เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 64

“งั้นฉันจะช่วยพยุง เริ่มทรงตัวได้เมื่อไหร่จะปล่อย”

พิธานทำตามที่พูดด้วยการวางมือไว้บนหน้าท้องแบนราบ เขาออกแรงนิดหน่อยเพื่อดันให้ร่างของดอกแก้วลอยเหนือผิวน้ำขึ้นมา เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางก็สั่งให้ดอกแก้วตีขาอีกครั้ง

แต่นั่น... กลับกลายเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมหันต์

พิธานสัมผัสได้ถึงผิวเนียนนุ่มราวกับผิวเด็กบนแขน เมื่อดอกแก้วพยายามตีขา เนื้อตัวของเธอก็เบียดเข้าหาเขาจนแนบชิด ชายหนุ่มพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อจดจ่อกับการสอน แต่อารมณ์ที่ถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่เห็นดอกแก้วใส่บิกินี่กลับลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งได้เห็นภาพที่ก้นกลมขยับไปมาตามแรงสะบัดขาของเธอ ก็ยิ่งทำให้ความอดทนของพิธานเริ่มหมดลงง่ายๆ

“อ๊ะ!” ดอกแก้วร้องเสียงหลง เมื่อรู้สึกว่าผ้าสีแดงชิ้นบนคลายตัวออกจนโหวงเหวง คงเพราะเธอขยับตัวมากไป สายผ้าที่มัดไว้หลวมๆ ถึงได้เคลื่อนออกจากกัน “เสี่ยปล่อยดอกแก้วก่อนค่ะ ผ้ามันหลุด”

“ตีต่อไปดอกแก้ว เริ่มได้แล้ว”

“แต่...”

“เร็วเข้า อีกนิดเดียว” เสียงทุ้มสั่งจริงจัง มันจริงจังจนดอกแก้วไม่กล้าขัดคำสั่ง...

แต่ถ้าดอกแก้วหันกลับมามองซักนิด เธอคงได้เห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของพิธานแบบที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน และคงได้รู้ว่าคนที่เธอคิดว่ากำลังจริงจังนั้น แท้จริงแล้วกำลังมองก้นและแผ่นหลังของเธอด้วยท่าทางหื่นกระหายแค่ไหน...

“ไม่ไหวแล้วค่ะ ดอกแก้วเมื่อย” ตีขาไปมาได้อีกซักพักดอกแก้วก็ร้องประท้วง เพราะเธอเอามือข้างหนึ่งมาจับบิกินี่ตัวจิ๋วไม่ให้หลุดหายไปไว้ ทำให้เธอต้องเกร็งมือข้างที่จับขอบสระแน่นกว่าเดิมจนเหมือนว่าตะคริวจะกิน

“งั้นพักก่อน” พิธานปล่อยร่างขาวผ่องลงเบาๆ รอจนดอกแก้วยื่นได้ด้วยตัวเองจึงได้ยอมผละออกห่าง “ฉันช่วยผูก”

เขาเอ่ยอาสา เมื่อเห็นว่าดอกแก้วพยายามถูกสายบิกินี่ที่หลุดออกเข้าหากันใหม่ ท่าทางลำบากจนน่าเห็นใจ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปช่วย

...ซะที่ไหน

“เสี่ย! ทำอะไรคะ?”

ดอกแก้วโวยวายอย่างลืมตัว เพราะแทนที่เสี่ยจะช่วยผูกเชือกอย่างที่ปากว่า แต่เขากลับออกแรงดึงจนบิกินี่ของเธอหลุดลอยไปกับสายน้ำ มันลอยตุ๊บป่องไปส่วนที่ลึกที่สุดของสระที่ดอกแก้วไม่สามารถไปเก็บมาได้

เสี่ยตั้งใจชัดๆ เธอเห็นกับตาว่าเขาปล่อยให้ผ้าชิ้นเล็กนั่นลอยไปโดยไม่ไขว่คว้าเอาไว้แม้แต่นิด

“โทษที มันหลุดมือ”

“เสี่ยคะ...” ดอกแก้วหน้าง้ำ เพราะคนที่เอ่ยขอโทษไม่ได้สำนึกผิดแม้แต่น้อย แถมรอยยิ้มนั่นยังไม่น่าไว้วางใจอีก

“ดอกแก้ว” พิธานขยับเข้าไปใกล้ร่างขาวผ่อง เขาต้อนจนแผ่นหลังดอกแก้วชิดเข้ากับขอบสระ ก่อนจะค่อยๆ ดึงแขนที่ดอกแก้วยกขึ้นปิดหน้าอกตัวเองออก ตาคมหลุบมองเนื้อขาวสะอาดที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำใสอย่างถือวิสาสะ “หิวนม”

“เสี่ย!”

“ฉันพาเธอไปเยอรมันไม่ได้แล้วนะ” พิธานตัดสินใจบอกเรื่องที่เคยเกริ่นกับดอกแก้วไว้ เขารู้สึกผิดจนไม่อยากบอก เป็นครั้งแรกที่เขากลัวว่าจะทำให้คนอื่นนอกเหนือจากตัวเองต้องผิดหวัง