บทที่ 69

"มิริณ ฉันขอโทษ" ปากหนักเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับกอดร่างบางไว้แน่น หึ...เขาคงทราบเรื่องแล้วสินะ

น้องภีมเมื่อเห็นอรัณเข้ามากอดแม่ของตนเด็กชายถึงกับวิ่งร้องไห้เข้ามากอดขามิริณเอาไว้แน่น ด้วยสัญชาตญาณของคนแปลกหน้าที่เข้ามาหาแม่ของเขา อรัณวินาทีแรกที่เห็นหน้าลูกชาย ร่างสูงถึงกับสะอึก ความรู้สึกทั้งดีใจ และเสียใจที่ไม่มีโอกาสได้ดูแลมิริณกับลูก ความรู้สึกผิดกับวิ่งเข้ามาในหัวเขา

อรัณยื่นมือหวังจะเข้าไปจะอุ้มน้องภีม

"อย่า ค่ะ" เสียงมิริณกับเอ่ยมา เพราะตอนนี้ลูกชายกอดขามิริณเอาไว้แน่น จากนั้นมิริณก็ผละอรัณออกและอุ้มน้องภีม

"น้องภีมไม่ร้องนะครับ โอเค รัก จังเลย ไม่ร้องแล้วนะ เจ้าหมูอ้วนของแม่" มิริณทั้งกอดทั้งฟัดลูกต่อหน้าอรัณ มิริณสบตากับอรัณ และคอยเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของลูกชาย อรัณที่เห็นน้องภีมร้องไห้เพราะกลัวตน ใบหน้าถึงกับถอดสี

"ให้เวลาน้องภีมหน่อยนะคะ น้องภีมเขาเจอคนแปลกหน้าเข้าบ้านเขามักจะร้องไห้แบบนี้ประจำ" เสียงหวานเอ่ยกับอรัณขณะที่ยังอุ้มลูกชาย อรัณได้แต่พยักหน้า ไม่ใช่แค่เห็นอรัณที่น้องภีมร้องไห้ เมื่อวานพี่อคิณมาพอตื่นมาเห็นคนแปลกหน้าน้องภีมก็ร้องไห้

อรัณถึงกับจุกในอกที่เห็นลูกชายร้องไห้เพราะกลัวตน อรัณยังคงรอมิริณอยู่เช่นนั้นเขาอยากจะอุ้มและกอดเธอกับลูกเหลือเกินแต่ก็ต้องรอให้มิริณนั้นอนุญาต

อรัณเดินตามสองแม่ลูกเข้ามาในห้องเช่าขนาดเล็กที่มิริณนั้นอยู่กับลูก ร่างสูงถึงกับจุกในอก ห้องมันทั้งเล็กและแคบมาก มิริณนั้นอาศัยอยู่กับลูกที่นี่เพียงลำพัง อรัณนั่งลงบนโซฟา ถึงกับน้ำตาไหลเงียบๆ เขาสงสารมิริณกับลูกจับใจ มิริณที่เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาเต็มไปด้วยน้ำตา ร่างบางเองก็จุกไม่ต่างไปจากเขาเลยซักนิด

อรัณเสมองใบหน้าของมิริณและลูกชายที่ตอนนี้นั้นหยุดร้องไห้ และเล่นของเล่น เด็กน้อยเหลือบมองอรัณเป็นพักๆ ด้วยท่าทีสงสัย ด้านมิริณเองก็ไม่ได้ปิดกลั้นอรัณและน้องภีม มิริณเองก็เอาแต่นั่งเงียบและต้องให้เวลากับลูกชาย

อรัณนั่งอยู่เช่นนั้นนานนับชั่วโมง ด้านน้องภีมเองก็เริ่มชินเมื่อเห็นว่าอรัณไม่เป็นอันตราย เด็กน้อยก็อยากจะเล่นด้วย ก้าวเล็กๆ ของเด็กวัยจะเข้าสองขวบหยิบของเล่นให้กับอรัณ ร่างสูงมองหน้าลูกชายถึงกับยิ้มไม่หุบ ที่ลูกนั้นเข้ามาหาตน

