ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 148

นอกจากนี้ ครอบครัวของเขาเองก็ไม่มีอะไรที่มีค่า เป็นเพียงแค่บ้านผุพังเท่านั้น

และไม่ว่าจะอย่างไรครอบครัวของอวี้เฟิ่ง ก็ไม่มีทางทำเรื่องที่น่ารังเกียจเช่นนี้ออกมาได้

เจี่ยนอันอันถามซ่างตงเยว่ “ทำไมเรื่องนี้เจ้าถึงไม่ยอมบอกพ่อของเจ้า?”

ซ่างตงเยว่เหลือบมองไปยังซ่างชิว ก้มหน้าแล้วพูดออกมา “ท่านพ่อไม่เชื่อคำของข้า ข้าก็เลยไม่กล้าพูดออกมา”

เจี่ยนอันอันถามซ่างชิวออกมาอีกครั้ง “บ้านของท่านหากว่าเมื่อไม่มีคนอาศัยแล้ว ก็จะมีคนเข้าครอบครองได้แต่ตามใจชอบหรือ?”

ซ่างชิวพยักหน้าออกมาเบาๆ “หมู่บ้านชิงสุ่ยเป็นเมืองที่ยากจนมากที่สุดของเมืองอินเป่ย”

“ในปีนั้นหลังจากการสังหารหมู่แล้ว มีทั้งที่ตาย และจากที่นี่ไป”

“บ้านที่ไม่มีคนอาศัยอยู่นั้น ก็ถูกหัวหน้าหมู่บ้านจัดสรรปันส่วนบ้านว่างเหล่านี้ให้กับทุกคน”

“ครอบครัวของข้าก็เหลือเพียงแค่พวกเราสองพ่อลูก ก็เลยไม่ได้ต้องการบ้านหลังอื่นอีก”

เจี่ยนอันอันเข้าใจแล้ว เรื่องนี้จะต้องมีที่มา ล้วนแต่มีที่มาจากหัวหน้าหมู่บ้าน

หากว่าหัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้ออกหน้าจัดสรรบ้านแล้ว อวี้เฟิ่งก็คงไม่คิดครอบครองบ้านของซ่างชิว

แต่เรื่องที่ดินของบ้านซ่างชิวไม่อาจทำการเพาะปลูกได้ เป็นอวี้เฟิ่งและบ้านแม่สามีของนางที่เป็นคนทำ

หากว่าจะลงโทษ ก็จะต้องลงโทษอวี้เฟิ่ง

เจี่ยนอันอันเดิมทีก็มองอวี้เฟิ่งไม่เข้าตา แต่คราวนี้นางก็มีเหตุผลที่จะจัดการกับอวี้เฟิ่ง

ซ่างชิวเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันไม่พูดอะไรออกมา เขาก็กลับไปทำงานต่อ

อวี๋ว่านในตอนนี้ก็ทำล้อรถเข็นออกมาแล้ว

มีเพียงแค่ประกอบล้อรถเข็นเข้าด้วยกัน ก็เป็นอันเสร็จสิ้น

ซ่างชิวรีบประกอบล้อรถเข็นกับอวี๋ว่าน การกระทำของทั้งสองคนดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก พวกเขาก็ประกอบรถเข็นได้สำเร็จ

เจี่ยนอันอันเดินไป มองเห็นรถเข็นที่ประกอบเสร็จแล้ว คล้ายกับที่นางออกแบบ

เพียงแต่ในส่วนของอาวุธที่ซ่อนอยู่นั้น ถูกอวี๋ว่านแก้ไขไปบ้าง

รถเข็นในตอนนี้ ดูสวยงามและทนทานเสียยิ่งกว่าที่เจี่ยนอันอันออกแบบเอาไว้

เจี่ยนอันอันพึงพอใจเป็นอย่างมาก นางลองนั่งลงบนนั้น แล้วกดปุ่มลงบนนั้น

ได้ยินเพียงเสียง ‘เอี๊ยด’ ดังชัดขึ้น วงล้อก็เริ่มหมุนด้วยตนเอง

เจี่ยนอันอันมองเห็นฟางอิ๋งที่มีท่าทีตื่นตกใจ ก็หัวเราะจนไม่อาจจะยืดตัวตรงขึ้นมา

ในตอนที่เริ่มต้น ฟางอิ๋งยังหวาดกลัวเล็กน้อย

แต่หลังจากที่นางนั่งไปครู่หนึ่ง ก็เริ่มจะเข้าใจขึ้นมาแล้ว

นางเองก็เริ่มหมุนวนไปรอบๆ ลาน

หลังจากที่ฟางอิ๋งลงจากรถเข็นแล้ว ก็พูดกับเจี่ยนอันอันด้วยความยินดี “อันอัน รถเข็นนี้สะดวกมาก”

“ต่อไปหากว่าจวินหลุนนั่งลงบนนี้ ก็ไม่ต้องใช้แรงจำนวนมากในเข็นรถเข็นแล้ว”

เมื่อนางพูดจบ ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง แล้วนำเรื่องนี้บอกกับฉู่จวินหลุน

เสียงหัวเราะในลาน ก็ดึงดูดในสมาชิกในครอบครัวคนอื่นๆ เข้าล้อมรอบดู

พวกเขากำลังชื่นชมรถเข็นคันนี้ ช่างถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างชาญฉลาดจริงๆ

อวี๋ว่านได้ยินทุกคนชื่นชม ก็ยิ้มแล้วเกาท้ายทอย

ฉู่อันเจ๋อแบกฉู่จวินหลุนออกมา แล้ววางเขาลงบนรถเข็น