บทที่ 70

และวันนี้อรัณอยู่ห้องพักของมิริณตลอดทั้งวัน จนกระทั่งตกเย็น ที่ร่างสูงยังคงอยู่ในเสื้อผ้าตัวเดิมตั้งแต่ลงจากเครื่อง และตอนนี้จะเข้าสามทุ่มแล้ว แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าน้องภีมนั้นจะหลับ เพราะวันนี้ลูกชายนั้นมีเพื่อนเล่น ขณะที่อรัณยังคงนั่งอยู่กับน้องภีมอยู่นั้น

"มิริณฉันพูดจริงนะ ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่พ่อของน้องภีม ฉันอยากเป็นสามีที่ดีของเธอและพ่อที่ดีของลูก" อรัณยังคงเอ่ยกับมิริณขณะที่นั่งอยู่ในห้อง

"ฉันว่าฉันพูดเรื่องนี้กับพี่ไปแล้ว ถ้าพี่ยังคงพูดไม่รู้เรื่องเช่นนี้ก็กลับไปเถอะค่ะ" อรัณได้ยินเช่นนั้นถึงกับชะงัก ทำไมเมียสุดที่รักของเขาถึงได้ไล่เก่งขนาดนี้

"ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นและคืนนี้ ฉันจะนอนที่นี้กับเธอและน้องภีม"

"ไม่ได้นะ พี่ก็เห็นว่าห้องฉันมันทั้งเล็กและแคบมากพี่นอนไม่ได้หรอก" มิริณเอ่ยมาด้วยความไม่พอใจ ไหนจะของเล่นของลูกที่กองเต็มห้อง เขาจะนอนได้ยังไงกัน

"แค่มีเธอกับลูก อยู่ที่ไหนฉันก็อยู่ได้" อรัณเอ่ยพร้อมกับเสมองใบหน้าหวาน ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีมิริณเธอก็ยังทั้งสวยและน่ารักสำหรับเขาเสมอ ที่ผ่านมาเขารู้สึกผิดมากที่คอยแต่ทำร้ายจิตใจเธอ

จากนั้นเสียงสมาร์ตโฟนของอรัณก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากพี่ชาย อรัณจึงเดินออกไปคุยข้างนอก

Rrrrrrrr A Kin

"อรัณ นายยังอยู่ดีใช่ไหม มิริณไม่ได้ทำอะไรนายใช่ไหม" เสียงของอคิณเอ่ยถามน้องชายมาด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากอรัณหายออกมาตั้งแต่เช้าตรู่นี้สามทุ่มแล้วน้องชายก็ยังเงียบกริบ

"นี้ พี่คิณ พี่ว่ามิริณ แบบนั้นได้ไง ใครกันที่จะทำร้ายน้องชายพี่ พี่หรือเปล่าที่ทำร้ายน้องสาวฉัน" เสียงของมิวาที่เอ่ยแทรกขึ้นมาจากสายของอคิณ อย่างไม่ยอม

"ป่าวครับที่รัก พี่แค่เห็นอรัณหายไปตั้งแต่เช้า เฉยๆ พี่เลยเป็นห่วง"

[ผมไม่เป็นอะไรครับพี่คิณ ขอบคุณมากที่เป็นห่วง]

[แล้วตอนนี้นายอยู่ไหน]

[ห้องมิริณครับ]

[นายจะเอายังไงต่อก็รีบเลยนะ และอย่าลืมไปเคลียร์กับคุณอนันต์ด้วย เนี้ยโทรมาบ่นกับฉัน ว่านายทิ้งงานที่โน้นกลับมาไทย แต่ฉันไม่ได้บอกเรื่องของนายกับคุณพ่อ ว่างแล้วก็หาเวลาไปคุยกับท่าน นายก็รู้นิสัยคุณพ่อนิ ถ้าท่านดื้อหน่อยก็โทรหาน้าเกศ แต่เอาน้องภีมไปด้วยฉันว่าคุณพ่อเห็นหน้าหลานคงใจอ่อนและ เข้าใจนายแหละ ง้อน้องสะใภ้น้องเมียฉันให้ได้เร็วนะ ถ้ามิริณดื้อหน่อยก็จับกดมีน้องให้น้องภีมไปเลย]

"พี่คิณ นั้นมันน้องสาวฉันนะ" มิวาเอ่ยมาเสียงดัง

"นี้พี่เปิดสปีกเกอร์โฟนเหรอ"

"ป่าว แค่เมียฉันอยู่ด้วย" อรัณจึงยอมวางสายกับอคิณ จากนั้นก็เดินกลับเข้าห้องของมิริณ เขาออกไปไม่กี่นาทีลูกชายก็หลับไปเสียแล้ว มิริณที่คิดว่าอรัณนั้นกลับไปแล้ว ใบหน้าหวานถึงกับชะงักสีหน้าที่เห็นร่างสูงนั้นเดินกลับเข้าห้อง

"พี่กลับไปเถอะนี้มันดึกมากแล้ว"

