ตอนที่ 72
บทที่ 72
28 ตุลาคม 2569
มิริณลุกจากเตียงนอนเพื่อจะเตรียมอาหารเช้าให้กับน้องภีม เมื่อเปิดตูเย็นมากับต้องชะงัก เพราะภายในตู้เย็นมีเพียงกล่องนมของลูกชาย และพื้นที่ๆเหลือเต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์ของอรัณ
"อ่า...ให้ได้แบบนี้สิ" มิริณถึงกับส่ายหัว และเดินกลับเข้าห้องนอนของอรัณ
"พี่อรัณ นี้ตื่นได้แล้วนี้พี่กะจะนอนแข่งน้องภีมหรือหรือไง อายลูกบ้างสิ" มิริณเอ่ยพร้อมกับเขย่าตัวปลุก จากนั้นอรัณก็งัวเงียขึ้นมาด้วยความรู้สึกเพลีย เมื่อคืนเขาแทบจะไม่ได้นอนเพราะลูกชายสุดที่รักนั้นดิ้นถีบเขาแทบจะทั้งคืน เช้านี้อรัณถึงกับง่วงสุดๆ
"ว่าไงครับ ที่รัก" เสียงงัวเงียของอรัณเอ่ยออกมา
"ในตู้เย็นพี่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเบียร์ น้องภีมต้องทานมื้อเช้านะ" มิริณเอ่ยเสียงแข็งเล็กน้อย
"ครับ เดี๋ยวพี่ลงไปสั่งโจ๊กให้ลูก" อรัณเอ่ยจบร่างสูงก็เดินเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็ออกจากห้องไป
ด้านมิริณขณะที่อรัณออกจากห้องนั้น ร่างบางก็ที่นั่งอยู่ภายในห้อง สายตากับสะดุดเข้าภาพถ่ายของตัวเอง ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ร่่างบางถึงกับชะงักภาพของเธอในชุดนักศึกษา และยังมีภาพของเธอเมื่อครั้งที่เธอไปเที่ยวกับอรัณ นี้เขาแอบถ่ายฉันงั้นเหรอ ใบหน้าหวานที่เห็นภาพของตนถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"อ่า...ฉันไม่อยากจะเชื่อ ว่าพี่อรัณนั้นแอบถ่ายภาพฉันจริง" ร่างบางได้แต่พึมพำออกมาขณะที่อยู่ในห้อง จากนั้นไม่นานเสียงเคาะห้องของอรัณก็ดังขึ้นมา
ร่่างบางที่เดินไปเปิดประตูกับต้องชะงัก ที่มีข้าวของเครื่องใช้ของเธอบางส่วนที่ถูกเก็บมาจากห้องของเธอ
"คุณมิริณใช่ไหมครับ" เสียงของชายแปลกหน้าคนที่หนึ่งนั้นเอ่ยถามฉันมา มิริณได้แต่พยักหน้า
"คุณอรัณสั่งให้พวกผมย้ายของคุณมิริณมาที่นี่นะครับ" มิริณถึงกับหน้าเหวอขึ้นมา จากนั้นอรัณก็เดินฉีกยิ้มเข้ามา
อรัณที่เห็นสีหน้ามิริณ ที่พร้อมจะอาละวาดตน อรัณถึงกับตีมึนเข้าไปกอดมิริณทันที
"นิปล่อยนะ พี่จะมากอดฉันทำไม"
"ไม่ปล่อย" อรัณยังคงตีมึนและกอดมิริณเอาไว้แน่น วันนี้เขาต้องทำให้มิริณหายโกรธและเลิกงอนเขาให้ได้ นี้ก็เข้าวันที่สามแล้วและที่เมียยังตั้งแง่งอนเขา
"นี้ใครใช้ให้พี่ขนของพวกนี้ ของฉันกับน้องภีมมา นี้พี่ไม่คิดจะถามฉันเลยหรือไง" มิริณต่อว่าอรัณมาด้วยสีหน้าไม่พอใจที่อรัณนั่นถือวิสะให้คนของเขาขนของเธอมาที่คอนโดของเขา
