เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 79

พิธานเดินออกมาด้านนอก สายลมพัดสัมผัสกับเรือนร่างอย่างรุนแรงเหมือนพายุเข้า ท้องฟ้าที่เริ่มดำมืดบ่งบอกว่าอีกไม่นานฝนคงเทลงมา

เขาหันไปมองคนด้านในที่ยังหลับอยู่อีกครั้ง ก่อนจะยอมกดรับสายที่ลำบากใจในที่สุด

“ครับ” พิธานทักทายแค่นั้น ภายในของเขาหนักอึ้ง ไม่ใช่ว่าเขาไร้ทางออก แต่เขาไม่คิดว่าซูฮวาจะติดต่อมาเร็วขนาดนี้

เร็วเกินไป เร็วจนเขากลัวว่าทุกอย่างจะผิดแผนไปหมด

‘ธานคะ’

“ครับ”

‘ฉันเห็นข่าว...’

“ครับ” พิธานยังคงตอบสั้นๆ เหมือนเดิม เขาไม่ได้อยากกวนประสาทเธอ แต่เขาแค่เหนื่อย

ทั้งเหนื่อย ทั้งกลัวว่าจะเผลอทำอะไรผิดพลาดลงไปจนคนที่เขารักต้องเสียใจ

‘ฝีมือคุณพ่อ’

“คุณรู้?” พิธานยอมรับว่าแปลกใจอยู่ไม่น้อย ซูฮวาเหมือนเป็นเด็กหัวอ่อน ใครชักจูงไปทางไหนเธอก็เดินตามไม่อิดออด เขาจึงไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ออกมา

‘ฉันรู้ค่ะ รู้ทุกอย่าง’ และเหมือนว่าพิธานจะประเมินผู้หญิงคนนี้ผิดไปหลายจุด ซูฮวาไม่ได้ไร้พิษสงอย่างที่เขาเข้าใจมาตลอด แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป และตั้งใจฟังว่าปลายสายจะพูดอะไรออกมาอีก ‘อาทิตย์ก่อนฉันกลับกรุงเทพฯ ฉันเห็นคุณอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง ดูท่าทางว่าจะเป็นมากกว่าคนรู้จัก’

“.....”

พิธานเงียบ เขาไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้น เพราะอาทิตย์ก่อนเขาออกไปเดตกับดอกแก้วจริงๆ และเขาก็จำได้ด้วยว่าตัวเองแสดงออกกับดอกแก้วในที่สาธารณะแบบไหนบ้าง

เขาโอบเอวบางนั้นไม่ห่าง ตั้งใจกระซิบชิดใบหูให้เธอแก้มแดงหลายครั้ง และแม้ว่าดอกแก้วจะพยายามดึงตัวออก แต่เขาก็ยังเกี่ยวรั้งเธอไว้จนเธอหมดทางสู้

ถ้าตาไม่บอด คนที่เห็นก็คงจะรู้ดีว่าเขากับดอกแก้วมีความสัมพันธ์แบบไหนกัน

‘เธอน่ารักนะคะ’

“คุณอยากพูดอะไรก็พูดมาดีกว่า” พิธานไม่อยากอ้อมค้อม เรื่องนี้เขาไม่อยากให้ดอกแก้วเข้ามาข้องเกี่ยว แต่ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ เขาก็ทำได้แค่ปกป้องเธอให้ดีที่สุด

‘ถ้าฉันพูดออกไป’ ปลายสายเงียบไปเป็นเวลานาน นานจนพิธานคิดว่าเธอวางสายไปแล้ว แต่แล้วเสียงหวานที่สั่นเล็กน้อยก็เอ่ยขึ้น ‘คุณจะยอมทำตามหรือเปล่าคะ?’

.

.

แกงเทโพที่พิธานบ่นว่าอยากกินตั้งอยู่กลางโต๊ะอาหาร กลิ่นของมันหอมกรุ่น รสชาติก็ไม่ด้อยกว่าร้านอาหารดังๆ ยิ่งตักราดข้าวสวยหอมๆ ยิ่งถูกปาก พิธานเติมข้าวอีกครั้ง ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะเริ่มคุมมื้อเย็นแล้วแท้ๆ

“อร่อยมาก” พิธานชมเปาะ เขาอยากกินแกงเทโพมานานแต่นึกชื่อไม่ออก จนเมื่อวันก่อนดูทีวีกับดอกแก้วและเผลอพูดออกไปว่าอยากกินเจ้าแกงนี่ ดอกแก้วที่แสนละเอียดอ่อนได้ยินเข้าก็รีบจดใส่ความทรงจำ และทำมันออกมาให้กินจนเขาต้องเติมข้าวรอบสอง “ทำกับข้าวอร่อยแบบนี้ ต่อไปถ้าฉันมีพุง เธอต้องรับผิดชอบนะดอกแก้ว”

“.....”

“ดอกแก้ว?” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขามัวแต่เอร็ดอร่อยกับแกงที่อยากกินมานาน จนลืมสังเกตไปว่าวันนี้ดอกแก้วไม่ปกติ