บทที่ 67

"พรึบ" พลันร่างของเจี้ยนเฟิงอีเกิดประกายแสงสว่าง จากนั้นมันก็หายตัวไวประหนึ่งถูกผีบดบังร่าง

ทันใดนั้น มันก็โผล่ประจันหน้ากับฉู่เฟิง พายุหมัดที่รุนแรงถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง มันไม่สนใจฉู่เฟิงและพยา ยามโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าเจี้ยนเฟิงอีนั้นประเมินฉู่เฟิงต่ำจนเกินไป มันคิดว่าหมัดของมันจะเอาชนะฉู่เฟิงได้อย่างง่ายดายเหมือนปอก กล้วยเข้าปาก แต่มันไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของฝ่ามือที่ฉู่เฟิง ใช้ มันทำราวกับไม่เห็นฉู่เฟิงอยู่ในสายตา

มุมปากของฉู่เฟิงโค้งขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับก้าวไปข้างหน้า หัวไหล่งอเล็กน้อย จากนั้นมันก็เหวี่ยงแขนขวาต่อยออกไป

สองหมัดกำลังเข้าปะทะกันกลางอากาศ ความเร็วและความแรงทำให้อากาศเสียดสีกัน จนเม็ดทรายกระจายออกดุจ พายุฝนคลั่ง

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ขณะที่หมัดทั้งสองจะปะทะกันอีกครั้ง ก็มีคนผู้หนึ่งปรากฏต่อหน้าพวกมันทั้งคู่ ฝ่ามือที่แข็งแกร่งจับข้อมือของฉู่เฟิงและเจี้ยนเฟิงอีไว้ การปะทะของทั้งสองคนหยุดชะงักงัน

"พลังธาตุยุทธ์?" พลังที่สัมผัสแขนของฉู่เฟิง ทำให้มันเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อมันเงยหน้าขึ้นไปมองก็ พบว่าเขาคือ... อาวุโสที่ยืนอยู่บนแท่นศิลาเมื่อครู่นี้

แต่ ณ ตอนนั้น ผู้อาวุโสเองก็มองหน้าของฉู่เฟิงเช่นเดียวกัน ภายในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจ

หลังจากที่เขาหยุดหมัดทั้งสองได้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า พลังหมัดของฉู่เฟิงสามารถเอาชนะเจี้ยนเฟิงอีได้อย่าง ง่ายดาย แต่ทว่าฉู่เฟิงมีกลิ่นอายพลังทิพย์ยุทธ์เพียงห้วงที่เจ็ดเท่านั้น ในขณะที่เจี้ยนเฟิงอีมีกลิ่นอายของพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่เก้า

"นี่เรื่องอะไรกัน ทำไมข้ารู้สึกถึงพลังทิพย์ยุทธ์ที่ผันแปรเยี่ยงนี้?"

ในครานั้น ก็มีเสียงที่ฟังดูมีอายุดังออกมาจากหอฝึกวรยุทธ์ ชายชราผมสีดำก้าวออกมาจากในนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้คุมกฎค่ายบำเพ็ญฌานนี้ ตำแหน่งของเขาดูเหมือน จะสูงกว่าอาวุโสวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"คารวะ ผู้อาวุโสหวัง มีศิษย์สองคนกำลังต่อสู้กันอยู่ที่นี่" อาวุโสวัยกลางคนคารวะพร้อมกับรายงาน

"อ้อ?" อาวุโสหวังมองเจี้ยนเฟิงอีแล้วกลับมามองฉู่เฟิง จากนั้นต่อว่าด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ทำไมถึงได้มาสู้กันที่นี่ พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าที่นี่คือสถานที่อะไร? เจ้ายังเห็นกฎของสำนักอยู่ในสายตาบ้างหรือไม่?"

"ท่านอาวุโส ท่านไม่เห็นหรือว่ามันเข้ามาทำร้ายข้าก่อน ข้าทำไปเพื่อปกป้องตัวเอง ข้าทำผิดงั้นรึ?" ฉู่เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงขอความเป็นธรรม

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น อาวุโสหวังขมวดคิ้วเข้าหากัน เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า ลูกศิษย์จะกล้าคุยเช่นนี้กับเขา แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังหันไปมองเจี้ยนเฟิงอี และถามด้วยน้ำเสียงที่แสนจะอ่อนโยน " เฟิงอี เจ้าโจมตีมันก่อนจริงหรือ?"

"ข้า..." ในครานั้น เจี้ยนเฟิงอีไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหน มาแก้ตัว มันเป็นคนผิดอย่างแน่นอน ต่อหน้าสายตามหาศาลที่เห็นฉากเมื่อครู่ จึงยากที่มันจะปฏิเสธการกระทำดังกล่าว

"ดี อย่าให้มีคราวหน้าอีก ในฐานะที่เจ้าเป็นตัวแทนศิษย์ฝ่ายใน อย่าได้ลืมสถานะของเจ้า เข้าใจรึไม่?"

"ศิษย์ทราบแล้ว"

"งั้นดี เจ้าไม่เคยมาที่หอฝึกวรยุทธ์นี้ เหตุใดวันนี้เจ้าถึงมาที่นี่ล่ะ?"

"เรียน ท่านอาวุโสหวังข้ามาที่นี่วันนี้เพื่อมาศึกษาความ ลึกลับของค่ายบำเพ็ญฌานที่ยากจะสัมผัสได้"

"เจ้ากำลังจะกลายเป็นศิษย์ศูนย์กลางในอีกไม่กี่วัน แต่ เจ้าก็ยังมาหาความรู้ที่นี่ เจ้าไม่ต้องห่วง ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้ เชิญเจ้าเข้ามาเถอะ" อาวุโสหวังยิ้มพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญ

"ขอบคุณท่านอาวุโส" เจี้ยนเฟิงอีไม่รีรอ มันหยิบหญ้าเซียนทิพย์ออกมาจากถุงผ้าจักรวาล และมอบให้กับอาวุโสวัยกลางคน จากนั้นมันก็เดินขึ้นไปบนแท่นศิลา

อย่างไรก็ตาม เมื่อมันเดินมาถึงข้าง ๆ ฉู่เฟิง มันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพื่อให้ฉู่เฟิงได้ยิน

"ไอ้หนุ่ม ไม่รู้หรือว่าข้านั้น มีคนคอยสนับสนุนอยู่ในค่ายบำเพ็ญฌานแห่งนี้"

"อย่าได้คิดว่าเจ้าจะปลอดภัย เพียงเพราะเข้าร่วมกับพันธมิตรแห่งปีก ในเมื่อเจ้ากล้าทำร้ายน้องชายของข้า ต่อให้เป็นเทพราชันย์หน้าไหนก็มิอาจปกป้องเจ้าได้" หลังจากพูดจบ เจี้ยนเฟิงอีสะบัดแขนพร้อมเดินไปด้านหน้า จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนแท่นศิลาสูง

ในครานั้น ใบหน้าของฉู่เฟิงเต็มไปด้วยความเดือดดาลอย่างมาก จากนั้นมันกล่าวด้วยความโกรธเคืองอาวุโสหวัง

"เห็นได้ชัดว่า ข้ามาถึงที่นี่ก่อนมัน ทำไมท่านถึงได้ให้มันเข้าไปก่อน"