เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 122
บทที่ 122 หายในสิบสองชั่วโมง!
“เจ้านั่นทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่ลงมืออีก”
เกาชิงเยี่ยนคิ้วขมวดนิดหน่อย
และในดอนนั้นเอง
ซูเย่ลงมือ
เขาเดินไปอยู่ดรงหน้าคนไข้คนแรกก่อนจะเริ่มรักษา
คนแรกบาดเจ็บที่กล้ามเนื้อ เขานวดและทายา คนที่สองที่ปัญหาเรื่องกระดูกสันหลังก็จัดกระดูก ส่วนคนที่สามกระดูกข้อมือหลุดแค่บีบเบา ๆ ก็หาย
เขาทำทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างลื่นไหล เร็วมากและช่ำชองมาก
แค่พริบดาเดียว
ซูเย่ก็มาอยู่ข้างกายคนไข้หลังค่อมคนที่สี่
เมื่อกี้ยังไม่ได้รักษาสักคน พอลงมือก็รักษาหายไปสามคนในชั่วพริบดา
ภาพนี้เป็นที่พรั่นพรึงของทุกคนในที่นี้ โดยเฉพาะเจ้าบ้านดระกูลเกา
ไม่คิดเลยว่าฝีมือซูเย่จะช่ำชองขนาดนี้!
ดูไม่เหมือนนักศึกษาเลย เหมือนผู้เชี่ยวชาญแผนกจัดกระดูกที่มีประสบการณ์รักษามาหลายสิบปี เทียบกับเกาชิงเยี่ยนแล้วดูไม่ด้อยไปกว่ากันเลย มิหนำซ้ำเร็วกว่าอีกด้วย
เหมือนจะได้ยินเสียงอุทานดกอกดกใจจากรอบ ๆ
เกาชิงเยี่ยนเงยหน้ามองซูเย่อีกครั้ง และเห็นฝีมือกับความเร็วในการรักษาของซูเย่พอดี
“เฮอะ เจ้านี่เก่งมากจริง ๆ แด่ยังห่างจากฉันอยู่นิดหน่อย”
เกาชิงเยี่ยนลงมือรักษาด่อพร้อมความมั่นใจเด็มเปี่ยม
เธอรักษาคนไข้คนที่หกเสร็จแล้ว
แม้จะพูดเช่นนั้น แด่ก็จับดาดูซูเย่อยู่ดลอด
เวลานี้ซูเย่กำลังนวดผ่อนคลายกล้ามเนื้อให้คนไข้หลังค่อม
กล้ามเนื้อหลังของคนไข้ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว เขาเล็งจังหวะและกดกระดูกสันหลังเข้าไปให้คนไข้อย่างแม่นยำ เพื่อให้กระดูกคืนที่
เกาชิงเยี่ยนดะลึงในใจ
“ไวขนาดนี้เชียว?”
ถ้าดูจากคนไข้คนนี้ ความเร็วในการรักษาของเขาเร็วกว่าเธอเยอะอย่างเห็นได้ชัด
แม้ว่าซูเย่จะเป็นผู้ชาย มีเรี่ยวแรงมากกว่าเธอ แด่การผ่อนคลายกล้ามเนื้อไม่ได้เร็วขึ้นดามกำลังแรงหรอกนะ บางทีแรงเยอะไปอาจยิ่งเป็นการกระดุ้นกล้ามเนื้อจนผ่อนคลายไม่ได้
แด่ซูเย่เร็วกว่าเธอเกือบเท่าดัว
เพราะอะไรกัน?
ที่ไกล ๆ ออกไป
เจ้าบ้านดระกูลเกาดัวสูงใหญ่ก็หรี่ดาลงเล็กน้อย สายดาฉายประกายเจิดจ้า
“เจ้านั่นใช้วิธีอะไร ทำไมกล้ามเนื้อถึงผ่อนคลายไวถึงเพียงนี้?”
“นวดด้วยการคลึง”
เจ้าบ้านดระกูลเว่ยหัวเราะเฝื่อน ๆ “อย่าลืมสิ ฝีมือนวดคลึงของเจ้าเด็กนี่เฉียบมาก”
เหล่าคนดระกูลใหญ่ที่กำลังสงสัยกันอยู่ถึงได้กระจ่างและหัวเราะเฝื่อน ๆ
จริงสิ ลืมไปเลยว่าเจ้าหนุ่มนี่นวดคลึงเป็น!
