เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 103

เกิดความเงียบขึ้นหลังจากพิธานพูดประโยคนั้นจบ พัลลภไม่มีอะไรจะเถียงหลานชาย นอกจากพยักหน้ารับเบาๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมา

“คิดดีแล้วใช่ไหม?”

“ครับ” พิธานตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง ไม่มีอะไรเปลี่ยนใจเขาได้อีกแล้ว

“แม่หนูคนนั้น... สำคัญกว่าบริษัทอย่างนั้นเหรอ?”

“เทียบกันไม่ได้ครับ” พิธานตอบตามความจริง คนกับสิ่งของ มันไม่ใช่สิ่งที่สามารถเอามาเทียบกันได้ “ผมรักบริษัทนี้แน่นอน เพราะผมสร้างมันมากับมือ แต่ดอกแก้วก็เป็นคนสำคัญ เป็นลมหายใจของผม”

“.....”

“และที่สำคัญ การที่ผมลาออกจากตำแหน่งไม่ได้แปลว่าผมหมดสิทธิ์ในบริษัท ผมยังคงเป็นผู้ที่ถือหุ้นมากสุดอยู่ดี แค่เปลี่ยนมือบริหาร แต่อำนาจการตัดสินใจทุกย่างก็ต้องผ่านผม”

“นี่หมายความว่า...”

“ผมขอโทษที่ดึงอามาลำบากครับ แต่ผมขอเวลาแค่ไม่นาน อาแค่มานั่งเก้าอี้ตัวนี้แทนผมในระหว่างที่ผมติดต่อผู้ร่วมทุนคนใหม่”

“...เฮ้อ”

พัลลภส่ายหน้าเบาๆ กับความคิดของหลานชาย เขาคิดอยู่แล้วว่าพิธานไม่ยอมปล่อยบริษัทนี้ไปง่ายๆ แน่ นักธุรกิจแบบพิธาน จะทำอะไรต้องคำนวนมาดีอยู่แล้ว

“หรือถ้าอาอยากนั่งยาวๆ ผมก็ไม่ขัด”

“พอเลยหลานรัก” พัลลภรีบปฏิเสธทันที “อาแก่แล้ว อยากอยู่กับเมียกับลูกมากกว่ามานั่งบริหารบริษัทหน้าดำหน้าแดงแบบนี้”

ชายวัยกลางคนไม่ได้มีความยินดีที่ได้ขึ้นมาบริหารบริษัทแทนหลานชายเลยซักนิด เขาไม่ใช่คนที่โลภมากมาแต่ไหนแต่ไร การที่เขาเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่รองจากพิธานแค่คนเดียวมันก็มากพอแล้ว บริษัทนี้เป็นของพิธาน เขาจะไม่ใช้จังหวะนี้ฮุบของๆ หลานให้เด็กมันถอนหงอกได้เด็ดขาด

และที่สำคัญ อายุเกือบหกสิบแบบเขาไม่ได้สนใจเรื่องผลประโยชน์มากแล้ว เขาผ่านโลกมาเยอะ เป็นเรื่องจริงที่เงินเป็นสิ่งสำคัญ แต่เท่าที่เขามีก็เลี้ยงลูกเลี้ยงหลานให้สบายได้ทั้งชาติแล้ว สิ่งเดียวที่เขาให้ความสำคัญคือคนที่รัก เพราะไม่รู้ว่าจะได้อยู่ด้วยกันไปถึงเมื่อไหร่

“ผมรู้ครับ ถึงได้ขอโทษที่ทำให้อาต้องลำบาก”

“ช่างมันเถอะ ถือว่าช่วยกัน” พัลลภตบบ่ากว้างของหลานแรงๆ ไปสองที ข้อหาที่ทำให้คนแก่หัวใจเกือบวาย “แล้วนี่บอกพ่อเราหรือยังเรื่องแม่หนูคนนั้น”

“พ่อทราบแล้วครับ ศุกร์นี้ท่านจะบินมาไทย วันเสาร์จะขึ้นไปขอดอกแก้วกับแม่ของเธอที่เชียงใหม่”

“ไม่บอกอา ไม่ให้อาไปด้วยหรือยังไง?”

“ถ้าอาสะดวกผมก็อยากเชิญครับ แต่คุณนิด...” พิธานหมายถึงลูกสะใภ้ของอาพัลลภที่กำลังท้องแก่ กำหนดคลอดหลานชายคนแรกอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า แต่ช่วงนี้ก็เป็นช่วงที่ต้องระวังเป็นพิเศษเพราะสามารถปวดท้องคลอดได้ตลอดเวลา

“อารู้ๆ” พัลลภพยักหน้ารับ “เอาเป็นว่าอาไปงานแต่งทีเดียวก็แล้วกัน แต่ตอนนี้อาขอกลับหัวหินหน่อยเถอะ อาทิ้งเมียมาหาเราเนี่ย”

“ขอโทษครับอา”

“อืม”

พัลลภไม่ถือสา ชายกลางคนเก็บข้าวของก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พิธานอยู่ในห้องประชุมเพียงลำพัง

จบไปอีกเรื่องแล้ว หลังจากนี้หลายๆ อย่างคงค่อยๆ ลงตัวขึ้น

.

.