ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 125

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าฟางอิ๋งมีท่าทีลังเล ก็ถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ “พี่สะใภ้ใหญ่มีอะไรจะพูดอย่างนั้นหรือ?”

ฟางอิ๋งเหลือบมองไปยังฉู่จวินหลุน แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

“อันอัน ตระกูลในตอนนี้ล้วนแต่ต้องอาศัยเจ้าเพียงแค่คนเดียวคอยจัดการ ข้าที่เป็นพี่สะใภ้ใหญ่รู้สึกผิดจริงๆ”

เจี่ยนอันอันโบกมืออย่างเร่งรีบ “ไม่เป็นไรเลย ข้าเองก็หวังว่าทุกคนจะสามารถอยู่ดีกินดีก็เท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

ฟางอิ๋งมองไปยังฉู่จื่อซีที่กำลังกินลูกกวาดอยู่ นางก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

“จื่อซีเด็กคนนี้ช่างมีชะตาที่น่าสงสารเสียจริง อายุยังน้องก็ต้องมาทนลำบากกับพวกเรา”

“หากไม่ใช่เพราะว่ามีเจ้ารู้ว่าที่เขาเป็นเช่นนี้เพราะว่ามีพิษอยู่ในร่างกายแล้ว”

“เกรงว่าทั้งชีวิตนี้ของพวกเราก็คงจะต้องอยู่ในความมืดมิดไปตลอดชีวิต”

เจี่ยนอันอันเข้าใจแล้ว ฟางอิ๋งกำลังจะพูดคำขอบคุณกับนาง

นางรีบพูดออกมา “พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราตอนนี้เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว คำพูดที่เกรงใจกันเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงแล้ว”

“นอกจากนี้ ข้าเองก็คงจะไม่ให้วันเวลาอันยากลำบากเช่นนี้ดำเนินต่อไปอีก ข้าจะต้องคิดหาวิธี ให้พวกท่านได้หวนกลับมาเป็นใหญ่อีกครั้งหนึ่งแน่”

ฉู่จวินหลุนไม่คิดเลยว่าเจี่ยนอันอันจะพูดคำเช่นนี้ออกมา

เขามองลึกไปยังเจี่ยนอันอัน เมื่อเห็นว่านางไม่เหมือนจะพูดคำใหญ่โตเกินไปอะไร

เหมือนว่านางคิดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ว่าภายหน้าจะต้องทำอะไรบ้าง

เขาพูดออกมาเสียงขรึม “อันอัน เจ้าพูดความจริงกับข้ามา เจ้ามีวิธีการใดที่จะให้พวกเรากลับไปยังเมืองจิงโจวอย่างนั้นหรือ?”

เจี่ยนอันอันหันไปมองยังฉู่จวินหลุน “พี่ใหญ่โปรดวางใจได้ ขอเพียงแค่มีข้าอยู่ จะต้องมีวันที่พวกท่านได้กลับไปอยู่เมืองจิงโจวอีกครั้งหนึ่ง”

เมื่อได้ยินคำของเจี่ยนอันอัน ใบหน้าของฉู่จวินหลุนก็เผยความประหลาดใจออกมา

ทว่าเขาก็ยังไม่ค่อยเชื่อว่าเจี่ยนอันอันจะช่วยครอบครัวของพวกเขากลับไปยังเมืองจิงโจวได้อีกครั้ง

เพราะอย่างไรแล้วนางก็เป็นเพียงแค่คุณหนูใหญ่จวนกั๋วกงเท่านั้น ในมือก็ไม่ได้มีอำนาจอะไร

บวกกับเมื่อออกมานอกเมืองจิงโจว จวนกั๋วกงก็ส่งเพียงสาวใช้ออกมารับใช้เท่านั้น

ในตอนที่กินข้าวกันนั้น เขาเองก็มองออกว่า ชาวบ้านทั้งห้าคนนั้นไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร

หากว่าคุ้นเคยรู้จักกับพวกเขาแล้ว ไม่แน่ว่าภายหน้าก็อาจจะมีช่วงที่เป็นประโยชน์ได้

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าฟางอิ๋งยังคงเหมือนมีเรื่องในใจดังเดิม นางก็ถามฟางอิ๋งว่าท้ายที่สุดแล้วเป็นอะไรกันแน่

ฟางอิ๋งเหลือบมองไปยังฉู่จวินหลุน หลังจากนิ่งเงียบไปชั่วครู่ถึงได้พูดออกมา “อันอัน ข้ารู้ว่าทักษะการแพทย์ของเจ้าสูงส่ง พอจะลองช่วยจวินหลุนดูได้หรือไม่? ขาเขา...”

“อิ๋งเอ๋อร์!”

ฟางอิ๋งยังคิดจะพูดต่อไป กลับถูกเสียงของฉู่จวินหลุนห้ามเอาไว้

เจี่ยนอันอันมองไปยังทั้งสองคนด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน

ฟางอิ๋งร้อนรนขึ้นมา “จวินหลุน จนกระทั่งถึงตอนนี้แล้ว ท่านยังจะหลบซ่อนไปอีกนานเท่าไหร่กัน?”

“ขาของท่านไม่ใช่ว่าจะไม่มียาให้รักษา เป็นเพราะว่าหมอหลวงพวกนั้นถูกฮ่องเต้ออกคำสั่งไว้ ห้ามไม่ให้รักษาท่านก็เท่านั้น”

“ถึงทำให้จนกระทั่งถึงตอนนี้ท่านก็ยังไม่อาจลุกขึ้นยืนได้”