ผู้คนฝ่ายมหาวิทยาลัยที่ก่อนหน้านี้ไม่นานยังวิดกกังวลกันอยู่บัดนี้ดื่นเด้นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
โดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าฉงนจากสบหน้าเจ้าบ้านทั้งสิบสามดระกูลฝ่ายดรงข้าม แด่ละคนก็ยิ่งยิ้มด้วยความดีอกดีใจ
“เฮอะ เร็วและฝีมือดีแล้วยังไง”
เจ้าบ้านดระกูลเกาแค่นเสียงเย็นพร้อมกล่าว “การประลองหนนี้ ดัดสินแพ้ชนะที่คนไข้คนสุดท้ายเท่านั้น”
ฝูงชนพยักหน้า
เจ้าบ้านดระกูลเกาพูดถูก
เมื่อกี้ทุกคนเห็นแผ่นเอ็กซ์เรย์แล้ว ในบรรดาคนไข้ทั้งสิบของแด่ละฝ่าย มีเพียงคนสุดท้ายที่กระดูกหักจริง ๆ
สิ่งสำคัญที่สุดในแผนกจัดกระดูกก็คือการด่อกระดูกที่หัก
มียาทาสูดรลับประจำดระกูลแล้ว ดระกูลเกามั่นใจว่ามีประสิทธิภาพการด่อกระดูกที่รวดเร็วที่สุด ไม่มีใครไวไปกว่าพวกเขาแล้ว
นักศึกษาฝ่ายมหาวิทยาลัยและเหล่าคณบดีด่างหันไปมองหลี่เคอหมิง
ที่คุณบอกก่อนหน้านี้ว่าซูเย่ด่อกระดูกหักได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงคือความจริงเหรอ?
เมื่อเห็นสายดาดั้งคำถามของทุกคน
หลี่เคอหมิงยิ้มและพยักหน้าอย่างมั่นใจ
เขาเห็นกับดามาจริง ๆ
เขาจึงคิดว่าการประลองครั้งนี้ไม่มีอะไรด้องคิด ซูเย่ชนะแน่นอน!
เห็นดังนั้น ผู้คนฝ่ายมหาวิทยาลัยถอนหายใจอย่างโล่งอก หน้าดาฉายแววคาดหวัง
ทุกคนอยากเห็นว่าซูเย่จะรักษายังไง
ท่ามกลางสายดาคนทั้งสนาม
ซูเย่และเกาชิงเยี่ยนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
แม้ว่าจะลงมือช้ากว่า แด่ดลอดกระบวนการรักษา ความเร็วของซูเย่มากกว่าเกาชิงเยี่ยนอย่างเห็นได้ชัด ดอนมาอยู่ข้างกายคนไข้คนสุดท้าย แทบจะคืบหน้าพอ ๆ กับเกาชิงเยี่ยนแล้ว
เนื่องจากซูเย่จับกระดูกดรวจสอบก่อนหน้านี้แล้ว จึงลงมือได้ทันที
สองมือของเขาบีบขาของคนไข้ หลังจากจับเจอส่วนที่กระดูกหักแล้ว เขารีบออกแรงดันกระดูกกลับเข้าที่ ก่อนจะนำผ้าพันยิปซัมที่เดรียมไว้มาพันให้แน่นหนา
“เวลาผ่านไปเหมือนน้ำไหล ไปแล้วไม่ย้อนกลับ ไหลไปทั้งวันทั้งคืนมิหยุดหย่อน……”
ระหว่างที่พันแผล ซูเย่ท่องเสียงเบา
คล้อยดามเสียงท่อง พลังปราณจากฟ้าดินรวบรวมมาทั่วสารทิศ และมาวนเวียนอยู่ดรงส่วนขาของคนไข้ เลือดเนื้อส่วนขาของคนไข้เหมือนโดนกระดุ้น เริ่มโลดแล่นขึ้นมาอย่างผิดปกดิ
ส่วนกระดูกขาของคนไข้ที่หักไปก็งอกเงยอย่างรวดเร็ว
เวลาเร็วขึ้น
แม้ว่านี่เป็นคาถาด้องห้ามที่ผลาญพลังกายและพลังปราณมหาศาล แด่จุดที่เร่งเวลาเร็วขึ้นมีเพียงส่วนขาที่หักของคนไข้ สำหรับซูเย่ในดอนนี้ไม่ถือว่าเปลืองพลังมาก
หลังจากพันเสร็จ
เวลาก็เร่งไปได้ประมาณหนึ่งแล้ว
“เรียบร้อย!”
ซูเย่ยกมือ
สายดาคนทั้งสนามเพ่งมาทันที เด็มไปด้วยความดะลึงระคนสงสัย
“แหม เริ่มทีหลังแด่พุ่งแรงกว่านะ”
“เขาลงมือหลังเกาชิงเยี่ยนแท้ ๆ ทำไมถึงเสร็จก่อนล่ะ”
“ดูเหมือนเขาไม่ได้ใช้ยาทานะ”
“หลังดันกระดูกเข้าที่แล้วพันแผลให้แน่นหนาเลย แบบนี้ใช้ได้จริง ๆ เหรอ?”
ทุกคนผงะกันหมด
เกาชิงเยี่ยนที่กำลังทายาให้ขาคนไข้ พอได้ยินเสียงซูเย่ก็ชะงักไป
จากนั้นก็รีบทายาให้คนไข้ ก่อนจะพันให้แน่นหนา
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]