเซินหย่วนเองก็ไม่ได้กล่าวโทษฉู่จวินสิงเพราะว่าเหตุนี้ เขาเป็นขุนนางในราชสำนักมาหลายปี และรู้ถึงพฤติกรรมของฮ่องเต้ฉู่ชางเหยียนดี

นอกจากนี้แล้วคำสั่งของฮ่องเต้ไม่มีใครสามารถคัดค้านได้

ฉีเซินหย่วนเองก็จำต้องยอมรับคำสั่งนี้

เดิมทีเขาคิดว่า วันหน้าเขาจะต้องมีวันเวลาที่ยากลำบากจริงๆ

แต่กลับไม่คิดเลยว่า เจี่ยนอันอันคุณหนูใหญ่ที่แต่งงานแทนน้องสาวจากจวนกั๋วกงผู้นี้

ไม่เพียงแต่จะไม่หลบหนีไประหว่างทาง แล้วยังช่วยทุกวิถีทางเพื่อปกป้องทุกคนมาตลอดทาง

ในฐานะที่เป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก ฉีเซินหย่วนทำไมจะมองไม่ออก

เจี่ยนอันอันกำลังช่วยทุกคนด้วยใจจริง

เขาเองก็อยากจะเห็นว่า วันที่เจี่ยนอันอันสามารถแต่งงานกับฉู่จวินสิงได้จริงๆ

โชคดีที่ชีวิตของเขาตอนนี้ไม่ได้ยากลำบากมากนัก

ถึงแม้ว่าเทียบไม่ได้กับชีวิตในตอนที่เขาอยู่ในจวน

แต่อย่างน้อยก็ไม้ต้องทนหิวหรือหนาวจนเกินไป

นอกจากนี้แล้วยังมีเจี่ยนอันอันอยู่ พวกเขาก็ยังคงได้กินข้าวกินเนื้อ

นางพูดกับฉู่จื่อซี “จื่อซี เจ้าดูสิว่าอาทำลูกกวาดผลไม้มาให้เจ้า”

เจี่ยนอันอันพูดแล้วผายมือออกมา ลูกกวาดผลไม้ปรากฏกลางฝ่ามือของนางทันที

ฉู่จื่อซีกระพริบดวงตาโตสีดำคล้ายองุ่นดำ เห็นว่าจู่ๆ ในมือของเจี่ยนอันอันกลายเป็นลูกกวาด

เขาก็รีบยิ้มให้เจี่ยนอันอันขึ้นมาทันที

เจี่ยนอันอันลอกกระดาษห่อผลไม้ออก แล้วส่งลูกกวาดด้านในนั้นให้ฉู่จื่อซีกิน

รสหวานของลูกกวาดผลไม้ เข้าบดบังความขมของยาทันที

ฉู่จื่อซียิ่งกินไปยิ่งมีความสุข รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างมากยิ่งขึ้น

ฟางอิ๋งมองไปยังเจี่ยนอันอันด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีแล้วพูดออกมา “อันอัน หากไม่ใช่เพราะว่ามีเจ้าอยู่ ต่อไปจื่อซีเกรงว่าคงจะต่อต้านที่จะดื่มยา”

ฟางอิ๋งพูดออกมา ก็เงยหน้าขึ้นไปมองยังฉู่จวินสิงที่ยืนอยู่ตรงประตู

เจี่ยนอันอันมองตามสายตาของฟางอิ๋งไป ก็เห็นว่าฉู่จวินสิงกำลังยืนขมวดคิ้วสายตาตกลงบนชามยา

เจี่ยนอันเข้าใจขึ้นมาในทันที ที่แท้ฉู่จวินสิงเองก็เป็นคนที่ต่อต้านการดื่มยามากคนหนึ่ง

เพียงแต่ก่อนหน้านั้นที่นางให้ฉู่จวินสิงดื่มยานั้น เขาไม่พูดพล่ามอะไรออกมา ดื่มยาหมดไปในคราวเดียว