บทที่ 65

"เจ้าไปไหนมา? ทำไมถึงกลับมาช้านัก…" ซูเหม่ยเงยหน้าขึ้น นางเม้มริมฝีปากขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

"อืม ข้าเจอปัญหานิดหน่อยน่ะ" เมื่อเห็นซูเหม่ยน้ำตา คลอ ฉู่เฟิงรู้สึกถึงคลื่นความอบอุ่นที่ก่อขึ้นภายในใจ มันไม่อาจห้ามไม่ให้ยื่นแขนไปโอบรอบเอวบางของซูเหม่ย จากนั้น มันดึงนางเข้ามากอดแน่นกระชับขึ้น

"คนบ้า" เมื่อรู้สึกได้ถึงมือที่อยู่ไม่สุขของฉู่เฟิง และมองเห็นว่ามีไป๋ถงและคนอื่น ๆ ยืนอยู่ด้านหลัง ซูเหม่ยจึงเริ่มรู้สึกว่าท่าทางของนางและฉู่เฟิงดูไม่เหมาะไม่ควรนัก นางจึงผลักฉู่เฟิงออกโดยพลัน ส่วนใบหน้าเล็ก ๆ นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ราวลูกแอปเปิล

"เฮ้" เมื่อเห็นซูเหม่ยหน้าแดง ฉู่เฟิงก็เลียริมฝีปากพลางครุ่นคิด… ความรู้สึกที่นางแสดงออกมานั้นน่ามองยิ่งนัก

หลังจากนั้น ซูเหม่ยและคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ถามอะไรฉู่เฟิง อีก อันที่จริงฉู่เฟิงเองก็ไม่ได้เล่าอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่มันได้เคล็ดวิชาเหินเวหา การที่ถูกเจ้าสำนักพันวายุตามล่า หรือการที่มันพยายามเลี่ยงไม่ให้ถูกจับ ด้วยการเดินอ้อมจนต้องใช้เวลาถึงสามวัน กว่าจะกลับมาถึงนครโบราณ

ทว่าฉู่เฟิงก็ได้ข่าวที่ว่าเกิดทะเลเพลิงที่สุสานและทำให้ศิษย์สำนักพันวายุบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก แม้ว่ามันจะไม่รู้ว่าเจ้าสำนักพันวายุอยู่ที่ไหน แต่เรื่องนี้ก็ทำให้มันตกใจอย่างยิ่ง

เหตุการณ์นั้นรุนแรงมาก มหาสมุทรเปลวเพลิงที่กินพื้นที่กว่าสามสิบลี้ปรากฏขึ้นใจกลางทะเลทราย แถมเป็นพิ กัดเดียวกันกับที่สุสานตั้งอยู่ด้วย และแม้ว่ามหาสมุทรเปลวเพลิงจะหายไปแล้ว ทว่าอุณหภูมิที่อยู่บริเวณนั้นกลับสูงขึ้นอย่างมาก จนแม้แต่ผู้เยี่ยมยุทธ์ห้วงพลังกาฬยุทธ์ยังไม่อาจย่างกรายเข้าไปได้ บริเวณนั้นได้กลายเป็นพื้นที่ต้องห้ามและมันกลายเป็นที่ที่น่าสยดสยองอย่างแท้จริง

เรื่องที่เกิดขึ้น บางคนก็ว่ากันว่าเป็นกับดักที่อาวุโส

พิทักษ์นภาวางเอาไว้ ดังนั้นคนที่กล้าเข้าไปในสุสาน หรือคนที่รบกวนการพักผ่อนของเขาจะถูกฝังที่นั่นไปตลอดกาล

แต่เมื่อคิดเรื่องนี้กันมากเท่าไหร่ หลายคนก็ยิ่งรู้สึกว่า เมื่อครั้งยังมีชีวิต อาวุโสพิทักษ์นภาไม่ใช่คนที่ใช้วิธีการเช่นนี้ แล้วเขาจะคิดกับดักเช่นนี้หลังจากตายได้อย่างไร? มันจะต้อง มีเหตุผลอื่น บางคนถึงกระทั่งคิดว่ามันเป็นหายนะจากสรวงสวรรค์ทีเดียว

