บทที่ 67

หลายวันต่อมา

ด้านอรัณหลังจากที่ร่างสูงกลับมาจากญี่ปุ่น อรัณก็ทำงานหนักมากขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะไม่มีเวลาออกไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนของเขาเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งวันนี้ทั้งสองหนุ่มอย่างริกและริวต้องมาเยี่ยมเยือนอรัณถึงบริษัท

!! ก๊อก !!

"เชิญ" ร่างสูงนั่งสูดยาดมเข้าจมูกด้วยใบหน้าอันซีดเซียว ริกและริวที่เห็นท่าทีและสภาพของอรัณตอนนี้ถึงกับขมวดคิ้ว ไม่เจอหน้าเพื่อนแค่ไม่กี่สัปดาห์ อรัณทั้งซูบและผอมลงไม่ต่างอะไรกับคนป่วย

"อ่า...ไอ้เชี่ยรัณ สภาพมึงตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับศพเดินได้เลยวะ ป่วยกายคงไม่เท่าไหร่ สงสัยมึงจะป่วยใจมากกว่า" ริวที่เห็นสภาพเพื่อนถึงกับเอ่ยแซวมาพร้อมกับรอยยิ้ม ที่อาการหนักเช่นนี้สงสัยจะคิดถึงรุ่นน้องสาวคนสวยนั้นเอง

"สัส" อรัณเอ่ยพร้อมกับในมือสูดยาดมเข้าจมูก เขากลายเป็นคนที่ติดยาดมอย่างหนัก

"กูว่าคืนนี้จะชวนมึงไปดื่ม ตี้สาวซะหน่อย แต่เห็นสภาพแล้ว แม่งไม่น่ารอด วะ" ริกที่เอ่ยขึ้นมาบ้าง

"พวกมึงมาถึงบริษัทกู มีเรื่องไร ป่าว" อรัณเอ่ยและเสหน้ามองสองหนุ่ม

"สายของกูสายงานว่า มึงไม่สบายพวกกูเลยมาเยี่ยม" ริกเอ่ยพร้อมกับมองใบหน้าของเพื่อนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หยิบขวดบรั่นดีที่หิ้วมาจากเมกาตั้งลงบนโต๊ะทำงาน อรัณที่เห็นเช่นนั้นถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมา

"ระดับนี้แล้ว...ยาบำรุงครรภ์คงไม่ต้อง เอานี้ไปแทนละกัน กูอุตส่าห์หิวข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อมึงเลยนะ โว้ย...ฮ่าๆ" จากนั้นริกก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ

"ยาบำรุงครรภ์เชี่ยไรของมัน กูไม่ตลกนะ ไอ้สัสริก ไอ้เวร..." อรัณได้แต่ต่อว่าริกไปหนึ่งดอก

"เผื่อ ยาของกูกับไอ้ริว จะช่วยบรรเทาอาการคิดถึงน้องมิริณคนสวยบ้าง มึงจะได้อาการดีขึ้น ฮ่า" ริกยังคงแกล้งแซวเพื่อนต่อ ที่หมดสภาพแบบนี้ก็เพราะรุ่นน้องสาวคนสวยนั้นเอง น้องมันจะรู้หรือเปล่าว่าไอ้เชี่ยรัณนั้นใกล้จะตายแล้ว ริกได้แต่เสมองหน้าเพื่อนและคิดในใจ ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าเพื่อนดี ที่วันนี้พวกเขามาสองคน ส่วนเรียวตะเองก็มีปัญหากับเมียถึงขั้นย้ายไปอยู่ญี่ปุ่น จากนั้นไม่นานทั้งสองหนุ่มก็กลับ

อรัณผ่านไปนานหลายเดือนเขาก็ยังไม่ได้ข่าวคราวและที่อยู่ของเธอ วันก่อนที่น้าเกศเอ่ยถามถึงมิริณกับมิวา เขารู้แค่ว่ามิริณทำงานที่ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง และเธอสบายดี นี้คือสิ่งที่เขาได้ยินจากปากของมิวา เขาเชื่อว่าซักวันมิริณและเขายังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี

2 ปีต่อมา

@ประเทศญี่ปุ่น

อีกด้านของประเทศญี่ปุ่นร่างสูงใบหน้าอันหล่อเหลาในชุดสูทสีเข้มที่ยืนตรวจสินค้าภายในโกดังของท่าเรือ พร้อมกับอคิณที่เขาต้องมาประจำสาขาที่นี่เนื่องจากอรัณและมิวานั้นต้องการจะกลับไทย ด้านเขาเองก็เห็นใจมิวาและอคิณที่ไม่ได้กลับไทยมานาน จึงต้องให้พี่ชายกลับไปดูแลสำนักงานใหญ่ที่ไทยแทนตน

"สินค้าและของพวกนี้ นำเข้ามาจากไทย นายต้องกำชับหัวหน้าฝ่ายให้ดี หรือถ้าเป็นไปได้นายต้องให้พี่วุธ นั้นลงมาคุมขณะที่ขนส่งสินค้า" พี่วุธที่อคิณกำลังหมายถึงนั้นคือผู้ช่วยส่วนตัวของเขา

"และมีแฟ้มเอกสาร เบิกจ่ายสินค้าที่นายต้องเซ็นก่อนที่จะเข้าโกดัง ที่นายจะได้รับจากบริษัทย่อย" อคิณที่ยืนอธิบายงานให้กับน้องชาย เพื่อให้อรัณนั้นมาดูแลต่อจากตน อรัณได้แต่พยักหน้า

"ขอบใจนายมากที่ยอมมาดูสาขาที่นี่ให้ฉัน"

"มันเป็นหน้าที่ๆ ผมต้องทำต่อจากพี่อยู่แล้ว อีกอย่างผู้ถือหุ้นในที่ประชุม ก็ลงมติให้ผมมาดูแลสาขาที่นี่ พี่อย่ากังวลไปเลย" อรัณเอ่ยพร้อมกับเสมองหน้าพี่ชาย

"งั้นเสร็จงานนี้ นั่งดื่มกันหน่อย ถือว่าเลี้ยงส่งฉัน" อคิณเอ่ยกับน้องชาย อรัณถึงกับอดหมั่นไส้อคิณไม่ได้ พอจะได้กลับไทยพี่ชายถึงกับยิ้มไม่หุบ

ทั้งสองพี่น้องอย่างอคิณและอรัณนั่งชนแก้วกันในคลับแห่งหนึ่งกลางกรุงโตเกียว แต่การมาอยู่ญี่ปุ่นในครั้งนี้อรัณไม่ได้พักที่บ้านของอคิณ แต่เป็นคอนโดส่วนตัวของเขานั้นเอง