เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 62

ดอกแก้วทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เธอทิ้งตัวลงนั่งข้างกับเสี่ย ระยะห่างที่ไม่มากทำให้แขนเธอเสียดสีกับแขนอุ่นๆ แผ่วเบา เธอตั้งใจจะขยับออกห่าง แต่การกระทำกลับเป็นไปในทิศทางตรงข้าม

พิธานรับรู้ได้ถึงเนื้อเย็นๆ ที่เบียดเข้ามาจนชิด เขาไม่ได้เอ่ยทักท้วงหรือขยับหนี และทำท่าทีว่าสนใจแต่บนจอทั้งๆ ที่มุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

“คิดไม่ถึงเลย” เสียงพึมพำจากคนข้างๆ เรียกความสนใจจากพิธานได้มากกว่าหนังเรื่องโปรด เขาหันกลับมามองร่างที่เบียดเข้ามาจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน เธอเหมือนไม่รู้ตัว หรืออาจจะลืมไปแล้วว่าเขาอยู่ด้วย ปากอิ่มสวยถึงได้ขยับไปมาไม่หยุด “ที่แท้ก็แค่อุบายนี่เอง”

“.....”

“เก่งจัง”

“.....”

“...อยากเป็นนางเอก”

คำพูดนั้นเหมือนดึงความคิดของพิธานกลับมา เขาหันกลับไปมองจอยักษ์อีกครั้ง ภาพที่ปรากฎตรงหน้าคือฉากที่ตัวเอกสุดโปรดของเขาบรรจงจูบลงบนริมฝีปากของนางเอกแผ่วเบา และร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นร่างทั้งสองร่างก็ล้มลงบนที่นอนด้วยกัน

.

“ฉันรักเธอ”

เสียงทุ้มๆ กระซิบบอกคนใต้ร่างแผ่วเบา ดวงตาสีน้ำข้าวจ้องมองหญิงสาวด้วยความรักที่ล้นปรี่ นิ้วโป้งใหญ่ปลดกระดุมเสื้อที่เธอใส่อยู่ออกจากกันด้วยจังหวะที่เนิบนาบ

“ฉันก็รักคุณ”

.

“ดีจัง”

พิธานหันกลับมามองคนข้างตัวอีกครั้ง ดอกแก้วยังคงจ้องมองฉากเลิฟซีนบนจอตาไม่กระพริบ ดวงตากวางเป็นประกายแบบที่พิธานไม่เคยเห็นมาก่อน

มีเซ็กซ์ด้วยความรักแบบนี้... ดีจัง

ดอกแก้วไม่ได้พูดความคิดที่อยู่ในใจนั้นออกมา เธอเพิ่งนึกได้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว คงแปลกน่าดูถ้าจู่ๆ เธอจะพูดเรื่องที่เพ้อฝันออกมาต่อหน้าพิธาน ผู้ชายที่เลี้ยงเธอไว้... และเธอเรียกเขาว่าเสี่ย

ความรักกับเซ็กซ์ เธอคงไม่มีโอกาสได้สัมผัสสองสิ่งนี้พร้อมๆ กัน

.

.

หลังจากหนังที่แสนสนุกจบลง พิธานก็เดินนำดอกแก้วออกมาด้านนอก เพราะชั้นที่อยู่สูง ทำให้ดอกแก้วสามารถมองบรรยากาศก่อนพระอาทิตย์ตกดินได้เต็มๆ ตา มันสวย แม้จะถูกแทรกแซงด้วยตึกสูงใหญ่มากมาย

“ชอบเหรอ?” พิธานอดถามไม่ได้ เขาเห็นดอกแก้วยิ้ม และมองวิวที่เขาเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างพึงพอใจ