บทที่ 62

ก็ได้ของรางวัลไป

"เจ้าคิดว่าข้าโง่นักงั้นรึ? เจ้าปล่อยข่าวเรื่องสุสานและล่อเหยื่ออย่างข้ามา แล้วเจ้าก็หลอกใช้ข้ากับคนอื่น ๆ เพื่อทำลายที่นี่งั้นรึ"

"เจ้าใช้วิธีที่โหดเหี้ยมเหลือเกิน แล้วเจ้าจะมีน้ำใจยกเคล็ดวิชาเหินเวหาให้ข้าอย่างนั้นรึ?" เจ้าสำนักพันวายุไม่เชื่อคำพูดของอาวุโสจูเก๋ออย่างเห็นได้ชัด

"ท่านผู้อาวุโสทั้งสองพวกท่านไม่ต้องทะเลาะกันหรอก ให้ข้าได้รื่นรมย์กับเคล็ดวิชาเหินเวหาแทนพวกท่าน ทั้งคู่เป็นอย่างไร?" ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งลอดมาจากด้านล่างห้องนั้น

เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ผู้อาวุโสทั้งสองต่างตกตะลึงด้วย พวกมันไม่คิดว่าจะมีผู้ใดอยู่ที่นี่ ไม่คิดว่าจะมีใครที่สามารถมาถึงที่นี่ได้โดยยังมีลมหายใจ

ฉู่เฟิงค่อย ๆ โผล่ออกมาจากทางเข้า ท่ามกลางสายตาประหลาดใจที่จ้องมองมัน มันยิ้มราวกับประเมินผู้อาวุโสทั้งสอง ทว่าเมื่อฉู่เฟิงมองเห็นอาวุโสจูเก๋อ ดวงตามันก็เบิก

โพลง มันมองเห็นเสื้อคลุมยาวที่เต็มไปด้วยอักขระลึกลับต่าง ๆ ฉู่เฟิงรู้โดยสัญชาตญาณว่านี่อาจจะเป็นจอมเวทนั่นเอง

ทว่าเมื่อเทียบกับฉู่เฟิงแล้ว อาวุโสจูเก๋อและเจ้าสำนักพันวายุตกตะลึงในระดับที่ไม่อาจหาคำใดมาบรรยายได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกมันไม่เคยคิดว่าคนที่สามารถเข้ามาถึงสถานที่แห่งนี้ได้จะเป็นเพียงชายหนุ่มเท่านั้น

"คว้าง"

ทันใดนั้นเอง ฉู่เฟิงก็รู้สึกได้ถึงพลังจิตสัมผัสอันแข็งแกร่งที่โจมตีร่างมัน

พลังจิตสัมผัสนั้นแข็งแกร่งเหลือเกินและมันไม่รู้ว่าจะ ป้องกันอย่างไร มันกังวลว่าพลังจิตสัมผัสนั้นจะพุ่งโจมตีและฝังเข้าไปในอกมัน แผนที่ของสัญลักษณ์ต่าง ๆ จะปรากฏขึ้นเพราะเหตุนี้หรือไม่?

ทว่านับเป็นโชคของมันที่พลังจิตสัมผัสพุ่งผ่านไปโดยไม่ก่อเกิดปฏิกิริยาใด ๆ กับร่างของมัน ในเวลาเดียวกัน มันทำ ให้ฉู่เฟิงรู้สึกลดความกังวลใจ และสิ่งที่มันไม่ได้เกิดขึ้นจริง แผนที่บนอกมันนั้นจะเคลื่อนได้ด้วยพลังจิตสัมผัสของมันเองเท่านั้น ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ในอนาคตมันไม่จำเป็นต้องกังวลว่าผู้ใช้พลังจิตสัมผัสคนอื่น ๆ จะค้นพบความลับของมัน

"พลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่หก วรยุทธ์เช่นเจ้าสามารถมาถึงสถานที่แห่งนี้ได้ คงเป็นเพราะเข็มทิศเวทที่อยู่ในมือเจ้าเป็นแน่ ใช่หรือไม่?" อาวุโสจูเก๋อทำลายความเงียบ

"พลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่หก?" เมื่อได้ยินคำนั้น เจ้าสำนักพันวายุยิ่งตกตะลึงมากกว่าเดิม

สำหรับมันที่มีพลังกาฬยุทธ์ มันจึงรู้สึกว่าคนอื่น ๆ ที่มีพลังระดับธาตุยุทธ์นั้นถือว่าเป็นพวกสวะ ยิ่งพวกที่มีระดับทิพย์ยุทธ์ยิ่งเป็นได้แค่สวะในกองขยะแค่นั้นเอง ทว่าแต่แล้วสวะในกองขยะเช่นนี้กลับฝ่ามาถึงสถานที่แห่งนี้ มันจึงไม่อาจไม่ตกตะลึงได้

"ท่านตาถึงจริง ๆ" ฉู่เฟิงยิ้มให้กับอาวุโสจูเก๋อ มันไม่เสียเวลาเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ มันเดินก้าวยาวตรงไปยังจุดที่เคล็ดวิชาเหินเวหาวางอยู่

"รนหาที่ตาย" เมื่อเห็นดังนั้น เจ้าสำนักพันวายุโพล่งออกไปด้วยความโกรธ เพียงแค่คิด มวลลมปราณปริมาณมหาศาลห่อหุ้มร่างมันและพุ่งตรงไปยังฉู่เฟิง

"ตายซะ" ฉู่เฟิงรู้สึกได้ถึงมวลลมปราณมหาศาลห่อหุ้มร่างมันไว้ ลมปราณที่ว่านั้นต้องการแทรกซึมผ่านผิวหนังและแทงทะลุกระดูกของมัน แลดูน่าสยดสยองยิ่งนัก

ทว่ามันมีความแตกต่างอย่างใหญ่หลวงระหว่างลมปราณที่ยาจกคลั่งปล่อยใส่มันในวันนั้นกับลมปราณที่เจ้าสำนักพันวายุปล่อยออกมา กล่าวได้ว่าลมปราณจากยาจกผู้นั้นเกือบทำให้ร่างของมันระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ และถึงตายได้ แต่ลมปราณที่เจ้าสำนักพันวายุโจมตีใส่มันนั้น ไม่ยากที่จะ ต้านทานและไม่อาจสังหารมันได้

"ตึก ตึก ตึก"

ในขณะที่ต้านพลังลมปราณซึ่งโจมตีเข้าใส่ร่างของมัน ฉู่เฟิงเดินก้าวที่หนึ่ง สอง และสามด้วยความเจ็บปวด และแม้ ว่ามันจะยากเย็นและสร้างความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่มันก็ยังเดินต่อไปข้างหน้า

"ทำไมร่างมันจึงแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนั้น" เมื่อมองภาพที่อยู่ตรงหน้า อาวุโสจูเก๋อไม่อาจทำอะไรได้นอกจากอุทาน ออกมา

"เจ้าเฒ่า ทำไมเจ้าถึงไม่โจมตีมันเล่า? เจ้าอยากให้ไอ้หนูสกปรกตัวจ้อยทำตัวเหมือนชาวประมงที่มาเก็บเกี่ยวผลรางวัล**ไปงั้นรึ?" เมื่อเห็นว่าอาวุโสจูเก๋อได้แต่จ้องมองและไม่ช่วยทำอะไร เจ้าสำนักพันวายุยิ่งโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิม