บทที่ 72

“ข้าจะฆ่าเจ้า" ซือถูเลี่ยงมองคราบเลือดและฟันหน้าทั้งสามซี่ของมันที่หล่นอยู่บนพื้นด้วยความโกรธแค้น ทันใดนั้นมันก็ระเบิดพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่แปดออกมา รัศมีของพลังแผ่ซ่านเป็นประกายรอบ ๆ ตัว บังเกิดเป็นพายุคลั่งพวยพุ่งเข้าหาฉู่เฟิง

ขณะที่ซือถูเลี่ยงพุ่งตัวเข้าหาฉู่เฟิง ฉู่เฟิงเองก็เตรียมตัวที่จะสวนกลับ มันยกขาขึ้นแตะซือถูเลี่ยงอย่างรุนแรงไร้ปรานี ทำให้ซือถูเลี่ยงลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

ณ ขณะนั้นพลังของฉู่เฟิงทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น พลังมหาศาลทำให้เก้าอี้รอบทิศกระจัดกระจายไปทั่ว หลังจากที่ซือถูเลี่ยงลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ตัวของมันก็ปะทะ เข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง พื้นสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

"เจ้าหนุ่มคนนี้ แข็งแกร่งมาก"

สมาชิกพันธมิตรแห่งปีกทั้งหมดต่างตกตะลึงพรึงเพริด เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกมันพบกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ฉู่เฟิงผู้มีพลังทิพย์ยุทธ์เพียงห้วงที่เจ็ดสามารถเทียบเท่าซือถูเลี่ยงผู้มีพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่แปด อีกทั้งยังทำให้ซือถู เลี่ยง ร่วงลงไปนอนกองกับพื้นได้

คนที่เคยคิดจะหาเรื่องกับฉู่เฟิงในครั้งแรกที่พบ ในครานี้กลับต้องแปรเปลี่ยนความคิดไปอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าพวกมันจะได้ยินข่าวลือต่างๆ เกี่ยวกับวีรกรรมที่ฉู่เฟิงเคยก่อไว้ แต่ นี้เป็นครั้งแรกที่พวกมันยอมรับว่าฉู่เฟิงน่าเกรงขามเหมือนดั่งข่าวลือที่ได้ยินมา

"ฉู่เฟิงเจ้าทำเกินไปแล้ว ทุกคนในพันธมิตรแห่งปีกเป็น เหมือนกับคนในครอบครัวเดียวกัน ทำไมเจ้าถึงทำรุนแรงเช่นนั้นกับซือถูเลี่ยง" ซือถูหยู่ต่อว่าด้วยความเกรี้ยวโกรธ

การที่เห็นน้องชายถูกทำร้ายจนทำให้มันต้องขายหน้าต่อหน้าทุกคน ทำให้ไฟแค้นที่จุดประกายในตอนแรกลุกโชนขึ้น ถ้าไม่เห็นแก่ตำแหน่งของมันในตอนนี้ มันคงลงมือกับฉู่เฟิงไปแล้ว

"ครอบครัว มันเห็นข้าเป็นครอบครัวอย่างนั้นหรือ แล้วเจ้าล่ะ เห็นข้าเป็นคนในครอบครัวหรือเปล่า?"

"ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้นะ ต่อหน้าข้าอย่าพยายามพูดอะไรให้ดูสวยหรูไปหน่อยเลย อย่าคิดว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันเพียงเพราะเจ้าพูดมันออกมา ใครก็ตามที่หาเรื่องข้า ข้าก็จะไม่ปล่อยมัน ไม่ว่ามันคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม" ฉู่เฟิง

กล่าวอย่างเยือกเย็น

"งั้นแสดงว่าเจ้าอยากประลองฝีมือกับข้าสินะ ได้! ข้าจะดูสิว่าเจ้าจะเก่งกาจ จะแน่สักแค่ไหน" ซือถูหยู่พูดขึ้น ดู

เหมือนว่ามันต้องการประลองฝีมือกับฉู่เฟิง และฉู่เฟิงเองก็

อยากให้เป็นอย่างนั้นเช่นกัน

“หยุดนะ!" ซูเหม่ยตะโกนห้ามอย่างทันท่วงที นางเดินเข้ามาพร้อม กับกล่าวว่า

"พวกเจ้าตั้งใจจะมาทำอะไรที่นี่กันแน่ มาเพื่อต่อสู้กันเองอย่างนั้นหรือ? พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันทดสอบศิษย์ศูนย์ กลางแล้ว หากสู้กันจนได้รับบาดเจ็บด้วยกันทั้งคู่ มันได้ประโยชน์อะไรกัน?"

"ศิษย์น้องซูเหม่ย เจ้าก็เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างชัดเจนแล้ว ไม่ใช่เพราะข้าต้องการที่จะสู้กับมัน เจ้าก็เห็นว่ามันเป็นคนก่อเรื่อง..." ซือถูหยู่พยายามอธิบาย

"ใช่ ข้าเห็นมันทั้งหมด ซือถูเลี่ยงเป็นคนผิด" การที่ซูเหม่ยเข้าข้างฉู่เฟิง เป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายของซือถูหยู่

เมื่อได้ยินคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเช่นนั้น. จากปากของซูเหม่ย ยิ่งทำให้หัวใจของซือถูหยู่แตกสลายลง ในที่สุดซือถูหยู่ก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป หน้าของมันถมึงทึง โดยไม่มีคำพูดใดจะพูดกับซูเหม่ย มันเดินไปตรงหน้าของซูเหม่ย และกล่าวกับฉู่เฟิงที่อยู่ข้างหลังซูเหม่ยว่า

“ฉู่เฟิง ถ้าเจ้าเป็นลูกผู้ชาย อย่าได้หลบอยู่หลังผู้หญิง เจ้าชอบการต่อสู้ไม่ใช่ หรือวันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้สมปรารถนา"

"ดี เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าอย่างนั้นหรือ?" ฉู่เฟิงคว้าข้อมือของซูเหม่ยเพื่อดึงนางกลับไปที่ด้านหลังของตนแทน

"พวกเจ้าทั้งสองคน หยุดเดี๋ยวนี้"

ซูเหม่ยที่เห็นว่าสถานการณ์กำลังจะบานปลายได้กล่าวขึ้น นางโมโหอย่างมาก แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือฉู่เฟิง เพียงไม่นานซูเหม่ยก็รู้สึกถึงคลื่นพลังวิญญาณที่ค่อย ๆ ส่งผ่านเข้ามา ในร่างกายของนาง จนทำให้นางรู้สึกลดความเป็นห่วงฉู่เฟิง ลงได้

"ฉู่เฟิง เจ้า..." ซูเหม่ยรู้สึกถึงแรงพลังวิญญาณจำนวน มหาศาลที่ส่งมาที่ร่างกายของนาง นางรู้สึกประหลาดใจมาก เป็นเพราะว่าความกดดันนั้นไม่ใช่ระดับพลังทิพย์ยุทธ์ แต่เป็นพลังอันแข็งแกร่งอย่างมาก

"ศิษย์น้องเหม่ย เจ้าโปรดวางใจ ข้าเป็นถึงประมุขพันธ มิตรแห่งปีก ข้าเข้าใจกาลเทศะเป็นอย่างดี วันนี้ข้าแค่เพียง

อยากทดสอบฝีมือกับฉู่เฟิงเพียงเท่านั้น ไม่ได้ประลองกันจริงจังหรอก" ซือถูหยู่พูดออกมา

"นี่ จะบอกว่าท่านจะออมมือให้ข้าอย่างนั้นหรือ?" ฉู่เฟิงพูดพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน