เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 29

หญิงสาวเกือบจะเผลอพูดว่า ทำไม่เป็น ออกไปแล้ว แต่ริมฝีปากอิ่มรีบงับเข้าหากันไว้แน่น ก่อนที่เธอจะขยับขึ้นไปบนตัวของเสี่ยตามคำสั่ง

“นั่งลงมาเต็มๆ นั่นแหละ ตัวเธอนิดเดียว ฉันไม่ได้หนักอะไร”

พิธานสั่งอีกครั้งเมื่อดอกแก้วไม่กล้านั่งลงมาทั้งตัว และเมื่อเขาพูดแบบนั้น ดอกแก้วก็ทำตามไม่อิดออด เธอทิ้งตัวลงนั่งบนหน้าท้องแกร่งด้วยน้ำหนักที่มีทั้งหมด

“เปิดชุดคลุมเธอขึ้น แต่ไม่ต้องถอดออก

“ค่ะ...เสี่ย”

ไม่ว่าพิธานจะสั่งให้ทำอะไรดอกแก้วก็ไม่โอ้เอ้ให้น่ารำคาญใจ เธอยกสะโพกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะดึงผ้าส่วนล่างขึ้นจนเปลือยเปล่าไปครึ่งตัว

“อ๊ะ!”

ดอกแก้วร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆ มือหนาก็ดึงเอวเธอกลับลงไปบนตัวเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ที่เดิม... ความแข็งร้อนยาวใหญ่ที่แนบอยู่ใจกลางดอกแก้วน้อยทำให้หญิงสาวขนลุกซู่

“ฉันชอบที่เธอเปียกง่าย”

ดอกแก้วหลบสายตาคมทันที เธอละอายใจ เพราะไม่รู้ว่าเสี่ยกำลังชม หรือกำลังบอกว่าเธอใจง่ายกันแน่

แต่มันก็เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ เธอเองก็รู้ตัวว่าตรงนั้นมันเปียกเพราะเขาขนาดไหน..

“ขยับสะโพกสิ”

“ไม่ต้อง... เอ่อ เอาเข้าไปก่อนเหรอคะ”

“ยัง เธอเปียก แต่มันยังไม่พอ ฉันไม่อยากให้เธอเจ็บอีก”

เกิดความอุ่นวาบขึ้นกลางใจเมื่อได้ยินประโยคเอาใจใส่นั้น ดอกแก้วรีบก้มหน้าก้มตาและเม้มปากเพื่อกลั้นรอยยิ้มของตัวเองไว้ เธอเป็นแค่เด็กที่เขาซื้อมาบำเรอความใคร่ แต่เสี่ยไม่ได้หาแต่ความสุขใส่ตัวโดยไม่สนความเจ็บปวดของเธอ

แม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ดอกแก้วก็สัมผัสได้ว่าเสี่ยไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบเอาเปรียบผู้หญิง ต่อให้เป็นแค่ผู้หญิงที่ขายร่างกายแบบเธอก็ตาม

“เสี่ยอย่าโกรธดอกแก้วนะคะ”

“หืม?”

“ดอกแก้ว... ยังทำอะไรไม่ค่อยเป็น” เสียงหวานตะกุกตะกัก แก้มใสขึ้นสีระเรื่อจางๆ “แต่ถ้าเสี่ยจะกรุณา ช่วยสอนดอกแก้วด้วยนะคะ”

ถ้อยคำที่แสนน่ารักของดอกแก้วทำให้พิธานยิ้มออกมาบางๆ เขาชอบความไร้เดียงสาที่ไม่ได้แสร้งทำขึ้นมาของดอกแก้ว ชอบที่เธอกล้าพูด กล้าบอกว่าตัวเองทำอะไรได้หรือไม่ได้ และพร้อมที่จะเปิดรับสิ่งใหม่ๆ เสมอ

นักเรียนแบบนี้แหละที่ครูอย่างเขาต้องการ

“ก้มลงมาหาฉันหน่อยดอกแก้ว”