บทที่ 68

"เจ้าอยากพูดอะไรกันแน่?"

"แบบนี้ดีแล้ว ฟังให้ชัด ๆ ครั้งหน้าหากข้าพบเจ้าอีก ข้าอาจจะไม่ปรานีเจ้าและจะตีเจ้าจนตายเลยก็เป็นได้ ฮ่าๆ ๆ"

ใบหน้าของเจี้ยนเฟิงอีแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความกริ้วโกรธ สายตาสุดแสนจะเหี้ยมโหดจ้องเขม็งไปทางฉู่เฟิง ทว่ามันกลับไม่กล้าแม้แต่จะผายลมต่อหน้าฉู่เฟิงด้วยซ้ำ ฉู่เฟิงหัวเราะเยาะด้วยความสะใจ พร้อมกับขึ้นไปบนแท่นศิลาอย่างสง่าผ่าเผย

ในครานั้น เจี้ยนเฟิงอีทำได้เพียงกำหมัดทั้งสองข้างไว้แน่นพร้อมกับกัดฟัน เปลวเพลิงแห่งความคับแค้นปะทุขึ้นใน ใจ พร้อมที่จะระเบิดได้ทุกเมื่อ

มันเป็นถึงประมุขของพันธมิตรกระบี่ อีกทั้งเป็นคนหนึ่งในจำนวนศิษย์ฝ่ายในที่โดดเด่น ไม่เคยมีผู้ใดกล้าปฏิบัติกับมันเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ประมุขของพันธมิตรแห่งปีกก็ยังไม่เคยกระทำกิริยาบัดซบเยี่ยงนี้

ในตอนนี้ ถึงแม้ว่ามันจะโกรธมากเพียงใดก็ตาม มันทำ ได้เพียงแค่อดทนรอไปก่อน มันไม่กล้าที่จะโจมตีในหอฝึกวรยุทธ์แห่งนี้ ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับอาวุโสโอวหยางอีก ขนาดศิษย์ศูนย์กลางยังให้ความเคารพยำเกรง แล้วนับประสาอะไรกับตัวมัน?

"เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใคร? ทำไมมันกล้าพูดกับเจี้ยน เฟิงอีเช่นนั้น มันคงไม่อยากมีชีวิตแล้วกระมัง?" เมื่อเห็นฉากเช่นนั้น ทำให้มีบางคนเกิดความฉงนสงสัย

"ข้ารู้จักมัน นามของมันคือฉู่เฟิง เมื่อไม่กี่วันก่อน มัน ได้ทำลายพันธมิตรหลิวอย่างราบคาบด้วยตัวคนเดียว อีกทั้งยังตัดเครื่องเพศของหลิวหมางอีกด้วย"

"อย่าบอกว่าเจ้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ เมื่อเทียบกับเจี้ยน เฟิงอี ฉู่เฟิงเป็นคนอันตรายและเหี้ยมโหดมาก ดูเหมือนว่ามันจะไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น หากผู้ใดกล้าเป็นศัตรูกับมัน คง จักถูกทำลายอย่างสิ้นซาก เรียกได้ว่ามันเป็นปีศาจอย่างแท้ จริง"

ทว่ามีบางคนที่รู้จักฉู่เฟิงโดยเฉพาะผู้ที่พบเห็นเหตุ การณ์ขณะที่มันทำลายพันธมิตรหลิว เมื่อนึกคิดถึงเหตุการณ์ ในวันนั้น พวกมันต่างเกิดอาการตัวสั่นขวัญผวา หยั่งลึกลงในใจของพวกมัน เหมือนฉู่เฟิงเป็นเงาทมิฬแห่งความกลัวตามติดตัว

อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบกับคนอื่น ๆ ก็จะมีความคิดเห็นที่ซับซ้อนแตกต่างกันออกไป อย่างเช่นฉู่เยว่และฉู่เสว่ เนื่องจากพวกนางเป็นคนคระกูลฉู่ พวกนางจึงรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉู่เฟิงเป็นอย่างดี

ทุกคนต่างรู้เรื่องราวของเด็กหนุ่มที่เคยถูกคนในตระ กูลกลั่นแกล้ง จนบัดนี้กลายเป็นที่ชื่นชมของทุกคนในตระกูล ตอนนี้สถานะและตำแหน่งของฉู่เฟิงอยู่ในระดับสูง และยังคง พัฒนาต่อไปยิ่งขึ้น

ขณะนั้นศิษย์ฝ่ายในล้วนถกเถียงเรื่องราวของฉู่เฟิง ในตอนนั้นฉู่เฟิงก็ได้ก้าวเข้าสู่สถานที่เรียกว่า... ค่ายบำเพ็ญฌาน

"สถานที่นี้ลึกลับอย่างมาก ดูเหมือนนี่จะเป็นภาพเขียนจอมเวทสินะ?"

