ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 136

หัวใจของเจี่ยนอันอันเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อต้องมาถูกบุรุษหน้าตาดีมองแบบนี้

นางรีบก้มหน้าลงในทันใด ไม่กล้ามองฉู่จวินสิงอีก

“เมื่อครู่ข้ามือหนักไปหน่อย ขออภัย”

เจี่ยนอันอันพูดโดยไม่หยุดมือ

ขณะที่นางกำลังทายารักษาให้ฉู่จวินสิง มือของนางก็ถูกมือหนาข้างหนึ่งกุมเอาไว้

เจี่ยนอันอันอยากชักมือกลับแต่ต้องพบว่าอีกฝ่ายกุมแน่นกว่าเดิม

“นี่ ท่านคิดจะทำอะไรอีก เมื่อครู่ข้าก็ขอโทษไปแล้ว อย่าให้มันมากเกินไปนัก!”

เจี่ยนอันอันพูดแล้วเงยหน้าขึ้นทันควัน

ที่นางไม่รู้ก็คือ ใบหน้าของฉู่จวินสิงขยับเข้ามาใกล้มาก

ครั้นนางเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากของทั้งสองจึงประกบเข้าด้วยกันพอดี

เจี่ยนอันอันรีบถอยหลังกรูดประหนึ่งโดนไฟดูด

แต่นางบังเอิญนั่งอยู่ที่ขอบเตียงพอดี เมื่อถอยหลังเช่นนี้จึงเกือบร่วงตกพื้น

ฉู่จวินสิงตาไวมือไว เขาโอบเอวของเจี่ยนอันอันเอาไว้

“ระวังหน่อย” ฉู่จวินสิงพูดแล้วโอบเจี่ยนอันอันที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเข้ามาไว้ในอ้อมอกตัวเอง

ครั้นเจี่ยนอันอันคืนสติ นางก็รีบผลักฉู่จวินสิงอย่างแรง

“ฉู่จวินสิง คนเลว ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

หน้าอกของฉู่จวินสิงเจ็บจากการถูกผลัก แต่เขาไม่อยากปล่อยเจี่ยนอันอันทั้งอย่างนี้

เจี่ยนอันอันเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยก็โมโหขึ้นมาทันที

หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าฉู่จวินสิงกำลังบาดเจ็บ นางคงใช้เข็มแทงให้เขาเห็นไปแล้วโลหิตแดงฉานเพียงใด

เจี่ยนอันอันถลึงตาใส่ฉู่จวินสิงด้วยความโมโห “ฉู่จวินสิง ท่านมันคนชั่ว หากยังไม่ปล่อยอีก ข้าจะร้องให้คนช่วยแล้วนะ!”

ฉู่จวินสิงมองเจี่ยนอันอันที่มุ่ยปากเพราะโมโห

เขาก้มศีรษะลงไปจูบอย่างห้ามใจไม่ไหวในที่สุด

“อื้อ…”

เจี่ยนอันอันรู้สึกเพียงว่าหัวสมองขาวโพลน แม้แต่ลมหายใจก็ติดขัด

“ปล่อย แน่จริงก็ให้ข้าแทงท่านสักเข็ม มิเช่นนั้นข้าจะไม่ยกโทษให้ท่านไปตลอดชีวิต”

สีหน้าเดือดดาลของเจี่ยนอันอันทำให้ฉู่จวินสิงหุบยิ้มในที่สุด

กระนั้นมือที่กุมมือของเจี่ยนอันอันกลับยังคงไม่ปล่อย

“เจ้าโกรธหรือ?” ฉู่จวินสิงถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเช่นกัน เมื่อครู่นี้คิดเพียงแต่จะแกล้งเจี่ยนอันอัน

แต่แล้วเมื่อเห็นเจี่ยนอันอันมุ่ยปาก เขากลับก้มหน้าลงจูบอย่างห้ามใจไม่อยู่

เจี่ยนอันอันไม่พูด เอาแต่ถลึงตาใส่ฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงรู้ว่าตัวเองเลยเถิดไปไกล ได้แต่ยอมปล่อยมือของเจี่ยนอันอันโดยดี

เขาพูดกับนางว่า “หากการแทงข้าจะช่วยให้เจ้าหายโกรธ เช่นนั้นก็แทงเถิด”

ฉู่จวินสิงหลับตาลงเมื่อพูดจบ รอคอยให้เจี่ยนอันอันแทงเข็มใส่

เขามองออกว่าเข็มเงินในมือเจี่ยนอันอันไม่ได้อาบยาพิษ

ทำให้เขาพร้อมรับความเจ็บปวดทางกายด้วยความสบายใจ