เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 65

“ค่ะ... อยู่ด้วยกันไปนานๆ”

พิธานยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมเปียกที่ปรกอยู่บนหน้าขาวๆ ออก หลังจากที่ได้ยินประโยคแสนน่ารักนั้น

‘อยู่ด้วยกันไปนานๆ’

ตลอดทั้งชีวิตพิธานไม่เคยพูดคำนี้กับใคร เพราะเขาไม่เคยเชื่อในความสัมพันธ์ที่ยืนยาว เขาเชื่อแค่ว่าความรู้สึกทุกอย่างมันเกิดขึ้นและคงอยู่ได้เพียงแค่ในระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น และไม่นานมันก็จะจืดจางไป ต่อให้มีบ่วงผูกรัดไว้ก็ยังดิ้นรนเพื่อหนีจากกันได้อยู่ดี

เหมือนพ่อกับแม่ของเขา

พิธานจำได้ดีว่าแม่เก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านไปตอนเขาอายุได้เพียงสิบขวบ ในตอนนั้นเด็กชายพิธานคิดแค่เพียงว่าแม่จะไปเที่ยว อีกไม่กี่วันก็จะกลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเคย เขาเฝ้ารอ จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี แต่แม่ก็ไม่เคยกลับมา จนกระทั่งพ่อของเขาตัดสินใจขายบ้านที่เคยอยู่ และพาเขากลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิดของพ่อ... ประเทศอิตาลี แม้แต่วันสุดท้ายที่เขาได้อยู่ในประเทศไทยเขาก็ไม่มีโอกาสได้ร่ำลาแม่

พิธานไม่มีน้ำตา เขาไม่เคยร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียว เพราะมีหลายครั้งที่เขาได้ยินพ่อคุยโทรศัพท์ พ่อบอกกับปลายสายด้วยเสียงอ้อนวอนว่าอยากให้กลับมาหาเขา แต่สุดท้ายเขาก็เห็นแต่สีหน้าผิดหวังของพ่อ ครั้งแล้วครั้งเล่า... จนเขาเข้าใจได้ว่าแม่คงไม่อยากเจอลูกคนนี้อีกแล้ว

แม้แต่ความสัมพันธ์ของแม่ลูกยังไม่ยืนยาวเลย พิธานจึงไม่เคยเชื่อคำที่บอกว่าจะอยู่ด้วยกันไปนานๆ มันก็แค่คำลวงโลก หลอกให้ผู้คนมีความหวัง และสุดท้ายก็ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองให้เจ็บช้ำเล่น

แต่น่าแปลก ทั้งๆ ที่ไม่เชื่อ แต่เขากลับเป็นฝ่ายพูดคำนั้นกับดอกแก้วก่อน เหลือเชื่อ... แต่ก็เกิดขึ้นไปแล้ว และเขาก็มั่นใจว่าไม่ได้พูดออกมาพล่อยๆ

“ปากซีดแล้ว”

พิธานเกลี่ยริมฝีปากอิ่มเบาๆ คำพูดของเขาทำให้ดอกแก้วเผลอเลียริมฝีปาก ปลายลิ้นที่ตั้งใจมอบความชุ่มชื่นให้กับริมฝีปากสัมผัสเข้ากับนิ้วของพิธานที่ยังอยู่ที่เดิมแผ่วเบา

เพียงแค่นั้น พิธานก็รู้สึกเหมือนไฟช็อตไปทั้งร่าง

นิ้วยาวเลื่อนจากริมฝีปากไปที่คางมน เขาออกแรงดันเบาๆ จนดอกแก้วเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมมองสู้กับเขาโดยไม่รู้ตัว

“ดอกแก้ว ฉัน...”

ดอกแก้วเลียริมฝีปากอีกแล้ว และรอบนี้เหมือนทำลายความอดทนของพิธานลงจนไม่เหลือชิ้นดี ใบหน้าคมขยับเลื่อนเข้าใกล้ ใกล้จนดวงหน้าขาวกระจ่างกลายเป็นแค่เพียงภาพเบลอๆ

“อื้อ”

ดอกแก้วส่งเสียงประท้วง เมื่อริมฝีปากถูกปิดด้วยอวัยวะเดียวกันจนแนบสนิท

.

“ฉันไม่จูบ”

.

ดอกแก้วจำได้! เธอจำได้ดีว่าวันแรกที่เจอกันเสี่ยบอกกับเธอแบบนั้น

แล้วทำไม...

“เสี่ย”

พิธานผละออกห่าง เขามองคนหน้าตาตื่นด้วยความขบขัน แค่จูบภายนอก ไม่ได้ล้วงเกินเข้าไปด้านในแม้แต่นิด แต่เหมือนว่าคนที่ไม่เคยจะตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก

“ว่ายังไง”