เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 110

"คะ?"

"แต่งงาน... แต่งงานกับคุณพิธานได้ไหม?"

“ค่ะ”

“ค่ะอะไร?”

“คุณพิธาน...” หญิงสาวโอดครวญเมื่อถูกแกล้งกลับ ใบหน้าแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะร้องไห้หรือเขินอายกันแน่

“อยากได้คำตอบชัดๆ นี่นา...”

“แต่งค่ะ!” ไม่รอให้พิธานทวงอีกรอบ ดอกแก้วรีบตอบออกไปเสียงดังฟังชัดจนแม้แต่คนที่ยืนอยู่ไกลๆ ก็ได้ยินชัดเจน ก่อนที่เธอจะกระซิบย้ำอีกครั้งให้ได้ยินกันแค่สองคน “...ดอกแก้วจะแต่งงานกับคุณ”

“ขอบคุณครับ”

พิธานดีใจจนเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ เขารีบสวมแหวนเงินเกลี้ยงลงบนนิ้วนางข้างซ้ายเหมือนกลัวว่าว่าที่เจ้าสาวจะเปลี่ยนใจ ขนาดของแหวนเข้ากับนิ้วของดอกแก้วได้พอดี และเขาเกือบจะยกมือขาวขึ้นจูบแล้ว ถ้าไม่ติดว่าดอกแก้วดึงมันออกเสียก่อน

“นี่ในวัดนะคะ” ว่าที่เจ้าสาวเตือนด้วยแก้มแดงๆ สถานที่ไม่เหมาะกับการขอแต่งงานเลย เพราะตรงนี้คงมีแต่เหล่าวิญญาณมาร่วมแสดงความยินดี

แต่ดอกแก้วก็เข้าใจ พิธานคงอยากจะขอเธอต่อหน้าพ่อ แต่ก็นั่นแหละ... นี่มันที่เก็บกระดูกคนที่จากไปแล้วนะ อย่างน้อยก็ไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกันมากกว่านี้

คนที่ไม่ได้นับถือศาสนาพุทธแต่เข้าใจธรรมเนียมปฏิบัติดีรีบลุกขึ้น เขาอดใจไม่ให้ดึงดอกแก้วเข้ามากอด ก่อนจะหลีกทางให้คนมาใหม่ได้เดินเข้ามา

ดาวเรืองส่งยิ้มให้ลูกสาว เธอยกมือข้างซ้ายที่ไม่ว่างเปล่าอีกแล้วของลูกขึ้นมอง หัวใจคนเป็นแม่เหมือนถูกเติมเต็มไปด้วยความสุขจนล้นไปหมด

“เหมาะกับลูกนะ” นิ้วหยาบกระด้างจากการทำงานหนักลูบไล้เนื้อเงินของแหวนอย่างรักใคร่ แหวนวงแรกและวงเดียวในชีวิตที่เธอยอมสวมใส่ ตอนนี้เธอส่งต่อมันให้ลูกสาวคนเดียวแล้ว “ลูกเราจะแต่งงานแล้วนะพ่อ”

สายลมเย็นๆ พัดผ่าน แทนคำยินดีจากคนที่อยู่ไกลแสนไกล

.

.

งานแต่งเล็กๆ ถูกจัดขึ้นหลังจากวันที่พิธานคุกเข่าขอดอกแก้วต่อหน้าพ่อตาเพียงไม่กี่วัน จะเรียกว่างานแต่งก็คงไม่ถูก เพราะมันไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมากมาย ดาวเรืองเพียงแค่เชิญผู้ใหญ่ของหมู่บ้านมาทำพิธีผูกข้อไม้ข้อมือให้ เชิญชาวบ้านมาร่วมแสดงความยินดี ส่วนงานเลี้ยงดาวเรืองก็เป็นคนลงมือทำแจกจ่ายแขกเรื่อด้วยตัวเอง ดูๆ ไปก็คล้ายๆ กับดาวเรืองแค่เปิดร้านให้ชาวบ้านได้กินข้าวฟรีก็เท่านั้น

เป็นงานที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

ชาวบ้านหลายคนเมื่อเห็นดอกแก้วก็รู้สึกดีใจเหมือนลูกหลานได้กลับมาบ้าน เรื่องราวไม่ดีเหมือนถูกลืมเลือนไปจนหมด ยิ่งเห็นว่าดอกแก้วจะแต่งงานกับใคร ชาวบ้านก็ยิ่งรู้สึกผิดที่เคยตัดสินดอกแก้วแบบนั้น

“หวานใจบอกว่าดอกแก้วไปเป็นเด็กเสี่ย แต่เด็กเสี่ยที่ไหนได้แต่งงานกันแบบนี้”

“ใช่ ฉันจำได้ว่านี่เป็นผู้ชายคนเดียวกันกับที่หวานใจมันเอาให้ดู”