ขณะนั้น ฉู่เฟิงมองสิ่งรอบ ๆ ตัว ภายในห้องนี้ดูจะไม่ซับซ้อนเท่าไร ทว่ามันดูเหมือนจะเป็นโลกอีกใบ

ภายใต้ฝ่าเท้าของมันเป็นบ่อโคลนตม บนหัวของมันปกคลุมไปด้วยกลุ่มเมฆทมิฬ รอบตัวของมันถูกห้อมล้อมด้วยฝนพายุคลั่ง ข้าง ๆ หูของมันได้ยินเสียงฟ้าร้องดังสนั่นตลอดเวลา

พลังจิตสัมผัสของฉู่เฟิงตรวจพบว่า นี่เป็นแค่เพียงภาพมายาหลอกตา หากมองด้วยตาเปล่า อาจดูเหมือนมันเกิดขึ้นจริง

สิ่งสำคัญที่สุดคือ ณ ตอนนี้ฉู่เฟิงยืนอยู่บนแท่นศิลานั้น และแน่นอนว่ามันรู้สึกถึงแรงกดทับมหาศาล มันแทบจักไม่ต้องทำสิ่งใด เพียงแค่ยืนนิ่ง ๆ อยู่เฉยๆ แรงกดทับก็เพิ่มขึ้นทวี

คูณ หากเป็นผู้ที่อ่อนแอคงไม่มีทางที่จะต้านทานพลังได้ อย่าว่าแต่การฝึกฝนเคล็ดวิชาในนี้เลย แม้แต่จะเดินก็เป็นไปได้ยาก

แน่นอนว่า ด้วยสภาวะแวดล้อมเหล่านี้ เป็นสิ่งที่มันปรารถนาเป็นอย่างมาก มันชอบอยู่ในสภาวะแวดล้อมที่เต็มไปด้วยแรงกดทับนี้ เพราะจักทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ถือเป็นประโยชน์อย่างมากในการฝึกเคล็ดวิชาและการบำเพ็ญฌาน

ฉู่เฟิงค่อย ๆ หลับตาลง และเริ่มจัดการเนื้อหาเคล็ดวิชาเหินเวหาภายในสมองของมัน

"เคล็ดวิชาเหินเวหา เคล็ดวิชาระดับที่เจ็ด แบ่งออกเป็นสี่ระดับ ระดับที่หนึ่ง คือสายลมใต้ฝ่าเท้า ทำให้สามารถวิ่งได้เร็วเหมือนติดปีกบิน สำหรับระดับที่สอง คือสายฟ้าใต้ฝ่า เท้า ทำให้เคลื่อนที่ว่องไวราวกับสายฟ้าผ่า ส่วนระดับที่สาม คือแสงใต้ฝ่าเท้า ทำให้สามารถเคลื่อนย้ายภายในพริบตาได้ ระดับที่สี่ คือการรวมทั้งสามระดับอยู่ใต้ฝ่าเท้า สามารถเดินเหินเวหาท่องชมนภาได้

แม้ว่ามันจะฟังดูเหมือนง่าย ทว่านี่มันเป็นถึงเคล็ดวิชา ระดับเจ็ด ฉู่เฟิงรู้ว่ามันยากแค่ไหนในการฝึกเคล็ดวิชานี้ ในสำ นักมังกรครามมีเคล็ดวิชาการต่อสู้ที่ดีที่สุดไม่เกินระดับที่ห้า ถึงกระนั้น เพราะว่าเคล็ดวิชานี้ยากที่จะฝึกฝน จึงทำให้ฉู่เฟิง กระหายที่จะฝึกมัน

“อาวุโสหวัง ท่านคงไม่โทษข้าที่ขัดขวางท่านหรอก นะ?” ภายในหอฝึกวรยุทธ์ อาวุโสโอวหยางกำลังสนทนากับอาวุโสหวัง