บทที่ 63

“หืม" ฉู่เฟิงลืมตาขึ้นในขณะที่ยังรู้สึกพร่าเลือน เมื่อฟื้นคืนสติ มันก็ปิติอย่างยิ่ง

มันพบว่าภายในสมองของมันมีองค์ความรู้ใหม่อีกนับ ไม่ถ้วน องค์ความรู้เหล่านี้คือวิธีฝึกเคล็ดวิชาเหินเวหา ทว่าฉู่เฟิงยังไม่ทันจะได้ยิ้มกว้างเพราะความสุขที่เอ่ออยู่ในใจของมันเพราะมันต้องตกตะลึงเมื่อเห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้า

"นี่… ที่นี่มันอะไรกัน?"

ฉับพลัน เบื้องหน้าฉู่เฟิงก็ไม่ใช่แค่เพียงห้องประหลาด อีกต่อไป แต่มันกลายเป็นห้องโถงที่ดูพิสดาร… เป็นวิหารที่ดูพิสดารเลยก็ว่าได้

วิหารนั้นสูงตระหง่านแม้ว่าจะไม่มีหลังคาปกคลุม ดูราวกับว่าจะสามารถเห็นได้ถึงโลกอื่น กำแพงที่รายล้อมตัวฉู่เฟิงอยู่นั้นไม่ได้ทำจากไม้ หิน หรือแม้กระทั่งเหล็ก มันเปล่งประกายราวกับคริสตัล และเรียบเนียนราวกระจกก็มิปาน ดู สวยงามเกินคำบรรยาย

แต่สิ่งที่ทำให้ฉู่เฟิงตะลึงงันคือเบื้องหน้าของมันนั้น มี ประตูใหญ่อยู่ตรงกำแพงซึ่งดูเหมือนจะทอดขึ้นไปบนนภา

ประตูขนาดยักษ์มหึหานั้นดูเหมือนจะใหญ่กว่าประตูของนครโบราณหลายเท่า รูปลักษณ์ของมันก็ดูประหลาดเช่นกันประตู นั้นดูไม่ต่างจากปากของอสูรที่ยื่นออกมาจากกำแพงนั่นเอง

ด้านบนสุดของประตูยักษ์นั้นเต็มไปด้วย ตรวนหนาหนัก ตรวนทุกเส้นหนาราวหนึ่งเมตร และมันเบียดอัดกันแน่นจนปกคลุมประตูทั้งบาน ราวกับว่ามันจองจำอสูรกายดุร้ายเอาไว้ด้านใน

เมื่อฉู่เฟิงแผ่พลังจิตสัมผัสของมันออกใบหน้าของมันก็ถอดสีในทันที แม้ว่าประตูจะปิดผนึกสิ่งที่อยู่ด้านในเอาไว้แน่นหนา ทว่าฉู่เฟิงก็ยังรู้สึกได้ถึงปราณที่น่าหวาดหวั่นอยู่ด้านหลังบานประตูนั้น

ปราณนั้นทั้งเย็นยะเยือก ทั้งดูมืดมิด ดูราวกับว่ามันไม่ใช่พลังงานที่อยู่บนโลกใบนี้ มันน่าหวาดกลัวกระทั่งฉู่เฟิงยังขนหัวลุกและหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

"ข้ายังไม่ตายใช่ไหม นี่มันสวรรค์หรือนรกกันแน่?" ฉู่เฟิงรู้สึกเช่นนั้น เพราะว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้ามัน

เหมือนไม่ใช่ความจริง มันเหมือนความฝัน และเป็นความฝันที่น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก

"นี่ เจ้าใช่ไหม! ในที่สุดเจ้าก็มา! ฮ่า ๆ เยี่ยมจริง ๆ ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!"

