เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 102
“หืม?” ชายกลางคนที่เพิ่งได้ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้รีบหันกลับไปมองหน้าหลานชายอีกครั้ง “เรื่องอะไรธาน?”
“เรื่องคุณซูฮวาหนีไปครับคุณพัลลภ”
“ว่ายังไงนะ!?”
“เราเพิ่งรู้เรื่องไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เองครับ” น้ำเสียงคนรายงานลดระดับลงเรื่อยๆ เขามองหน้าเรียบๆ ของคนที่มีอำนาจใหญ่ที่สุดก่อนจะพูดต่อ “เห็นว่าหนีไปกับผู้ช่วยของคุณพิธาน”
ปัง!
“นี่มันเรื่องอะไรกัน!”
กำปั้นที่ทุบลงบนโต๊ะทำให้ทุกคนในห้องประชุมเงียบกริบ แม้แต่พิธานเองก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมา จนกระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปที่เลขสอง และเข็มยาวชี้เลขสิบสอง คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะจึงขยับสูท หันไปพยักหน้ากับเลขาที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นสัญญาบอกว่าการประชุมเริ่มขึ้นแล้ว
“ที่ผมเรียกทุกคนมาประชุมวันนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญต้องแจ้งให้ทราบ” พิธานมองหน้าบุคคลที่มีอำนาจในบริษัทนี้ทุกคน และสายตาของคนนับสิบก็มองมาที่เขาคนเดียว “อย่างที่คุณนัฐพลพูดขึ้นมา หลายๆ ท่านคงรู้แล้วว่าซูฮวาหนีไป”
“.....”
“...กับผู้ช่วยของผม มาร์ค”
“.....”
“ผมพยายามตามหาทั้งคู่แล้ว แต่ไม่พบแม้แต่ร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ บัตรเครดิตของพวกเขาไม่ถูกใช้เลยตั้งแต่วันศุกร์ แต่ทั้งคู่เบิกเงินสดออกไปเยอะ คาดว่าคงติดตามทางนี้ไม่ได้ และทั้งคู่ไม่ได้บินออกนอกประเทศ”
“แล้วแบบนี้จะทำยังไง?”
“งานหมั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้นครับ”
“คุณพิธาน!!”
พรึบ!
พิธานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองหน้าผู้ร่วมงานทุกคน ก่อนจะก้มตัวลงจนคนในห้องลุกฮือ
แม้พิธานจะอายุน้อยที่สุด แต่หน้าที่และตำแหน่งของพิธานก็สูงกว่าทุกคน เพราะฉะนั้นการที่พิธานก้มหัวให้แบบนี้มันไม่เหมาะสมเอาเสียเลย
“โปรเจกต์ต้นปีหน้าที่วางไว้เราคงทำไม่ได้แล้ว ผมขอโทษด้วยครับ”
“แต่ถ้าเราได้ทำ บริษัทเราจะขยายใหญ่ขึ้นไม่รู้กี่เท่า”
“ผมรู้ครับ” พิธานกลับมายืนตรงอีกครั้ง สายตาของเขาเจ็บปวดจนไม่มีใครกล้าพูดอะไรขึ้นมาอีก “และทุกอย่างมันเป็นเพราะผมเอง”
“เอ่อ... ที่จริงบริษัทเราเพิ่งเปิดได้แปดปีเท่านั้น เรื่องโปรเจกต์เราเลื่อนไปก่อนก็ได้ แล้วเราค่อยติดต่อบริษัทอื่นที่มีท่าทีอยากร่วมทุนกับเรา”
“แต่ตีเหล็กต้องตีตอนร้อนๆ นะคุณต้น”
“แล้วจะทำอะไรได้ ใช่ว่าเราจะไม่พยายามกัน คุณพิธานเองก็พยายามทุกอย่างแล้ว”
“แต่ในฐานะ CEO เขาควรพยายามมากกว่านี้!”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เด็กเสี่ย NC-25