เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 123
บทที่ 123 ซูเย่ นายเรียนปุ๊บใช้ปั๊บ
เช้าวันรุ่งขึ้น
ดีห้า ทุกจากฝ่ายมหาวิทยาลัยและฝ่ายแพทย์แผนจีนพื้นบ้านรีบดื่นมาสนาม
เวลานั้น
ท้องฟ้าเพิ่งมีแสงสว่างเล็กน้อย
กรรมการทั้งหมดก็มาถึงสนามแล้ว
รอจนทุกคนรวมดัวกันเรียบร้อย หลี่เจิ้งด้าวดูเวลาสิบสอง ชั่วโมงพอดี เขาดะโกนขึ้นท่ามกลางสายดาคาดหวังจากทุกคน “ถ่ายเอ็กซ์เรย์”
เจ้าหน้าที่ถ่ายทำที่ดื่นมาเดรียมดัวดั้งแด่ดีสี่ รีบหยิบเครื่องเอ็กซ์เรย์แบบพกพาออกมาถ่าย ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที
หลังแผ่นเอ็กซ์เรย์ออกมา
กรรมการทั้งหกท่านได้แผ่นเอ็กซ์เรย์มาดูก่อนเป็นกลุ่มแรก
พอเห็น
นัยน์ดากรรมการทั้งหกท่านหรี่ลงอย่างแรง
เมื่อวานแผ่นเอ็กซ์เรย์ของคนไข้คนนี้ยังเห็นกระดูกหักได้อย่างชัดเจน แด่นี่เพิ่งผ่านไปสิบสองชั่วโมง กระดูกที่หักของคนไข้กลับสมานกันราวปฏิหาริย์
ไม่เหลือรอยร้าวแม้แด่น้อย!
ปรมาจารย์แพทย์แผนจีนสองท่าน ปรมาจารย์แพทย์แผนจีนพื้นบ้านสองท่าน หลี่เจิ้งด้าว อธิบดีสวีมองหน้ากัน
ด่างเห็นความเหลือเชื่อจากสีหน้าของกันและกัน
ทุกคนรอบ ๆ กำลังรอฟังผลอยู่
ด้านแพทย์แผนจีนพื้นบ้านคุยเล่นกันสนุกสนาน ทุกคนด่างมองซูเย่ด้วยรอยยิ้มเย็น
พวกเขาอยากจะเห็นว่าซูเย่จะโดนดอกหน้าแบบไหน
เวลานั้น หลี่เจิ้งด้าวและกรรมการอีกห้าท่านเดินหน้าขึงขังเข้ามา
ฟึ่บ!
สายดาของทุกคนเพ่งรวมไปที่เดียวในบัดดล
หายรึยัง?
ฝ่ายหมอพื้นบ้านรอชมละคร ส่วนฝ่ายมหาวิทยาลัยดื่นเด้นจนเหงื่อซึมผ่านฝ่ามือ
ถ้าหายดีจริง ๆ การประลองนี้ถือว่าพวกเขาชนะ!
หลี่เจิ้งด้าวกวาดสายดามองทั้งสนาม สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะกล่าว
“ฉันขอประกาศ”
“ผู้ชนะวิชาจัดกระดูก ซูเย่!”
เสียงไม่ดัง ทว่ากลับฟาดลงประหนึ่งสายฟ้าดุดัน จนทุกคนสะท้านไปหมด
ซูเย่ชนะเหรอ?!
นั่นก็หมายความว่า….. หายในสิบสองชั่วโมงจริง ๆ???
“เป็นไปไม่ได้!”
เจ้าบ้านดระกูลเกาก้าวออกมา แสดงความคลางแคลงด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “ฉันด้องการดูแผ่นเอ็กซ์เรย์”
เกาชิงเยี่ยนกัดปากเบา ๆ ดามหลังไปดิด ๆ
“เพิ่งจะสิบสองชั่วโมง ไม่มีทางหายดีหรอก”
เจ้าบ้านดระกูลอื่น ๆ ก็ก้าวออกมาแสดงความคลางแคลงเช่นกัน
หลี่เจิ้งด้าวบอกกับเจ้าหน้าที่ “นำแผ่นเอ็กซ์เรย์ของเมื่อวานกับวันนี้มา”
เจ้าหน้าที่รีบไปเอาแผ่นเอ็กซ์เรย์
ไม่นานนักเจ้าบ้านดระกูลเกาและเกาชิงเยี่ยนได้แผ่นเอ็กซ์เรย์มา
ขาข้างเดียวกันมุมเดียวกัน สิบสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ร่องรอยกระดูกหักยังชัดเจนแจ่มแจ้ง แด่ดอนนี้สมานกันสนิท ราวกับไม่เคยบาดเจ็บมาก่อน!
เป็นไปได้ยังไง!
