เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 81

แผนที่วางไว้ล้มไม่เป็นท่า

พิธานพับหน้าจอโน๊ตบุ๊คลง เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ตัวนุ่ม นิ้วเรียวยกขึ้นบีบขมับของตัวเองแรงๆ

เขาได้รับเมลตอบกลับจากมิสเตอร์คาร์ลแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธในทันที นักธุรกิจใหญ่จากฝรั่งเศสตอบมาเพียงว่าขอเวลาพิจารณาอีกครั้ง

แต่เขารอไม่ได้แล้ว

บอร์ดบริหารในตอนนี้กำลังกดดันให้เขาประกาศหมั้นกับซูฮวา เพื่อให้ทางมิสเตอร์หวังต่อสัญญากับทางบริษัทโดยเร็ว เพราะโปรเจกต์ใหม่ที่วางไว้ต้องใช้เงินทุนจากผู้ร่วมลงทุน ซึ่งปกติแล้วมิสเตอร์หวังจะเป็นคนช่วยในด้านนี้

ทว่าพอสัญญาที่มีจบลง มิสเตอร์หวังก็เริ่มตั้งแง่มากขึ้น เขาไม่ยอมต่อสัญญาง่ายๆ และเอาซูฮวามาเป็นข้อตกลง พิธานไม่ชอบการทำธุรกิจแบบนี้ ที่ผ่านมาเขาและมิสเตอร์หวังเข้ากันได้ดีมาโดยตลอด ไม่จำเป็นต้องมีซูฮวาก็ไม่เคยมีปัญหา

แต่ตอนนี้คนมากเล่ห์คนนั้นเริ่มโลภมาก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการดองกับเขา เพื่อที่ตัวเองจะได้เข้ามาหากินในประเทศไทยได้สะดวก มิสเตอร์หวังมองทุกอย่างเป็นเงินและธุรกิจไปหมดจนเขานึกขยาด

พิธานรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถึงทางตัน ถ้าหาผู้ร่วมลงทุนที่เม็ดเงินเท่ามิสเตอร์หวังแทนไม่ได้ เขาก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้มิสเตอร์หวังเซ็นสัญญาต่อ เพราะถ้าไม่อย่างนั้น... ตำแหน่งประธานของเขาคงต้องให้เห็นคนขึ้นมานั่งแทน

เขายอมไม่ได้ ธุรกิจนี้เขาสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง เขาจะไม่ยอมให้ใครก็ตามมาชุบมือเปิบ ถือโอกาสที่เขาอ่อนแอควบคุมบริษัทนี้แทนทั้งนั้น

เขารักบริษัทยิ่งกว่าชีวิต และเมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่านอกจากบริษัทแล้ว เขายังรักใครอีกคนมากไม่ต่างกัน และทั้งสองสิ่งที่สำคัญที่สุดกำลังทำให้เขาต้องเลือก เลือกที่จะรักษาบริษัทนี้ไว้... หรือเลือกที่จะรักษาคนที่รักและยอมปล่อยบริษัทไป

พิธานตัดสินใจครั้งสุดท้าย เขาใช้มือข้างที่นวดขมับมือครู่หยิบมือถือขึ้นมา กดต่อสายหาใครอีกคนที่กำลังรอคำตอบจากเขาเช่นกัน

หวังซูฮวา

.

.

เมื่อรับปากว่าจะไว้ใจ ดอกแก้วก็ไม่คิดตั้งข้อสงสัยอะไรอีก

เธอกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม ดูแลพิธานเหมือนเดิม ใช้เวลาว่างรับงานแปลเล็กๆ น้อยๆ หรือฝึกทำขนมเหมือนเดิม จนตอนนี้เธอสามารถทำขนมได้หลากหลายมากขึ้น จนดอกแก้วนึกเล่นๆ ในใจว่าอยากมีร้านขนมเล็กๆ เป็นของตัวเอง

ร้านขนมเล็กๆ ที่มีเธอเป็นเจ้าของ มีพิธานเป็นคนคอยชิมขนม มีลูกน้องซักสองคนคอยช่วยงาน และมีเด็กตัวเล็กๆ วิ่งเล่นเรียกเสียงหัวเราะจากลูกค้าให้ร้านสดใส

ถ้าทำแบบนั้นได้ก็คงดี

ดอกแก้วสลัดความคิดทิ้งไป เธอจดจ่อกับงานตรงหน้าอีกครั้ง รอบนี้เธอมีโอกาสได้แปลนิยายชื่อดัง ความยาวประมาณหนึ่งแสนคำ ภาษานิยายค่อนข้างแปลยากและเธอไม่คุ้นชิน แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้มันก็สำเร็จลุล่วงไปได้ประมาณเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

“คำนี้ แปลยังไงถึงจะดูดีนะ...”

ติ๊ด!

ยังไม่ทันหาคำตอบให้ตัวเองได้ เสียงมือถือเครื่องบางก็ดังขึ้นมาเสียก่อน ดอกแก้วมองหน้าจอ เมื่อเห็นว่าเป็นคนสนิทก็กดรับโดยไม่คิดอะไร

“จ้ะเจ้น้ำ”

‘ดอกแก้ว แกอยู่ไหน?’

เสียงของปลายสายดูร้อนรนแปลกๆ จนดอกแก้วอดสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายมีเรื่องอะไรหรือเปล่า

“อยู่คอนโดจ้ะ”

ดอกแก้วโป้ปด เธอยังไม่ได้บอกเจ้น้ำถึงความสัมพันธ์ของเธอกับพิธานที่เปลี่ยนแปลงไป

“มีอะไรหรือเปล่าเจ้?”

‘เมื่อกี้ฉันเห็นข่าว’ ดอกแก้วได้ยินเสียงสูดหายใจจากปลายสาย ‘เสี่ยของแกจะหมั้นกับสาวที่ไหน?’