เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 52

คนฟังได้แต่ขมวดคิ้วให้กับคำตอบที่วกวนของเจ้านาย แต่สุดท้ายเขาไม่ได้ถามต่อ ทำเพียงแค่หันไปพยักหน้าให้เพื่อนที่ทำหน้าที่เป็นสารถีให้เลี้ยวรถเข้าห้างสรรพสินค้าหรูตามคำสั่ง

เพียงไม่นานพิธานก็เข้ามาเดินอยู่ในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ เครื่องปรับอากาศถูกเปิดจนภายในเย็นฉ่ำ ผู้คนมากมายยังคงเดินไปมาเหมือนจะไม่ยอมกลับบ้านกัน และเพราะมอลล์นี้เป็นมอลล์ที่หรูหรา คนที่เข้ามาเดินส่วนใหญ่จะเป็นคนที่ค่อนข้างมีฐานะ ถือถุงจากช็อปแบรนด์เนมกันคนละถุงเป็นอย่างต่ำ

“ท่านอยากได้อะไรครับ ผมจะช่วยหา”

“อยากได้สร้อยเล็กๆ ซักเส้น” พิธานตอบพลางมองไปทั่วเพื่อหาของที่ต้องการ “สร้อยของผู้หญิงน่ะ”

“อ๋อ...” มาร์คขานรับยาวเหยียด เขาเข้าใจทันทีว่าเจ้านายคงจะซื้อของขวัญให้คุณหนูหวัง เพราะหลายเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอกันเลย นี่อาจจะเป็นของขวัญแทนคำขอโทษตามประสาผู้ชายปากหนัก “งั้นมาทางนี้ดีกว่าครับ ทางนั้นก็มี แต่ผมคิดว่ามันไม่ค่อยสวยเท่าไหร่”

พิธานเดินไปทางที่ลูกน้องคนสนิทผายมือให้อย่างว่าง่าย มาร์คว่ายังไงเขาก็ว่าแบบนั้น เพราะหนุ่มลูกเสี้ยวจีน ไทย อเมริกาที่โตมาในประเทศจีนแบบมาร์ค ย่อมคุ้นเคยที่นี่มากกว่าเขาอยู่แล้ว

เดินไปไม่ถึงสองร้อยเมตรก็ถึงโซนที่มาร์คพูดถึง ตรงนี้เป็นส่วนของเครื่องประดับหลายแบรนด์ดัง ร้านทุกร้านประดับตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหราสมกับราคาที่คงไม่ต่ำกว่าหกหลัก

“ท่านอยากได้แบบไหน ลองให้ผมแนะนำได้ครับ”

แม่ของมาร์คเป็นนักซื้อเครื่องประดับตัวยง สมัยเด็กๆ เขาจำได้ว่ามาซื้อของพวกนี้กับแม่เป็นประจำ ใครจะคิดว่าโตมาเขาจะเอาดีด้านบอดี้การ์ด เลขา และลูกน้องคนสนิทของนักธุรกิจชื่อดังแบบนี้ แม่ยังคิดว่าเขาจะไปเปิดร้านจิวเวลรี่เพราะคุ้นเคยมาแต่เด็กด้วยซ้ำ

“อยากได้สร้อย แต่เป็นจี้ดอกไม้”

ยิ่งพิธานบอกแบบนั้น มาร์คก็ยิ่งมั่นใจว่านายคงซื้อสร้อยที่ตามหาให้คู่หมายตัวเองจริงๆ ซูฮวาที่แปลว่าดอกไม้แสนสวย จะเป็นใครได้อีกนอกจากเธอ

“ทางนี้ครับ ร้านนี้ทำจี้ดอกไม้สวย น่ารักเหมาะกับผู้หญิงสวยๆ”

สองหนุ่มใช้เวลาอยู่ในร้านเครื่องประดับราวครึ่งชั่วโมง หลังจากที่มาร์คแนะนำพิธานไปคร่าวๆ เขาก็ปล่อยให้เจ้านายเลือกสิ่งที่ต้องการด้วยตัวเอง ส่วนเขาก็มายืนรอหน้าร้าน และพิมพ์ข้อความส่งให้เด็กของนายตามที่นายสั่งไว้

“ท่านเปลี่ยนไปกลับพรุ่งนี้แทนนะครับคุณดอกแก้ว”

รอเพียงไม่นาน ข้อความสั้นๆ จากปลายทางก็ตอบกลับมา

(ค่ะคุณมาร์ค)