เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 83

“แก...”

น้ำเสียงของดอกแก้วไม่มั่นคงเอาเสียเลย พิธานรู้สึกใจไม่ดี เขาเดินอ้อมไปด้านหน้าเพื่อมองใบหน้าคนรักให้ชัดๆ

ดอกแก้วรับรู้ได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ดวงตากวางช้อนมองคนที่สูงกว่า พิธานไม่ได้พูดอะไรซักคำ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบาๆ เพื่อบอกว่าเขาจะอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน

เพียงแค่นั้นดอกแก้วก็ยกมือถือออกห่าง เธอจ้องชายคนรักตาไม่กระพริบ ก่อนจะตัดสินใจเปิดสปีกเกอร์โฟนให้พิธานได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูดออกมาด้วย

ในเมื่อพิธานไม่มีความลับกับเธอ เธอก็จะไม่มีความลับกับเขาอีกต่อไป

‘หวงเนื้อหวงตัวมาตั้งนาน ที่แท้ก็เก็บไว้ขายอัปราคา’ น้ำเสียงและคำพูดที่เต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลนทำให้พิธานเผลอกำหมัดแน่น เขาไม่รู้ว่าปลายสายเป็นใคร แต่เขาไม่เคยรู้สึกอยากตัดลิ้นใครมากเท่านี้มาก่อน

“แกต้องการอะไร?”

‘ไม่เอาน่าดอกแก้ว อย่าคิดว่าพ่อเป็นคนเห็นแก่ได้แบบนั้นสิ’

“ฉันมีพ่อคนเดียว”

‘อ้อเหรอ?’ ปลายสายลากเสียงยาว จงใจยั่วยุให้คนฟังประสาทเสีย มันเกือบจะได้ผล ถ้าไม่ใช่เพราะแรงโอบกอดบริเวณเอวที่กระชับขึ้นและดึงสติของดอกแก้วให้กลับมาเสียก่อน

ดอกแก้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึก เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ทุกครั้งที่ได้คุย หรือได้อยู่ใกล้ผู้ชายน่ารังเกียจคนนี้ มือของเธอสั่น ถ้ามันอยู่ตรงหน้าเธอคงจะฆ่ามันให้ตายคามือ

“ฉันจะถามแกอีกครั้ง แกต้องการอะไร?”

‘ฉันแค่อยากให้เธอกลับมาหาแม่เธอบ้าง’ น้ำเสียงเหมือนหวังดี แต่ดอกแก้วรู้ดีว่ามันไม่ใช่ ‘แล้วก็... ไหนๆ ก็ขายแล้ว ให้ฉันลองฟรีๆ บ้างสิ ตอบแทนที่ฉันอดทนอยู่กับแม่เธอมาหลายปีไง’

“ไอ้ชั่ว!”

‘ด่าอีกละ ปากเก่งเหมือนเดิมเลยนะ’ เสียงของคนในสายแข็งขึ้น ไม่มีท่าทียั่วยุให้โกรธเหมือนตอนแรก ‘กลับมาซะดอกแก้ว ก่อนที่กูจะหมดความอดทน’

“.....”

‘กลับมาไถ่โทษที่มึงเกือบฆ่ากูตายซะ มึงอย่าคิดว่าแม่มึงไล่ให้มึงไปอยู่กรุงเทพฯ แล้วกูจะลืม มึงมันฆาตกร! อีฆาตกร!!’

ปลายสายเงียบไปแล้ว พร้อมกับสัญญาณที่หลุดหายไป ดอกแก้วเม้มปากแน่น กลั้นลมหายใจด้วยความช็อค

พิธานเห็นท่าไม่จึงรีบดึงร่างเล็กเข้ามากอดหลวมๆ เขาพยายามลูบเนื้อลูบตัวของดอกแก้วที่เกร็งแน่นไปหมดให้ผ่อนคลายลง ใช้เวลาอยู่หลายนาทีกว่าดอกแก้วจะกลับมาเกือบปกติ

“ดอกแก้ว วางก่อนนะ”

พิธานแกะมือถือที่ดอกแก้วกำไว้แน่นออก เขาวางมันลงบนอ่างล้างหน้า ก่อนจะดึงร่างขาวโพลนเข้าไปในส่วนของชาวเวอร์ ชายหนุ่มเปิดน้ำเย็นๆ ให้ไหลใส่ร่างกายของทั้งตัวเองและดอกแก้ว เขาหวังเพียงแค่สายน้ำสะอาดจะช่วยชะล้างถ้อยคำสกปรกที่ไอ้ชั่วคนนั้นทิ้งไว้ได้

ล้างเนื้อตัวเสร็จเขาก็พาดอกแก้วกลับมายืนที่เดิม จัดการเช็ดตัวให้เธอจนแห้งสนิท ก่อนจะหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวมทับให้ พิธานทำเหมือนว่ากำลังแต่งตัวให้เด็ก จับดอกแก้วหมุนซ้ายหมุนขวาจนมั่นใจว่าเรียบร้อยแล้วก็ช้อนร่างของเธอขึ้น

พิธานก้าวอย่างมั่นคงไปที่เตียงนอนหลังใหญ่ เขาวางดอกแก้วลงบนนั้น ส่วนตัวเองก็หาผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างลวกๆ กันอุจาดตา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทรุดลงนั่งบนพื้นใกล้ๆ กับคนที่นั่งเหม่อไม่ได้สติ

“คนดี”