บทที่ 66

"ค่ายบำเพ็ญฌาน เป็นสถานที่ที่ศิษย์ศูนย์กลางใช้ฝึกฝนบำเพ็ญฌานไม่ใช่รึ?"

แน่นอนว่า ฉู่เฟิงเคยได้ยินชื่อสถานที่นี่มาก่อน มันสร้างขึ้นเพื่อศิษย์ศูนย์กลางสำนักมังกรคราม หลังจากที่เข้าร่วมการฝึกฝนในค่ายนี้ แรงดันวิญญาณจะเพิ่มขึ้นทวีคูณ ไม่ ว่าจะเป็นการฝึกบำเพ็ญฌาน หรือว่าฝึกร่างกายและจิตใจ ล้วนแต่ได้รับประสิทธิภาพมหาศาล

"ถูกต้องแล้ว ทว่าในปัจจุบันนี้ค่ายบำเพ็ญฌานไม่ได้มี เพียงศิษย์ศูนย์กลางเท่านั้นที่สามารถเข้ามาฝึกฝนได้ แม้แต่ศิษย์ฝ่ายในก็สามารถเข้าร่วมได้ด้วย วันนี้จะมีการเปิดอย่างเป็นทางการแล้ว ดังนั้นพวกเราไปดูกันเถอะว่า บรรยากาศรอบ ๆ ค่ายบำเพ็ญฌานที่ตั้งอยู่ในหอฝึกวรยุทธ์จะคึกคักมากเพียงใด" ฉู่เยว่ยิ้มพร้อมขณะที่เอื้อนเอ่ยออกไป

"มีเรื่องเยี่ยงนี้ด้วย" ฉู่เฟิงแอบยิ้มอยู่ภายในใจโดยไม่แสดงปฏิกิริยาใดออกมา ตอนนี้มันได้ครอบครองเคล็ดวิชา เหินเวหาแล้ว เดิมทีมันกังวลเรื่องสถานที่ฝึกฝนบำเพ็ญฌาน ทว่าไม่เคยนึกเลยว่าจะเปิดให้ศิษย์ฝ่ายในเข้าร่วมด้วย เหมือน กับว่ามันถูกเตรียมไว้เพื่อตน

พวกมันทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังหอฝึกวรยุทธ์ ขณะที่เดินตามทาง ฉู่เฟิงใช้พลังจิตสัมผัสตรวจสอบพลังของฉู่เยว่ มันพบว่า ฉู่เยว่ยังคงติดอยู่ระดับพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่สี่ ซึ่งยังไม่สามารถบรรลุเข้าสู่พลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่ห้าได้สักที

"พี่ฉู่เยว่ ท่านยังบรรลุพลังไม่ได้งั้นรึ? " ฉู่เฟิงเอ่ยถาม

"ใช่ ด้วยเหตุผลบางอย่าง ข้าจึงไม่สามารถบรรลุพลังได้ บางทีอาจเป็นเพราะข้าไม่สามารถทำความเข้าใจมันได้อย่างลึกซึ้ง" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าฉู่เยว่แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยทันที

"พี่ฉู่เยว่ ท่านเอาสิ่งนี้ไปมันจะสามารถทำให้ท่านบรรลุ พลังได้" ฉู่เฟิงหยิบไข่มุกทิพย์สองเม็ดในถุงผ้าจักรวาลออกมา

"นี่... นี่มัน..." เมื่อเห็นไข่มุกทิพย์ในมือของฉู่เฟิง ฉู่เยว่ และฉู่เสว่ตะลึงจนอ้าปากกว้าง เบิกตาค้างแสดงให้เห็นถึงความตกตะลึงพรึงเพริด

แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนเห็นมัน ทว่ากับสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งแผ่ซ่านออกมา พวกนางรู้ในทันทีเลยว่า นี่เป็นโอสถคุณภาพสูง... ไข่มุกทิพย์

"นี่มันไข่มุกทิพย์ หลังจากที่กลืนมันเข้าไปจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณ และถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกาย" ฉู่เฟิง คว้ามือเล็ก ๆ ของฉู่เยว่ และวางไข่มุกทิพย์ลงบนมือของนาง