ทันใดนั้นเอง เสียงที่เปี่ยมได้ด้วยความรื่นเริงก็ดังขึ้นเบื้องหลังฉู่เฟิง และด้วยความที่จู่ ๆ เสียงนั้นก็ลอยมา ฉู่เฟิงสะดุ้งด้วยความตกใจ

"นี่มันอะไรกัน?" ฉู่เฟิงตัวสั่นเทาและลุกขึ้นยืนในทันใด และแล้วมันก็เห็นว่ามีไข่ใบหนึ่งอยู่ด้านหลังมันนั่นเอง

มันคือไข่จริงๆ… ไข่สีดำใบเขื่องและที่แน่ ๆ มันไม่ใช่ไข่ไก่ขนาดของมันสูงกว่าตัวฉู่เฟิงเสียอีกและไม่มีไข่แบบนี้อยู่บน โลกแน่นอน

"ฉู่เฟิง เจ้าโง่ฉู่เฟิง นี่จะพูดแค่ว่า 'นี่มันอะไรกัน!' งั้นรึ เจ้านี่มันดักดานโดยแท้ ทำไมถึงได้เบาปัญญาขนาดนี้! เจ้าตั้งตารอข้านับตั้งแต่จากลา ไม่รู้เลยเหรอว่าข้าเบื่อเหลือเกิน?!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงออกมาจากไข่ใบเขื่องนั่น น้ำเสียงอบอุ่นและไพเราะ มันเหมือนเสียงของนกขมิ้นตัวเล็ก และ ราวกับเสียงที่ดังกังวานจากระฆังเงินระฆังทอง กล่าวได้ว่ามันเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดตั้งแต่ฉู่เฟิงเคยได้ยินมา

"ไข่สตรีงั้นรึ? ไข่ใบนี้มันเป็นสตรีงั้นรึ!" ฉู่เฟิงตกตะลึง ในเมื่อเสียงที่ดังมาจากไข่เป็นเสียงผู้หญิง แน่นอนว่าไข่ใบนั้นก็ต้องเป็นไข่เพศหญิงแน่นอน

"ไม่นะ เจ้าเป็นไข่สตรีรึ! หรือเจ้าเป็นไข่ไก่! หรือเป็นไข่เน่ากันแน่! เจ้าบ้าเอ๊ย!" ไข่ใบนั้นเริ่มสั่น ราวกับว่ามีบางอย่าง กำลังจะกะเทาะเปลือกออกมา

"แครก" ทันใดนั้นเอง ตาฉู่เฟิงก็เริ่มพร่ามัว ภาพรอบตัวมันเริ่มหมุนเร็วขึ้น และเมื่อทุกอย่างกลับสู่ภาวะปกติ ฉู่เฟิงก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง เมื่อพบว่ามันนอนอยู่บนพื้น และ กลับมาอยู่ในห้องในสุสานนั้นอีกครั้ง

"นี่… มันแค่ฝันงั้นรึ?" ฉู่เฟิงยิ่งแปลกใจมากกว่าเดิม มันรู้สึกโล่งใจเมื่อพบว่าองค์ความรู้ที่ว่าด้วยขั้นตอนการฝึกเคล็ดวิชาเหินเวหายังติดอยู่ในสมองเหมือนเดิม

"ไอ้หนุ่มนี่มันไม่ตายจริง ๆ ด้วย เป็นไปได้ยังไง? มันได้รับเลือกจากเคล็ดวิชาเหินเวหางั้นรึ?" แทบจะในทันทีที่ฉู่เฟิงลืมตา เจ้าสำนักพันวายุก็แผดเสียงออกมา

"เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ ด้วยวรยุทธ์เพียงเท่านั้น มันสามารถดูดซับเคล็ดวิชาพิเศษได้อย่างไร? แม้ว่าอาวุโสจูเก๋อไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา แต่จากน้ำเสียงนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าผู้เฒ่าเองก็ประหลาดใจอย่างยิ่งเช่นกัน

เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่เฟิงจึงยืนขึ้นปัดเสื้อผ้าแล้วส่งยิ้มพร้อมกับพูดกับอาวุโสทั้งสอง "ขออภัยที่ทำให้ท่านทั้งสองผิดหวัง ข้ายังไม่ตายและสบายดีเสียด้วย และสำหรับเคล็ดวิชา เหินเวหาที่พวกท่านนั้นต้องการ นี่น่ะ… มันอยู่ในนี้!" ฉู่เฟิงชี้นิ้วไปยังศีรษะของตนเอง

"ไอ้สารเลว ข้าจะจัดการแก" เจ้าสำนักพันวายุตะโกนกร้าว