"ฉันจะกลับได้ยังไง ลูกเมียอยู่ที่ไหน ฉันก็ต้องอยู่ด้วยสิ" อรัณเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้กับคนตรงหน้า

"งั้นก็ตามใจค่ะ" มิริณเอ่ยจบร่างบางก็อุ้มน้องภีมเข้าห้องนอนของตน ที่อยู่อีกห้อง อรัณถึงกับยิ้มที่คิดว่ามิริณนั้นยอมให้ตนนั้นนอนด้วย

"ข้างในไม่มีที่ว่างเหลือสำหรับพี่ ถ้ายังจะขืนนอนที่นี่ต่อก็โซฟาคะ"

"ได้ไงละ มิริณนี้เธอจะใจร้ายไม่ให้ฉันนอนด้วยเลยเหรอ"

"นอนไม่ได้พี่ก็กลับไปสิคะ"

!! ปัง !! จากนั้นร่างบางก็ปิดประตูห้องนอนข้างใน นอนกับน้องภีมแค่สองคน

"เอาวะ คืนนี้เมียยอมให้นอนชายคาเดียวกันก็ดีเท่าไหร่แล้ว" อย่างน้อยมิริณก็ยอมให้กอดให้หอมลูก บ้าง อรัณลุกไปอาบน้ำจากนั้นร่างสูงก็มานอนโซฟาหน้าทีวี แต่เขาจะนอนหลับได้ยังไงเมื่อมันทั้งร้อนและยุงก็เยอะ อรัณลุกขึ้นมาตีหนึ่งกว่าๆ เนื่องจากนอนไม่หลับ ถึงจะเปิดพัดลม แต่ก็เอายุงไม่อยู่

ด้านมิริณหลังจากที่ร่างบางพาน้องภีมเข้ามานอนในห้องแล้ว ร่างบางถึงกับพลิกตัวไปมา เขาจะทนนอนอยู่หน้าห้องได้ยังไงกันในเมื่อข้างนอกนั้นไม่มีเครื่องปรับอากาศและวันนี้อากาศก็ค่อนข้างร้อนมากด้วย

"ดี สมน้ำหน้า ปล่อยให้ร้อนหนักๆ ให้ยุงกัดตายไปเลย" มิริณได้แต่พึมพำขึ้นมาเพียงลำพัง แค่โดนยุงกัดมันยังน้อยไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับสิ่งที่เขาทำไว้กับฉัน แม้ในใจลึกๆ จะแอบเป็นห่วงเขาบ้าง แต่นับว่าโชคดีแค่ไหนที่เธอยังเห็นว่าเขาเป็นพ่อของลูกบ้าง

อรัณทนนอนที่โซฟาจนกระทั่งถึงเช้า มิริณที่ออกจากห้องนอนเจอกับอรัณที่มีกางเกงบล็อคเซอร์เพียงตัวเดียวอยู่บนโซฟา ใบหน้าหวานถึงกับชะงักนี่เขาเป็นบ้าอะไร ใส่แค่กางเกงตัวเดียว เนื้อตัวผิวขาวๆ ของอรัณที่เต็มไปด้วยลอยแดงจากยุงกัดไม่ต่ำกว่ายี่สิบจุด

"ฉันคิดว่าพี่ถอดใจหนีกลับไปแล้วซะอีก คนบ้า" มิริณเอ่ยขณะที่ยืนมองหน้าคนหลับ

"ฉันไม่ไปง่ายๆ หรอก ตราบใดที่เมียกับลูกไม่ไปด้วย" คนที่มิริณคิดว่าหลับนั้นเอ่ยมา ร่างบางถึงกับชะงัก

ด้านอรัณและวันนี้ก็เป็นวันที่สองที่เขามาตามง้อมิริณ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่ามิริณนั้นจะยอมกลับไปอยู่คอนโดกับตน

"มิริณฉันขอพาลูกไปเจอคุณพ่อหน่อยได้ไหม" อรัณเอ่ยขออนุญาตมิริณ เพราะเขาเองต้องไปอธิบายและพาหลานนั้นไปเจอบิดา อีกอย่าง เรื่องนี้เขาก็ได้ปรึกษากับน้าเกศเอาไว้แล้ว

"ฉันให้พี่พาน้องภีมไปได้ แต่ห้ามเกินหกโมงพี่ต้องพาน้องภีมมาส่งฉันที่นี่"

"ขอบคุณมากนะครับ เมีย" อรัณยังแกล้งคำว่าเมียออกมาต่อหน้ามิริณ

"ถ้าพี่พูดคำนี้กับฉันอีกฉันจะไม่ยอมให้พี่พาลูกไปแล้วนะ" มิริณเอ่ยกับอรัณมาเสียงแข็ง ด้านอรัณเองก็เอ่ยชวนมิริณนั้นมาที่คฤหาสน์กับตน แต่มิริณก็คือมิริณที่ไม่ยอมใจอ่อน ใจแข็งราวกับหินที่ยังคงยืนยันจะไม่มา อรัณจึงมากับน้องภีมแค่สองคน