บทที่ 73

"ได้ ถ้าหากเจ้าต้องการ” เมื่อเห็นเช่นนั้น สิ้นเสียงตะโกน ซือถูหยู่ไม่พูดพร่ำทำเพลง รัศมีพลังจำ นวนมหาศาลทะลักออกจากร่างกายของมัน ภายในสำนักพันธมิตรแห่งปีกเกิดการสั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง ทันใดนั้นร่างกายของมันก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

แขนและขาขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า จนทำให้เสื้อคลุมสีม่วงบนร่างกายของมันขาดออกจากกัน. เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ทรงพลังของมัน

ผิวกายของซือถูหยู่เปล่งประกายออกมา แม้แต่เส้นผมของมันก็ยังเปลี่ยนเป็นสีทองอีกด้วย ดวงตามันแดงก่ำราวกับทับทิมเม็ดโต ลมหายใจที่พ่นผ่านออกมาเต็มไปด้วยพละกำลัง

ซือถูหยู่ในตอนนี้ ไม่เหมือนกับสุภาพชนที่เคยดูสุขุมนุ่มลึก อีกทั้งยังดูไม่สมกับเป็นประมุขพันธมิตรแห่งปีก ในตอนนี้มันดูราวกับสัตว์อสูรสีทอง ยิ่งรัศมีที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างกายเจือกลิ่นอายสัตว์ป่าที่ดุร้าย

"เคล็ดวิชาระดับสี่ ราชสีห์ทองคำ"

"ข้าไม่เคยนึกเลยว่าประมุขพันธมิตรแห่งปีกของเรา จะสามารถใช้เคล็ดวิชาระดับสี่ ราชสีห์ทองคำได้ถึงจุดนี้แล้ว ฉู่เฟิงคงต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องมีข้อกังขา"

"ถูกต้องแล้ว เคล็ดวิชาระดับสี่ ราชสีห์ทองคำถือว่าแข็งแกร่งมาก หากผู้ใดฝึกสำเร็จ ผู้นั้นจะมีร่างกายแข็งแกร่งดุจราชสีห์ทองคำและเป็นอมตะ คมดาบคมหอกหรือคมอาวุธใด ๆ ก็มิอาจทำอันตรายมันได้ ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟทะลายภูผา มันก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บ ถึงตอนนี้ก็ไม่สำคัญแล้วว่าฉู่เฟิงจะแข็งแกร่งแค่ไหน หากประลองกับท่านประมุขก็คงไร้ผลเปล่า ๆ ฉู่เฟิงอาจจะต้องบาดเจ็บเจียนตายเป็นแน่นอน"

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของซือถูหยู่ ทำให้เหล่าสมาชิกบุรุษพันธมิตรแห่งปีกพากันเชื่อว่า ฉู่เฟิงต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน พวกมันสะใจที่จะได้เห็นคนยโสโอหังอย่างเช่นฉู่เฟิงถูกสั่งสอน แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือพวกมันจะได้ไม่ต้องทนเห็นซูเหม่ยจู๋จี๋กับฉู่เฟิงอีก หากมีผู้ใดชำระแค้นความนี้ให้กับพวกมันได้ พวกมันก็พร้อมจะเป็นพวกเดียวกันอย่างสุดใจ

เหล่าสมาชิกสตรี ที่เห็นถึงความห้าวหาญของฉู่เฟิงใน ตอนแรก ก็พากันชื่นชมกันอย่างออกนอกหน้า แต่หลังจากที่ซือถูหยู่แสดงพลังของมันออกมา พวกนางเหล่านั้นต่างตกตะ ลึงว่า ฉู่เฟิงจะสามารถเอาชนะได้หรือไม่

ดูเหมือนว่ามีแต่ซูเหม่ย ไป๋ถง สองพี่น้องเสือมังกร รวม ถึงสหายของฉู่เฟิงที่ยังคงมีท่าทีสงบอยู่พวกมันรู้ดีว่าฉู่เฟิงแข็ง แกร่งมากขนาดไหน

