เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 31

คำว่า ทบต้นทบดอก ของเสี่ยมันไม่ใช่แค่คำขู่ให้เธอกลัว หรือแค่หยอกล้อขำๆ

เพราะเสี่ยหมายความว่าแบบนั้นจริงๆ

ดวงตากลมขยับยุกยิกไปมาเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาสีน้ำนมจะค่อยๆ เปิดขึ้น สิ่งแรกที่ดอกแก้วเห็นคือแสงอ่อนๆ ที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านสีทึบเข้ามา หญิงสาวปิดตาลงเพื่อปรับสายตา ก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้ง

“โอ้ย...” ปวดไปหมด

เพียงแค่ขยับร่างกายเสียงหวานก็หลุดร้องออกมาแผ่วเบา ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนไปปีนเขามาหลายลูก ร่างกายปวดร้าวทั้งตัว หนักสุดก็คงจะเป็นช่วงเอวลงไป

สาม สี่ หรือห้าครั้งกันนะที่เสี่ยเรียกมันว่าเป็นการทบต้นทบดอก แต่สำหรับเธอ มันมากกว่าเสี่ยหลายเท่าตัว

ดอกแก้วฝืนใจพยุงกายขึ้น สิ่งแรกที่เธอทำคือหันไปมองที่นอนข้างๆ และก็เหมือนเคย...มันว่างเปล่า พื้นที่ตรงนั้นเย็นชืด บ่งบอกว่าเสี่ยคงลุกออกไปนานแล้ว

เหมือนวันนั้นไม่มีผิด

ทำใจให้ชินเถอะดอกแก้ว เธอเป็นแค่เด็กที่เขาเลี้ยงไว้เพื่อระบายความใคร่ อย่าได้เรียกร้องอะไรให้มากมาย

ถึงแม้จะคิดแบบนั้น แต่ดอกแก้วก็ยังหวัง หวังว่าเสี่ยอาจจะนั่งอยู่ข้างนอก ไม่ได้ทิ้งเธอไว้เหมือนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

แต่ความหวังก็เป็นแค่ความหวัง สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ความจริง

ดอกแก้วหันหลังกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเมื่อไม่พบเจอใครอยู่ข้องนอกจริงๆ เธออยากชำระร่างกายเต็มทน ท้องก็ร้องประท้วงด้วยความหิวโหย นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วนะ?

“ตื่นแล้วหรือ”

เฮือก!

เสียงทุ้มๆ ที่คุ้ยเคยมาทั้งคืนทำให้ดอกแก้วสะดุ้งเฮือก ขาเรียวหยุดชะงักอยู่กับที่ แต่เธอไม่กล้าหันกลับมองไปเพราะคิดว่าตัวเองหูฝาด

“ทำไมไม่ตอบ”

พิธานมองร่างขาวที่หยุดนิ่งแต่ไม่ยอมหันกลับมาหาด้วยความแปลกใจ เธอได้ยินเสียงเขาแน่ๆ ล่ะ แต่ทำไมถึงไม่ยอมตอบ และแม้เขาจะถามย้ำเธอก็ยังคงเงียบกริบ

สุดท้ายพิธานก็ตัดสินใจเดินเข้าหาอีกฝ่ายก่อน เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู

“ดอกแก้ว”

หญิงสาวสะดุ้งอีกครั้งเมื่อมืออุ่นๆ วางลงบนไหล่ สัมผัสนั้นเหมือนเป็นตัวช่วยยืนยันว่าเธอไม่ได้หูฝาดไป เสี่ยยังอยู่ที่นี่จริงๆ

“ไม่สบายหรือเปล่า?”