"น้องภีมให้คุณพ่อใช่ไหมครับ" เด็กน้อยยังคงทำหน้างง จากนั้นอรัณก็ดึงลูกชายเข้ามากอด พร้อมกับฟัดแก้มย้วยๆ ของน้องภีมด้วยความรักและคิดถึง เด็กน้อยก็ยอมให้กอด

วินาทีแรกที่ได้กอดและสัมผัสลูกชาย อรัณถึงกับน้ำตาไหล กอดของเด็กน้อย ลูกชายที่น่ารักของเขาและมิริณ ด้านน้องภีมก็ยอมให้อรัณนั้นกอดตน ยิ่งอรัณแกล้งฟัดเจ้าแก้มย้วยน้องภีมยิ่งหัวเราะชอบใจ

!! คลิก คลิก !! เสียงของลูกชาย

มิริณที่เห็นภาพนี้ ร่างบางถึงกับน้ำตาคลอเบ้า จากนั้นก็ปล่อยให้น้องภีมนั้นอยู่กับอรัณตามลำพัง เพราะมีลูกค้ามารอชื้อน้ำอยู่หน้าร้าน อรัณนั่งเล่นหุ่นยนต์เป็นเพื่อนลูกชาย จากนั้นเจ้าตัวอ้วนของเธอก็ขึ้นขี่คออรัณ

ที่ทั้งสองพ่อลูกนั้นคุยกันไม่หยุด ด้านน้องภีมที่คุยยังไม่เป็นประโยคแต่ก็พูดได้บางคำ อยากคุยด้วย

ของเล่นราคาแพงแต่ ก็ไม่สู้พ่อเล่นด้วย"มิริณมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม น้องภีมเล่นกับอรัณจนหมดแรงในที่สุดลูกชายก็หลับ โดยวันนี้คนที่พาลูกชายนอนช่วงกลางวันก็คืออรัณนั้นเอง เพราะช่วงเที่ยงมิริณยังวุ่นวายกับการขายน้ำ

จนกระทั่งผ่านไปช่วงบ่ายที่ลูกค้าเริ่มบางตาลง มิริณเดินเข้ามาในห้อง เป็นภาพที่น่ารักที่เธอไม่คิดว่าจะได้เห็น น้องภีมนอนหลับในอ้อมกอดของอรัณ ใบหน้าหวานถึงกับผุดรอยยิ้มขึ้นมา

ด้านอรัณ เนื่องจากเมื่อคืนเขาเดินทางมาทั้งคืนร่างสูงด้วยความเพลีย อรัณจึงเผลอหลับไปพร้อมกับลูกชาย ด้านมิริณเองก็ไม่ได้ปลุกหรือรบกวนอรัณแต่อย่างใด ปล่อยให้สองพ่อลูกนอนกันอยู่เช่นนั่น

จนกระทั่งอรัณได้ยิ่นเสียงของมิริณในห้องครัว ร่างสูงที่เผลอหลับไปครึ่งชั่วโมงอรัณจึงตื่นขึ้นมา ร่างสูงเดินตามเข้ามามิริณในห้องครัว

!! พรึบ !! อรัณสวมกอดคนตัวเล็กจากด้านหลังพร้อมกับซบใบหน้าอันหล่อเหลาลงที่บ่าไหล่ของคนตัวเล็ก มิริณที่ถูกกอดจากด้านหลังถึงกับชะงักด้วยความตกใจ พร้อมกับแกะฝ่ามือของอรัณออกจากตัว แต่นั้นร่างสูงกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น และไม่ยอมปล่อย

"ปล่อยค่ะ" เสียงหวานหลุดออกมาอย่างไม่พอใจ เธอไม่เจออรัณนานหลายปี เขาก็มีนิสัยเช่นนี้เหมือนเดิม

"มิริณฉันขอโทษ ขอโทษที่ปล่อยให้เธอต้องเลี้ยงลูกของเราคนเดียว" ปากหยักหนาเอ่ยมาด้วยเสียงเศร้าและสั่นเครือเล็กน้อย จนมิริณนั้นรับรู้ความรู้สึกของเขา

"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมเธอไม่ยอมบอกกับฉันมิริณ ทำไมกัน" อรัณเอ่ยด้วยความรู้สึกจุกและเจ็บภายในอก เขารวยล้นฟ้าแต่เมียกับลูกอยู่กันด้วยความลำบาก