เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1511

ชายคนนั้นเพิ่งออกจากห้องผู้ป่วยก็วิ่งเตลิดด้วยหัวใจเต้นตุบๆ ยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก ก็เห็นประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออก ชายชราที่สวมเสื้อคอจีนถึงกับเดินออกมาจากข้างใน จากนั้นยิ้มหยันมองเขา
“ไอ้หนุ่ม จะออกจากโรงพยาบาลแล้วหรือ”ชายคนนั้นมองแหวนหยกบนมือของชายชรา ในใจก็รอนรนเหลือแสน นี่คือแหวนที่บอสของตัวเองทุ่มเงินมหาศาลซื้อให้ฝ่ายตรงข้าม
“ไม่ออกแล้วๆ ไม่ออกแล้วจริงๆ ครับ!”ชายคนนั้นจะกล้าออกที่ไหนล่ะ ต่อให้ตอนนี้เขาแข็งแรงบึ้งบั๋งเหมือนกระต่ายก็ต้องนอนเป็นเต่าอยู่บนเตียง ชายชราคนนั้นได้ยินก็พลันงุนงง เขาส่ายหน้า
“หือ ขอโทษที ตาแก่นั่นถึงกับหลอกฉันว่าเธอจะออกโรงพยาบาล ฉันก็นึกว่าทางนี้อุตส่าห์มีเตียงคนไข้วาง กะจะให้ศาสตราจารย์เฉินมาดูฉันหน่อย! เฮ้อ คุณอยู่เถอะ”

พูดจบชายชราเสื้อคอจีนก็กลับเข้าไปในห้องคนไข้ สถานที่อย่างโรงพยาบาล คนเฒ่าคนแก่ย่อมไม่อยากสร้างเรื่อง ตัวเขาก็แค่อยากเข้ามาดูความครึกครื้น เขาไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอก ชายคนนั้นได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงทันที!

“ผมจะออกจากโรงพยาบาล!”
“จริงๆ นะ ผมจะออกจากโรงพยาบาล! ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับ!”
ชายคนนั้นรีบพูดกับชายชรา

ในใจลอบคิด ตอนนี้เขาก็ไม่คิดจะไว้น้ำใจชายชราแล้ว ตอนนี้เขาแค่อยากออกไป อีกอย่างชายชราอยากอยู่โรงพยาบาล ตอนหลังเขาก็ต้องออกโรงพยาบาลอยู่ดี! เวลานี้เฉินชางก็ตรวจเสร็จแล้วกำลังวกกลับมา! เห็นชายคนนั้นยืนอยู่หน้าประตูด้านข้างมีชายชราในเสื้อคอจีน

“คุณหมอเฉินผม… ผมสำนึกความผิดของตัวเองแล้ว! คุณอย่าลดค่าตัวเองให้คนหยาบช้าเช่นผมเลยครับ ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษ คุณให้ผมทำอะไรผมก็จะทำ คุณบอกให้ตรวจอะไรผมก็จะตรวจ!”

เฉินชางงุนงงเล็กน้อย เหลือบมองหวงปินไห เห็นเขาก็เบิกตากว้าง สองตาเต็มไปด้วยความงุนงง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่คนไข้ตัดสินใจอยู่โรงพยาบาล เฉินชางก็คิดว่าน่าจะเป็นการตระหนักรู้ฉับพลัน ดูทำตัวเองจะเป็นอาจารย์เฉินที่เปี่ยมทั้งคุณธรรมและความสามารถจริงๆ นึกถึงตรงนี้เฉินชางก็มีสีหน้าดีแล้วที่คุณรู้จักปรับปรุงตัว เขาพูดเรียบๆ

“ร่างกายเป็นของตัวเอง คุณยังหนุ่มยังแน่นเจ็บไข้ได้ป่วยต้องรีบรักษา ความจริงคุณก็ไม่ต้องอยู่นานมาก พรุ่งนี้ตรวจ CTA สักรอบแล้วย้ายไปรักษาที่แผนกศัลยกรรมประสาทก็ได้แล้ว”

พูดจบเฉินชางก็ลุกขึ้นจากไป ชายคนนั้นจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก เขามองชายชราในเสื้อคอจีนพลางยิ้มประจบประแจง รู้สึกว่าแผ่นหลังของตัวเองชุ่มเหงื่อแล้ว เขาลุกออกไปสูบบุหรี่กดความอกสั่นขวัญแขวน แต่เพิ่งออกจากประตูใหญ่แผนกฉุกเฉิน เขาก็พบว่าชายอายุห้าสิบกว่าคนหนึ่งกำลังรีบร้อนวิ่งเข้ามา จากนั้นก็ชนกับชายหนุ่มอย่างจัง

ชายคนนั้นกำลังจะโมโหก็พลันเห็นว่าคนคนนี้คุ้นหน้า คุ้นตาอย่างยิ่ง! เมื่อมองอย่างละเอียด นี่… นี่มันประธานหวังคนนั้นไม่ใช่หรือ นี่คือคนดังเมืองหลวงเชียวนะ! นักธุรกิจเขาถึงกับ… มาหาหมอด้วยตัวเอง! คนแบบนี้ควรจะเชิญคนไปที่บ้านไม่ใช่หรือ ชายคนนั้นไหนเลยจะกล้าโมโห ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามผิดตัวเองก็ขอโทษก่อน แต่ยังไม่ทันพูด ประธานหวังก็รีบขอโทษอย่างมีมารยาท

“น้องชาย ขอโทษที ฉันรีบเดินไปหน่อย ขอโทษด้วยจริงๆ!”

ชายคนนั้นเห็นดังนั้นก็อึ้งจันทันที มีมารยาทขนาดนี้เชียว
“ไม่… ไม่… ไม่เป็นไรครับ”

แล้วประธานหวังก็จากไป ชายคนนั้นนั่งยองสูบบุหรี่อยู่หน้าแผนกฉุกเฉินสูบไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม กลับเห็นบุคคลระดับบอสสามสี่คนมาที่แผนกฉุกเฉิน นี่ทำให้ชายคนนั้นสงสัยในชีวิตขึ้นมา

คนใหญ่คนโตไม่ควรไปประชุมหรือตอนนี้… มาแผนกฉุกเฉินเป็นเทรนด์หรือไง! ตอนเขามองป้ายของแผนกฉุกเฉินอีกครั้งเหมือนรู้สึกว่าคำคำนี้ควรจะอ่านว่า ‘ประตูสวรรค์ทิศใต้’ มากกว่า แบบนี้จึงจะเหมาะสมกว่า!

สูบบุหรี่เสร็จ เขาเพิ่งจะเข้าโถงใหญ่ก็เห็นเฉินชางกำลังตำหนิชายชราที่อยู่บนเตียงของตัวเอง ส่วนชายชราไม่เปล่งเสียงแม้แต่น้อย! กลับยิ้มเป็นเชิงขอโทษไม่หยุด…