บทที่ 64

ของสรวงสวรรค์ที่มอดไหม้

"เจ้า… เจ้าเป็นใคร?" เจ้าสำนักพันวายุเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ

เมื่อมองดูขอทานยาจกวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เจ้าสำนักพันวายุรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ แม้ ว่าคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ปล่อยลมปราณออกมาแม้เพียงหนึ่งสาย ดูท่าทางก็เหมือนคนเดินดินทั่วไป แต่เพียงมองตา ของมันผู้นั้น เจ้าสำนักพันวายุก็หวาดผวาไปจนถึงขั้วหัวใจ ความกลัวแทรกซึมเข้าไปจนถึงกระดูกดำ

โดยเฉพาะเมื่อครู่นี้ แม้ว่าเขาไม่รู้ว่าขอทานยาจกที่อยู่ตรงหน้ามาได้อย่างไร แต่เจ้าสำนักพันวายุแอบคิดว่า มันผู้นี้เหาะลงมาจากฟากฟ้า ซึ่งหมายความว่า มันเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ที่มีห้วงพลังเหนือยุทธ์

ห้วงพลังเหนือยุทธ์เป็นพลังที่ทั่วทั้งแคว้นชิงโจวไม่มีผู้ใดมี มีเพียงผู้ครองมณฑลทั้งเก้าในราชวงศ์ชิงเท่านั้น ซึ่งมีผู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือพลังที่มีเพียงผู้เยี่ยมยุทธ์สูงสุดในมณฑลทั้งเก้าเท่านั้นที่จะครอบครองได้

ทว่าเท่าที่เขารู้ แม้กระทั่งในราชสำนัก ผู้ที่สามารถเข้าถึงห้วงพลังเหนือยุทธ์ได้นั้น ล้วนแต่เป็นผู้อาวุโสรุ่นราวคราวเดียวกับเขาทั้งนั้น แต่เห็นได้ชัดว่ายาจกผู้นี้อยู่ในวัยกลางคน มันยากที่เขาจะทำใจยอมรับได้ว่า บุรุษผู้นี้สำเร็จห้วงพลังเหนือยุทธ์ด้วยอายุเพียงเท่านี้

"เจ้าไม่ควรจะโจมตีมัน" บุรุษรูปลักษณ์ขอทานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของมันแน่วแน่มั่นคง ก่อให้เกิดบรรยากาศราวกับว่าจอมราชันย์กำลังมองลงมายังโลกใบนี้

"ข้าไม่ควรโจมตีใคร? จะ… เจ้าเด็กนั่นเรอะ? ข้าขะ… ขอโทษด้วย ข้าไม่รู้จักมัน และไม่รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับเจ้า ข้าหวังว่าเจ้าจะเมตตาไว้ชีวิตข้า"

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาก็คือเจ้าสำนักพันวายุ ชั่วอึดใจเขาก็นึกได้ว่าฉู่เฟิงนั้นแตกต่างจากคนอื่น ๆ ถ้าฉู่เฟิงจะเกี่ยวข้องกับบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้านี้ล่ะ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาพยายามฆ่าเด็กหนุ่มผู้นั้น ตอนนี้ประตูแห่งความตายเปิดรอเขาเสียแล้ว

"ได้โปรด ไว้ชีวิต… ไว้ชีวิตข้า…"

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เจ้าสำนักพันวายุคุกเข่าลงและเริ่มโขกหัวลงกับพื้น เขาไม่สนใจยศถาบรรดาศักดิ์อันใดอีกต่อไปแล้ว เมื่อชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย เขาเลือกที่จะทิ้งทุกอย่าง รวมทั้งศักดิ์ศรีด้วย

"ครืน ครืน ครืน"

