บทที่ 71

มิริณจำใจต้องตามอรัณเข้ามาในห้องของเขา พอร่างบางมาถึงกับเจอกับน้องภีมที่กระโดดตัวอยู่บนเตียงนอนของอรัณ เด็กน้อยที่เห็นมิริณถึงกับวิ่งมากอดแม่ด้วยความดีใจ

"น้องภีมกลับห้องเรานะครับ คนเก่ง" แต่น้องภีมกับสายหัว พร้อมกับบอกบอกให้มิริณนั้นนอนลงที่เตียงพร้อมกับตน

"แม่ แม่ นอน นอน" เสียงของลูกชายที่พูดไม่เป็นประโยค มิริณถึงได้เสมองหน้าคนที่ยืนเอามือกอดอกดูเธอกับลูก

"นี้พี่เอาอะไรกรอกหูลูกฉัน" มิริณเอ่ยเสียงแข็งกับคนเจ้าเล่ห์ นิสัยไม่ดี ที่เขาใช้ลูกเป็นเครืองมือหลอกล้อให้เธอมาที่นี่

"พี่ป่าวเลยนะมิริณ พี่ถามน้องถีมว่า อยากมานอนคอนโดคุณพ่อไหมครับ น้องภีมก็พยักหน้า พี่เลยพาลูกมา น้องภีมติดใจจนไม่ยอมกลับเลยนะครับ" อรัณเอ่ยมาเช่นนั้น มิริณถึงกับมองค้อนให้เขา

"น้องภีมตัวแค่นี้ จะไปรู้อะไรคะ" คนอะไรช่างพูดมาได้

"นอนด้วยกันที่นี่นะครับ เมื่อคืนพี่นอนที่โซฟาเหมื่อยหลังทั้งคืนเลย"

"ฉันไม่ได้บอกให้พี่นอนที่นั้นนิคะ พี่นอนของพี่เอง"

"ไง พูดแบบนี้ละครับ พี่ก็อยากอยู่กับลูกกับเมียบ้าง เอาจริงนะมิริณ พี่เห็นครอบครัวของพี่คิณกับมิวาแล้ว พี่โครตอิจฉาเลย ที่ผ่านมาพี่ผิดพี่ขอโทษ เรามาเริ่มต้นใหม่เป็นครอบครัวด้วยกันนะครับ ให้โอกาสพี่ได้ดูแลริณกับลูกของเราบ้าง เวลามันสั้นนะถ้ามัวแต่จะงอนพี่แบบนี้ เราจะได้มีความสุขกันตอนไหน" อรัณเอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามานั่งลงบนเตียงพร้อมสบตาเข้ากับมิริณ ที่ตอนนี้ร่างบางถึงกับน้ำตาไหล อาบแก้มทั้งสองข้าง

"ชีวิตฉันแค่มีน้องภีมในทุกๆ วันก็มีความสุขมากแล้วคะ" มิริณเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ที่ผ่านมาเธอนั้นมีใจ และรักอรัณมาตลอด ยิ่งเห็นใบหน้าน้องภีมที่ถอดแบบใบหน้ามาจากอรัณ มองหน้าลูกที่ไรเธอก็คิดถึงเขา แต่อรัณก็ทำให้เธอนั่นเจ็บเกินจะทน

"อย่าไล่พี่เลยนะมิริณ พี่ขอร้อง พี่อยากอยู่กับเราและลูกของเรา พี่รักริณมากนะ" อรัณเอ่ยพร้อมกับยื่นมือเซ็ดคราบน้ำตาให้กับคนตัวเล็ก ด้านน้องภีมที่เห็นคุณแม่ร้องไห้ลูกชายก็เดินเข้ามานั่งบนตักมิริณ

"แม่ แม่ ร้อง ฮือๆ " น้องภีมทำหน้าทำเสียงจะร้องตามมิริณ อรัณที่เห็นท่าทีของสองแม่ลูก ถึงกับจุกในอก ลูกตัวแค่นี้แต่กับรู้จักที่จะปกป้องแม่ของเขา

"แม่ไม่ร้องแล้วนะครับ คนเก่ง น้องภีมก็ไม่ร้องนะลูก" มิริณเอ่ยกับลูกพร้อมกับสวมกอดเจ้าจ้ำม่ำเอาไว้แน่น

อรัณที่เห็นมิริณกอดลูกร่างสูงถึงกับโอบกอดสองแม่ลูกด้วยบ้าง มิริณที่โดยอรัณกอดร่างบางถึงกับเอาศอกกระทุ้งใส่คนตัวโต และมองอรัณมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"อย่า...มาเนียน"

"ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่นะครับ"

"ฉันพูดตอนไหน" มิริณสวนกลับอย่างไม่ยอม อรัณถึงกับชะงัก

"อ้าว นี้ริณยังไม่หายโกรธพี่เหรอที่รัก หายง้อพี่เถอะนะ พี่อาจจะง้อไม่เก่ง แต่พี่เอาเก่งนะครับ ถ้าจะลองมีน้องให้น้องภีมเลยเป็นไง" อรัณเอ่ยแกล้งมา เผื่อคืนนี้มิริณจะใจดีเห็นใจเขาบ้าง

"ไอ้ พี่อรัณ...นี้พี่หยุดคิดลามากกับฉันเลยนะ คนลามก นี่พี่คิดอะไร ก่อนที่พี่มาเรียกฉันว่าเมียๆ แบบนี้พี่ไปเคลียร์กับเมียพี่ที่มีอีกเป็นร้อยหรือยัง ไม่ใช่ให้เขามาป่าวประกาศกับฉัน ว่าพี่ไปทำเขาท้องอีกนะ" มิริณเอ่ยมาเช่นนั้นอรัณถึงกับหน้าซีดเผือกลงทันที

"โธ่...มิริณครับ ที่รักไปแอบได้ยินมาจากไหน ว่าพี่มีเมียเป็นร้อย"

"พี่จะให้ฉันนับไหม ถึงฉันจะไม่เคยพูดแต่พี่ควงสาวไม่เคยซ้ำหน้า"

"อดีตที่มิริณเคยเห็น มันจะไม่มีอีกแล้วนะครับ พี่เป็นคนใหม่แล้ว ที่เห็นตอนนั้นของไอ้ริว มันหรือเปล่า" นี้เขาไม่อายบ้างหรือไง ที่โยนให้เพื่อนเขาแบบนั้น ฉันเหนื่อยที่จะเถียงกับคนนิสัยไม่ดีแบบเขาเต็มทนแล้วนะ