บทที่ 69

พื้นที่ศูนย์กลางของสำนักมังกรคราม ถือเป็นพื้นที่สำหรับอาวุโสศูนย์กลางและศิษย์ศูนย์กลางพักอาศัยอยู่

พื้นที่ศูนย์กลางเป็นสถานที่ต้องห้ามสำหรับอาวุโสฝ่ายในและศิษย์ฝ่ายใน ทว่าก็มีพื้นที่บางส่วนที่เป็นพื้นที่ต้องห้ามสำหรับอาวุโสศูนย์กลางและศิษย์ศูนย์กลางเช่นกัน

ที่นี่คือตำหนักอันใหญ่โตมโหฬาร แม้จะมีขนาดใหญ่ ทว่าไม่หรูหราอลังการเท่าไหร่นัก อีกทั้งบรรยากาศยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายของตำหนักเก่าแก่ และดูลึกลับชวนพิศวงจนขนหัวลุก

ทว่าสถานที่แห่งนี้เป็นเรือนพักของจอมเวทเพียงหนึ่งเดียวของสำนักมังกรคราม แขกอาวุโส... จูเก๋อหลิวหยุน

ภายในตำหนัก อาวุโสจูเก๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้ศิลาโบราณ กลิ่นอายของมนตราคาถาแผ่ซ่านออกมา เขาสวมชุดคลุมสีขาวที่เต็มไปด้วยอักขระลึกลับปกคลุมทั่วทั้งร่างกายของเขา สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ มีเพียงดวงตาอันแหลมคมประหนึ่งพญาเหยี่ยว

ด้านหน้าของอาวุโสจูเก๋อหลิวหยุน มีชายคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น มันเป็นศิษย์ศูนย์กลางอายุประมาณยี่สิบปี ทว่าท่าทางของมันกลับดูเยือกเย็นสุขุมราวกับมีประสบการณ์ ช่ำชองเกินวัย คน ๆ นั้นคือศิษย์ศูนย์กลาง ชายหนุ่มผู้มีพลัง จิตสัมผัสเพียงหนึ่งเดียว... เหลิ่งอู๋จุ้ย

"อู๋จุ้ย เจ้าติดตามข้ามากี่ปีแล้วรึ?" น้ำเสียงอันทุ้มต่ำดังมาจากอาวุโสชุดขาวจูเก๋อ

"คารวะอาจารย์ จนถึงวันนี้ก็ครบสามปีแล้วขอรับ" เหลิ่งอู๋จุ้ยคารวะพร้อมกับตอบ

"เวลาผ่านไปนานเท่าไรมิมีผู้ใดล่วงรู้ เวลาช่างผ่านไปไวเหมือนพริบตาเดียว เจ้าคอยรับใช้ข้ามานานหลายปี อีก ทั้งเจ้ายังมีผลงานมากมาย ข้าดีใจที่เจ้ามิทำให้ข้าผิดหวังแม้แต่น้อย วันนี้ข้าจะให้เจ้าปฏิบัติภารกิจสุดท้าย ตราบใดที่เจ้าทำมันได้สำเร็จ ข้าจะยอมรับเจ้าเป็นศิษย์ จากนั้นข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาพลังจิตให้แก่เจ้า"

"ท่านอาจารย์ มันคือภารกิจอะไรกัน? ไม่ว่าข้าต้องบุก น้ำลุยไฟก็ไม่หวั่น ข้าจะฝ่าฟันทำมันให้สำเร็จให้ได้" เมื่อได้ยินว่าอาวุโสจูเก๋อจะรับมันเป็นศิษย์ เหลิ่งอู๋จุ้ยดีใจอย่างสุขล้น

"เจ้าจักต้องตามหาใครคนหนึ่งให้กับข้า" อาวุโสจูเก๋อ กล่าว

"ท่านอาจารย์ คน ๆ นั้นมีลักษณะเช่นไรกัน?" เหลิ่งอู๋จุ้ยถามกลับ

"เด็กหนุ่มอายุอานามประมาณสิบห้าปี ทว่ามันกลับ

ครอบครองเคล็ดวิชาอัสนีบาตสามกระบวนท่าของสำนักมังกรคราม เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นเหมือนเจ้า มันเป็นผู้ที่มีพลังจิตสัมผัส ข้าเคยพานพบมัน แต่ไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามของมัน ข้ารู้เพียงว่ามันเป็นศิษย์ของสำนักมังกรคราม ไม่ผิดแน่"

"เด็กหนุ่มผู้มีพลังจิตสัมผัส? อีกทั้งยังใช้เคล็ดวิชาอัสนี บาตสามกระบวนท่าของสำนักมังกรครามได้?" ตอนนั้นสีหน้า ของเหลิ่งอู๋จุ้ยแปรเปลี่ยนไป มันไม่สามารถขัดคำสั่งนี้ได้ ดังนั้นจึงเอ่ยว่า "มันไม่ใช่ศิษย์ศูนย์กลางของสำนักมังกรครามแน่นอน"

"ดังนั้นข้าจึงให้เจ้าไปตามหามัน ไม่ว่ามันจะเป็นศิษย์ฝ่ายใน หรือเป็นศิษย์ของสำนักมังกรครามฝ่ายใด เจ้าก็ต้อง ตามหามันให้พบ แล้วนำตัวมันมาให้ข้า"

"เพียงแค่เจ้าพบมัน เจ้าก็จะกลายเป็นลูกศิษย์ของข้า ข้าเชื่อว่ามันไม่ใช่เรื่องยากเกินไปสำหรับเจ้า"

"ในการเดินทางไปสุสานครั้งนี้ เพราะข้ามัวแต่ปะทะฝีมือกับเจ้าสำนักพันวายุ จึงได้รับบาดเจ็บสาหัส จากวันนี้ไป ข้าจะเก็บตัวอยู่ในตำหนักนี้สักพัก เมื่อข้าฟื้นฟูพลังและกลับออกมา หวังว่าเจ้าจะตามหาเด็กหนุ่มคนนั้นจนพบนะ"

"ศิษย์จะทำสุดความสามารถ"

"ไปได้"

"ขอรับท่านอาจารย์" หลังจากคารวะเสร็จ เหลิ่งอู๋จุ้ยเดินออกจากตำหนัก ทว่าในครานั้นใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังและเย็นชา

"ศิษย์พี่เหลิ่ง ท่านอาวุโสจูเก๋อมีเรื่องอะไรงั้นรึ?"

"ใช่ หรือว่าศิษย์พี่เหลิ่งได้รับมอบหมายภารกิจอีกแล้ว งั้นหรือ?"

มีศิษย์ศูนย์กลางสองคนยืนอยู่ด้านนอกตำหนัก จากนั้นพวกมันเดินเข้ามาเหลิ่งอู๋จุ้ย คนหนึ่งเป็นบุรุษ ส่วนอีกคน เป็นสตรี บุรุษมีนามว่าเกาเล่อ ส่วนอิทสตรีมีนามว่าหลิวปิง แม้ว่าพวกมันจะอายุมากกว่าเหลิ่งอู๋จุ้ย แต่พวกมันเพิ่งมาจากสำนักฝ่ายในได้ไม่นาน พวกมันทั้งสองจึงเป็นผู้ติดตามที่เหลิ่งอู๋จุ้ยไว้วางใจยิ่งนัก