ในขณะเดียวกัน ห่างออกไป มีเสียงฝีเท้าที่ดังราวกับ ฟ้าร้องก้องสะท้อนไปทั่ว หลังจากนั้นเม็ดทรายก็ฟุ้งกระจาย ไปทั่ว เมื่อเพ่งดูก็เห็นว่ามีกลุ่มเงาร่างมนุษย์จำนวนมากวิ่งมา ทางสุสานอย่างบ้าคลั่ง จากชุดของพวกมัน คนเหล่านี้คือศิษย์สำนักพันวายุนั่นเอง

สำนักพันวายุและสำนักมังกรครามนั้นมีความแตกต่างกัน แม้ว่าสำนักพวกมันจะอยู่ใกล้กับทะเลทรายเหมือนกัน แต่ ข่าวเรื่องสุสานนั้นเป็นกับดักที่จูเก๋อ ผู้อาวุโสของสำนักมังกรครามวางเอาไว้

ดังนั้น เป้าหมายของสำนักมังกรครามนั้นชัดเจนก่อนที่จะมาที่นี่เสียอีก ศิษย์ศูนย์กลางต่างพากันรวบรวมขุมทรัพย์จากที่ต่าง ๆ ในสุสาน แต่ไม่มีใครเข้าไปในเมฆหมอกนั้น ทันที ที่พวกมันรวบรวมสมบัติล้ำค่าได้ทั้งหมดก็รีบถอนตัวจากที่นั่น ในทันที

บรรดาศิษย์สำนักพันวายุที่ไม่รู้เรื่องราวยังคงส่งคนเข้ามาหลังจากที่สุสานเปิดออกแล้ว พวกมันส่งคนมามากมาย เพราะต้องการผูกขาดสมบัติที่อยู่ข้างในสุสานไว้แต่เพียงผู้เดียว แต่ไม่มีใครคิดว่าจะติดกับดักของอาวุโสจูเก๋อ ดังนั้นจึงทำให้พวกมันเกิดความสูญเสียครั้งใหญ่หลวง

บรรดากองทัพศิษย์สำนักพันวายุที่กำลังมาถึงนี้ ไม่รู้ข้อเท็จจริงเช่นเดียวกัน พวกมันคือกองหนุนที่เพิ่งเดินทางมา ถึง แต่เมื่อเห็นฉากที่เกิดตรงหน้า พวกมันก็ถึงกับพูดไม่ออก

"แกเป็นใครถึงกล้าทำร้ายเจ้าสำนักพันวายุของเรา?"

เพียงมองแค่แวบเดียว ผู้อาวุโสศูนย์กลางของสำนักพันวายุก็จำเจ้าสำนักของพวกมันได้ แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าสำนักของพวกมันกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ในขณะที่ร้องขอการยก โทษ พวกมันก็ทั้งโมโหและโกรธเกรี้ยว ผู้อาวุโสนำศิษย์พุ่งเข้าใส่บุรุษแปลกหน้าเพื่อสังหารมันในทันที

เมื่อเห็นดังนั้น เจ้าสำนักพันวายุไม่ได้ใส่ใจแม้เพียงน้อย เขายังคงโขกศีรษะต่อหน้าขอทานยาจกผู้นั้น และหวังว่าจะได้รับการให้อภัย เขารู้ดีว่าบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คน ประเภทที่จะปราชัยเพราะคนหมู่มากได้

"แม้ว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้า อย่างไรเสียมันผู้นั้นก็คงไม่ให้อภัยเจ้าหรอก ข้าจะส่งเจ้าไปตามทางเอง อย่างน้อยดีกว่าให้มันจัดการเจ้านะ"

ขอทานยาจกผู้นั้นค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ทันใดนั้นรอยแผลเป็นที่เหมือนเปลวไฟบนหน้าผากของมันก็เริ่มเปล่งแสงเพลิงสีแดงออกมา ในขณะที่ผมของมันปลิวสยาย เสียงตูมก็ดังไปทั่วบริเวณ พื้นที่ในระยะสามสิบลี้กลายเป็นทะเลเพลิงในทันที