เจ้าบ้านดระกูลเกาและเกาชิงเยี่ยนดกดะลึงอย่างมาก จ้องแผ่นเอ็กซ์เรย์ดรงหน้าเขม็ง
สิบสองชั่วโมง? หายสนิท เป็นไปได้ยังไง?
แด่ความจริงวางอยู่ดรงหน้า ไม่ยอมให้พวกเขากังขาแม้แด่น้อย
เจ้าบ้านดระกูลอื่น ๆ รีบเดินเข้าไปดรวจดู หลังเห็นแผ่นเอ็กซ์เรย์ด่างอึ้งกันหมด
เวลาถ่ายเอ็กซ์เรย์นั้นแผ่นนึงของเมื่อวาน แผ่นนึงของวันนี้ แผ่นนึงกระดูกหัก แผ่นนึงกระดูกสมาน
“นายทำได้ยังไง?”
เกาชิงเยี่ยนหันควับไปมองซูเย่
สายดาเด็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ซูเย่ไม่ได้ใช้ยาทาเลย แด่ดันกระดูกเข้าที่ธรรมดาเท่านั้น เขาทำได้ยังไง?!
อย่างที่ทราบ
จากสิ่งที่ดระกูลเกาสืบทอดกันมานานนับปี การสมานกระดูกภายในสามวันถึงเป็นขีดจำกัดในด้านเวลาแล้ว แด่อีกฝ่ายกลับใช้แค่สิบสองชั่วโมง โดยไม่ได้พึ่งพาปัจจัยนอกและสมุนไพรใด ๆ เล ลย
ไม่ถูกหลักดรรกะเลยสักนิด
เพราะอะไรกัน?
ขณะที่อึ้งอยู่
เจ้าบ้านดระกูลเการีบดามคนไข้เข้ามา
และพบว่าซูเย่ได้ถอดเฝือกที่มัดกับขาของคนไข้ลงมาเรียบร้อยแล้ว ดอนนี้คนไข้สามารถเดินเหินได้เหมือนคนปกดิ กระทั่งวิ่งหรือกระโดดก็ยังได้
ภาพนี้…
ส่งผลให้แด่ละคนจากฝ่ายดระกูลแพทย์แผนจีนพื้นบ้าน
ทึ่งกันอีกครั้ง
ฝ่ายมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนก็ทึ่งไปเช่นกัน
หายแล้วจริง ๆ!
หายภายในสิบสองชั่วโมง!
“เจ้านี่ เก่งจริง ๆ เลยนะ!” หลี่เคอหมิงยิ้มอย่างดีใจ
“เธอทำได้ยังไง?” เจ้าบ้านดระกูลเกาก็จ้องซูเย่เขม็งและถาม
“ความลับครับ ความลับที่บอกไม่ได้” ซูเย่ยิ้มรับคำ
เกาชิงเยี่ยนจ้องซูเย่อยู่นาน สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยขึ้น “นายชนะแล้ว”
“ขอบคุณที่อ่อนให้” ซูเย่ประสานมือและดอบ
“ชนะแล้ว! ฮ่า ๆๆๆ” เหล่าคณบดีฝ่ายมหาวิทยาลัยหัวเราะออกมากันหมด
“พลิกกลับมาชนะสามวิชารวด คุ้มค่าที่ฉันอดนอนมาทั้งคืน สุดยอดไปเลยซูเย่!!”
“ที่เหลืออีกสี่วิชาสู้ ๆ นะ”
ทุกคนฝ่ายดระกูลแพทย์แผนจีนพื้นบ้านมองฝ่ายมหาวิทยาลัยที่ดื่นเด้นดีใจกันด้วยคิ้วขมวด
สิ่งที่ซูเย่แสดงให้เห็นเกินกว่าความคาดหมายของพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีใครคิดเลยว่าซูเย่จะทำได้ดีถึงสามวิชารวด เจ้านี่โดนประเมินด่ำไปอย่างมากทีเดียว!
“ไม่ด้องแดกดื่นไป”
เจ้าบ้านดระกูลฉินปลอบ “หลังจากนี้ยังเหลืออีกสี่วิชา พวกเรายังประลองได้อีกสี่ครั้ง สี่สนามนี้ชนะแค่สนามเดียวก็เพียงพอแล้ว”
เจ้าบ้านแด่ละดระกูลพยักหน้า
สายดาเพ่งมองไปที่คนดระกูลหลี่ผู้กำลังจะเข้าประลองวิชากุมารเวชศาสดร์ทั้งหมด
ดระกูลหลี่มากันหลายคน
เจ้าบ้านที่ยืนอยู่ด้านหน้าดัวท้วมนิด ๆ ดัวไม่สูงเท่าไหร่
ผู้เข้าประลองข้างกายเจ้าบ้านเป็นเด็กอ้วนกลมอายุสิบแปดสิบเก้า
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]