แต่ไม่ว่าผู้คนจะคาดเดากันไปอย่างไรก็ตาม ฉู่เฟิงก็รู้ดีว่าหากเจ้าสำนักพันวายุหายตัวไปและถูกฝังไว้ในมหาสมุทรแห่งเพลิงล่ะก็ เช่นนั้นสำนักพันวายุก็จะร่วงลงไปเป็นสำนักอันดับสาม และไม่อาจมาเป็นคู่แข่งสำนักมังกรครามอีกต่อไป

พอบ่ายคล้อย ฉู่เฟิงและคนอื่นๆต่างรีบกลับไปที่สำนัก มังกรคราม และอีกสามวันต่อมา การคัดเลือกศิษย์ศูนย์กลางก็มาถึง แรกเริ่มไป๋ถงและซูเหม่ยตั้งใจว่าจะเข้าร่วม แต่ครั้งนี้พวกมันรู้ดีว่าควรส่งคนพิเศษจากพันธมิตรแห่งปีก… และนั่นคือฉู่เฟิงเข้าร่วมด้วยเช่นกัน

"โอ้ว ไข่มุกทิพย์หกร้อยเม็ด นี่ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าเมื่อไหร่ถึงจะดูดซับได้หมด"

หลังจากกลับมาที่สำนักมังกรคราม ฉู่เฟิงเปิดถุงผ้าจักรวาลแล้วนำไข่มุกทิพย์หกร้อยเม็ดออกมาอย่างไม่รอช้า มันรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นไข่มุกทิพย์ที่ส่องประกายสีทองสุกใส

ไข่มุกทิพย์หกร้อยเม็ดทำให้ฉู่เฟิงในตอนนี้กลายเป็นเศรษฐีอย่างแท้จริง มันร่ำรวยในระดับใดน่ะรึ… เทียบเท่าได้กับทรัพย์สมบัติทั้งหมดทั้งมวลของตระกูลฉู่เลยทีเดียว และเมื่อพูดถึงสมบัติทั้งหมดของตระกูลฉู่ นั่นก็หมายถึงกิจการทั้งหมดด้วยเช่นกัน

"ฉุบ"

ฉู่เฟิงคว้าไข่มุกทิพย์หนึ่งกำมือแล้วโรยเข้าปาก สำหรับมัน… ผู้ที่มีสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้าในร่างนั้น มันไม่ได้กังวลแม้แต่น้อยเลยว่าร่างกายของมันจะดูดซับไข่มุกทิพย์ไม่ได้ มัน

กังวลเพียงว่าจะเพียงพอต่อสิ่งที่อยู่ในร่างของมันหรือเปล่าเท่านั้น

ในขณะที่ฉู่เฟิงคาดการณ์อยู่นั้น ทันทีที่ไข่มุกทิพย์เข้าสู่ร่างของมัน สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ก็ดูดซับไข่มุกทั้งหมดแทบจะ ทันที พลังจิตสัมผัสปริมาณมหาศาลพุ่งเข้าสู่จุดตันเถียนและมันรู้สึกว่าเพียงพอแล้ว ทว่าความรู้สึกเช่นนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ แน่นอนว่าที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์กำลังกินพลังงานเหล่านั้นนั่นเอง

หนึ่งกำมือของฉู่เฟิงมีไข่มุกอยู่ราว ๆ ห้าสิบเม็ด ตามที่มันประเมินเอาไว้นั้น ไข่มุกทิพย์ห้าสิบเม็ดนั้นเพียงพอที่จะ ก้าวสู่พลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่เจ็ดแล้ว แต่อย่างไรก็ตาม ตอนที่มันข้ามขั้นจากห้วงที่ห้าสู่ห้วงที่หก มันไม่ได้ใช้ไข่มุกทิพย์สี่เม็ดนั่นด้วยซ้ำ แต่ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าฉู่เฟิงประเมินสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ที่ตะกละตะกลามต่ำเกินไป

หลังจากไข่มุกทิพย์อันศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้าสิบเม็ดเข้าสู่ร่างกาย พลังจิตสัมผัสถูกเติมเต็มเข้าสู่จุดตันเถียนของฉู่เฟิงครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มันก็ไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายของมันก้าวสู่พลังทิพย์ยุทธ์ห้วงต่อไปเลย