"ฉันแค่มาค้างที่นี่คืนเดียว ไม่ได้หมายความว่าฉันจะอยู่ที่นี่ถาวรนะ"
"โธ่ ที่รักที่นั้นมันทั้งเล็กและแคบ พี่ไม่อยากให้ริณและน้องภีมต้องอยู่กันแบบนั้นอีกแล้ว ริณไม่ต้องทำงานพี่รวยเลี้ยงเมียและลูกพี่ได้สบายครับ ริณไม่ต้องทำงานให้เหนื่อย ขอให้พี่ได้ทำเพื่อเรากับลูกบ้างเถอะนะครับ" อรัณเอ่ยพร้อมกับกอดร่างบางเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน พี่ก็ยังคงเผด็จการกับฉันเหมือนเดิม" มิริณเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
" ถ้าริณไม่พอใจพี่ขอโทษด้วย พี่หวังดีจริงๆ นะมิริณ พี่เห็นเราทำงานหนัก และเลี้ยงน้องภีมคนเดียวพี่รู้สึกผิดมาก พี่จะไม่ยอมให้ริณกับลูกต้องกลับลำบาก อยู่กับลำพังอีกแล้ว" อรัณยังคงยืนยันคำเดิม ขนาดนี้แล้ว ยังไงเสียเขาก็ไม่มีทางปล่อยมิริณกับไปอยู่ที่เดิมเด็ดขาด
"พี่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่มากใช่ไหม"
"ครับที่รัก..." อรัณเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มด้วยสีหน้ามีความหวัง
"ฉันกับน้องภีมยอมอยู่ที่คอนโดของพี่ก็ได้ ถ้าพี่ต้องการแบบนั่น แต่...พี่ต้องไปอยู่ที่อื่นนะคะ ฉันจะอยู่ที่นี่กับลูกแคสองคน" อรัณถึงกับชะงัก
"เฮ้ย..." อรัณถึงกับร้องขึ้นมา
"ถ้าพี่ไม่ยอม ฉันกับน้องภีมกลับไปอยู่ที่เดิมก็ได้"
"มิริณ ทำไมฉันร้ายกับพี่นักนะครับ"
"โน้น...กระเป๋าเสื้อผ้าพี่ขนออกไปสิคะ ยืนอยู่ทำไม" มิริณชายตามองอรัณ ร่างสูงได้แต่ยืนกัดฟันด้วยความไม่พอใจ ไม่กี่วันเมียก็ออกคำสั่งแล้ว เสียชื่อหมด
!! ฟู่... !! แล้วนี้เขาจะไปอยู่ที่ไหนได้ละวะ คอนโดตัวเองก็โดนเมียยึดห้อง และยังโดนไล่อีก ไม่ต่างกับหมาข้างถนนชัดๆ
"ร้ายนักนะมิริณ คอยดูเถอะอย่าให้ถึงทีฉันบ้างนะ" อรัณได้แต่คาดโทษที่โดนมิริณนั้นยึดคอนโด ร่างสูงยอมออกมาจากคอนโดด้วยความหงุดหงิด และก็ไม่ลืมที่จะโทรปรึกษากับพี่ชาย
"อรัณงั้นนายเอางี้ ฉันมีเพื่อนที่อยู่คอนโดเดียวกับนายๆ ไปอยู่ห้องไอ้ไบร์ทมันก่อนละกัน" นับว่าโชคดีของเขายังมีโอกาสได้อยู่ใกล้เมียหน่อย
"นี้ฉันไม่คิดเลยนะว่ามิริณจะใจร้าย ถึงขั้นไล่นายออกจากคอนโด แบบนี้ไม่ได้นะโว้ยไอ้น้อง เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่มาก โดนเมียไล่รู้ถึงไหนอายถึงนั้น นายอย่ายอมเชียวนะ" อคิณบอกกับน้องชายมา