"น้องฉู่เฟิง ของล้ำค่าเช่นนี้ ข้าไม่สามารถรับไว้ได้หรอก"

"หากท่านใช้มันแล้ว จักสามารถบรรลุสู่พลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่หกได้ ก็นับว่าคุ้มค่ายิ่งนัก วันนี้ท่านควรรับมันไว้เพื่อตัวท่านเอง"

ปฏิกิริยาของฉู่เยว่ตอนแรก อยากที่จะปฏิเสธฉู่เฟิงยิ่งนัก เพราะนางรู้ว่าไข่มุกทิพย์เพียงเม็ดเดียวมีค่ามากแค่ไหน ทว่าฉู่เฟิงให้นางถึงสองเม็ด เป็นธรรมดาที่นางจะรู้สึกไม่สบายใจหากรับของล้ำค่านี้ไว้

"หากข้ามอบมันให้ท่าน ท่านก็ควรจะรับมันไว้ ข้ายังมีอยู่อีกมากมาย หากท่านไม่รับไว้ เท่ากับดูถูกน้องชายคนนี้" ฉู่เฟิงยัดไข่มุกทิพย์สองเม็ดลงไปในกระเป๋าของฉู่เยว่

"น้องฉู่เฟิง เจ้า..."

ฉู่เยว่ไม่รู้จะทำยังไงดี ภายในใจลึก ๆ แล้วนางก็อยากจะรับมันไว้ เพราะไข่มุกทิพย์เพียงเม็ดเดียวสามารถทำให้นางบรรลุพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่ห้าได้ไม่ยาก อีกทั้งพลังวิญ ญาณที่หลงเหลือในร่างกายของนางซึ่งสามารถนำไปใช้ในการฝึกทักษะอื่นได้อีก แต่นี้กลับมีถึงสองเม็ด ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่เฟิง มอบให้นาง นางไม่รู้เลยว่าจักต้องใช้เวลานานเท่าไรถึงจะได้ของล้ำค่าเช่นนี้มา แม้แต่บิดาของนางก็มิเคยมอบไข่มุกทิพย์ให้กับนางเลยในชีวิตนี้

"เรื่องแค่นี้ มิใช่เรื่องใหญ่เลย" ฉู่เฟิงเกรงว่าฉู่เยว่จะหนักใจ มันจึงส่งยิ้มอันเปี่ยมไปด้วยความจริงใจให้แก่นาง

"ก็ได้" ฉู่เยว่ที่มักจะร่าเริงสดใส ทว่าตอนนี้นางกลับพยักหน้าอย่างจริงจัง

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของฉู่เยว่เช่นนั้น ฉู่เฟิงทำตัวไม่ถูกมัน พอจะเข้าใจความรู้สึกนี้ เพราะถ้ามีคนมอบของล้ำค่าเช่นนี้ให้มัน เป็นธรรมดาที่มันจะรู้สึกหนักใจ

ในครานั้น ฉู่เฟิงพบว่า ใบหน้าของฉู่เสว่ที่กำลังตะลึงงัน นางเม้มริมฝีปากเข้าหากัน นางกระพริบตากลมโตถี่ ๆ แสดงออกถึงความนับถือฉู่เฟิง ด้วยคำชมเพียงสองคำ หรือคำชมสามคำ แม้แต่คำชมสี่คำก็คงไม่พอ... อย่างไรก็ตามฉู่เสว่ก็ยินดีกับฉู่เยว่อย่างใจจริง

"น้องฉู่เสว่ เจ้ารู้จักข้ามาหลายปี ในฐานะที่ข้าเป็นพี่ชายเจ้า ข้ายังไม่เคยให้ของขวัญสิ่งใดแก่เจ้าเลย เอาเป็นว่าข้าขอมอบไข่มุกทิพย์นี้ให้เป็นของขวัญชิ้นแรกแก่เจ้าแล้วกัน" ฉู่เฟิงหยิบไข่มุกทิพย์หนึ่งเม็ดยื่นให้กับฉู่เสว่

"นี่..."

"อย่าได้ปฏิเสธ ข้าให้เจ้า เจ้าก็รับไปซะ หากเจ้าไม่รับก็เท่ากับไม่นับถือข้าเป็นพี่ชาย"