"ฉู่เฟิง ข้าจะปล่อยเจ้าไป หากเจ้าก้มหัวยอมรับความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ ไม่อย่างนั้น หากข้าลงมือ ข้าจะไม่รับประกันชีวิตเจ้า"

น้ำเสียงของซือถูหยู่ช่างทรงพลังยิ่งนัก ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าดุร้าย หาใช่เสียงของมนุษย์ไม่ ช่างน่าเกรงขามยิ่ง

"ในเมื่อท่านมั่นใจมากขนาดนั้น ก็รีบ ๆ เข้ามาเถอะ ข้าจะดูสิว่าท่านจะทำอะไรข้าได้" ฉู่เฟิงยิ้มหยันเยาะ พร้อมกล่าววาจาออกไปโดยไม่สนใจคำข่มขู่แม้แต่น้อย

"หากเจ้าต้องการเจ็บตัวขนาดนั้น ข้าก็จะสนองความต้องการของเจ้า เจ้าอย่ามาเสียใจภายหลังก็แล้วกัน"

ซือถูหยู่ก้าวเท้าพุ่งตัวออกไป เหมือนกับสิงโตที่กำลังล่าเหยื่อ บนพื้นที่มันเหยียบย่ำลงเกิดรอยแตกร้าว ขณะที่มันวิ่งและกระโจนเข้าใส่ฉู่เฟิง ภายในตำหนักเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ซือถูหยู่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ฉู่เฟิงที่ในตอนนั้นมีรอยยิ้มที่มุมปาก จากนั้นฉู่เฟิงใช้เคล็ดวิชาสามอัสนีบาต กระบวนท่าที่หนึ่ง แล้วพังประตูวิ่งออกไปนอกตำหนัก

"ฮึ เห็นเจ้าต้องการประลองหนักหนา ที่แท้ก็กลัวงั้นหรือ?"

เมื่อเห็นฉู่เฟิงวิ่งหนีออกไปนอกตำหนัก ซือถูหยู่คิดว่าฉู่เฟิงหวาดกลัวตน มันส่งเสียงหัวเราะพร้อมกับวิ่งไล่ตามฉู่เฟิง ออกไปนอกตำหนัก ซูเหม่ยและคนอื่น ๆ ต่างวิ่งตามไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้คาดสายตา

แต่ทันทีที่วิ่งออกมาด้านนอก ทุกคนต่างตกตะลึงงัน เพราะฉู่เฟิงไม่ได้หนีไปไหนแต่อย่างใด มันยืนอยู่บริเวณลาน กว้างนอกตำหนัก มันยื่นมือทั้งสองข้างทำท่าทีกวักเรียก เป็น การท้าทายซือถูหยู่อย่างเหยียดหยาม

"เจ้าอยากตายมากใช่ไหม?"

ซือถูหยู่คำรามด้วยพลังระดับเก้าของสัตว์อสูรร้าย ทำให้ร่างของมันปล่อยรัศมีที่น่ากลัวออกมา ซือถูหยู่พุ่งเข้าใส่ฉู่เฟิงในทันที

"เปรี้ยง เปรี๊ยะ..."

ณ ตอนนั้นฉู่เฟิงรู้สึกถึงร่องรอยสายฟ้าที่ปรากฏใน สายตา ทำให้ได้ยินเสียงของสายฟ้าฟาด จากนั้นพลังสายฟ้ามหาศาลก็เริ่มระเบิดกระจายออกมาจากร่างกายของฉู่เฟิง ใน ตอนนั้นร่างของมันถูกห่อหุ้มไปด้วยสายฟ้าบริสุทธิ์เหมือนกับ ว่ามันเป็น... เทพสายฟ้า ลงมาจุติ

"เปรี้ยง เปรี๊ยะ..."

ฉู่เฟิงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นฟ้า จากนั้นสายฟ้ารอบ ๆ ตัวมันก็พุ่งลงมาจากทุกทิศทาง พลังการทำลายของมันนั้น แม้แต่พสุธาใต้ฝ่าเท้าของมันยังต้องเป็นผุยผง หลุมขนาดใหญ่ปรากฏรอบตัวของฉู่เฟิง