บทที่ 61

หลังจากประตูศิลาปิดลง ฉู่เฟิงยังคงรู้สึกถึงพลังลมปราณที่อยู่ในอุโมงค์ หลังจากที่ยืนกรานให้ซูเหม่ยและคนอื่น ๆ ไปจากที่นี่ มันก็ขึ้นไปบนยอดหน้าผาโดยไม่มีความกังวลใด ๆ

ฉู่เฟิงเกาะเถาวัลย์ ปีนป่ายลงไปด้านล่าง ตรงเข้าสู่มหาสมุทรแห่งเมฆหมอก เมื่อเข้าใกล้เมฆหมอกเหล่านั้น มันแผ่พลังจิตสัมผัสออกไปรอบ ๆ และก็พบว่ามีกลุ่มกลิ่นอายประหลาดที่อยู่ในเมฆหมอกที่รบกวนพลังจิตสัมผัสของมัน ทำให้มันไม่สามารถใช้พลังทะลุผ่านเข้าไปถึงด้านล่าง

โดยเฉพาะเมื่อมันเริ่มปีนลึกลงไป เมฆหมอกสีขาวที่แผ่กระจายไปทั่วบดบังทัศนวิสัยของมัน แม้มันจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ทัศนวิสัยที่มันมองเห็นได้ก็ไม่เกินห้าลี้

ทว่าเป็นโชคของมัน หลังจากที่ปีนลงไปในเมฆหมอกได้ราว ๆ ห้าหกลี้ มันก็ถึงด้านล่าง แม้ว่าเมฆหมอกยังคงปก คลุมอยู่ ทว่าความรู้สึกที่เท้าได้เหยียบลงบนก้อนหินก็ทำให้มันคลายความกังวลลงบ้าง

"กึก กึก กึก"

ฉู่เฟิงหยิบเข็มทิศเวทออกมา ทันใดนั้นแสงบางอย่างก็ สาดไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ทำให้ระยะสายตาของมันมองเห็นชัดเจนขึ้นอีกหลายเท่า กล่าวได้ว่าแสงที่เปล่งออกมาจากเข็มทิศเวทนั้นช่างแปลกประหลาดราวกับว่ามันสามารถส่องทะลุเมฆหมอกไปได้ และมันเป็นวัตถุประหลาดที่ใช้ในการล่าขุมทรัพย์

"ดูเหมือนว่าข้างล่างนี้ ล้วนมีอันตรายทุกหนทุกแห่งจริง ๆ"

ฉู่เฟิงรู้ว่ามันต้องไปทางไหน เมื่อดูเครื่องนำทางของเข็มทิศเวทที่ถืออยู่ในมือ แต่ในขณะเดียวกันมันก็รู้ว่าคงมี อันตรายไม่จบไม่สิ้นรออยู่ทุกแห่งหน หากมันทำเรื่องผิดพลาดเพราะความสะเพร่า มันอาจถึงแก่ความตายได้

โชคดีที่มันมีเข็มทิศเวท ถ้าไม่เช่นนั้นด้วยพลังของมัน มันอาจจะไม่มีโชคก็ได้ เมื่อย่างเท้าเข้ามาในสถานที่เช่นนี้ หรือถ้ามันมีเก้าชีวิต มันก็ได้ใช้ไปจนหมดแล้ว

ฉู่เฟิงเดินถือเข็มทิศเวทเข้าไปในบริเวณที่ปกคลุมด้วยหมอกหนา มันได้ยินเสียงร้องคำรามของสัตว์อสูรที่แว่วมา จากที่ห่างไกล นอกจากนี้ยังมีเสียงตะโกนที่ฟังดูประหลาด หรือกระทั่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของมนุษย์ แม้กระทั่งเสียงอ้อนวอนขอความช่วยเหลือก็มี

ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ เสียงเหล่านั้นก็ยิ่งดังมากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดฉู่เฟิงก็เห็นศพที่เพิ่งถูกกินไป มันสัมผัสได้ถึงลมปราณที่อัดแน่นและได้ยินเสียงสัตว์อสูรคำรามอยู่ไม่ไกล นัก มันเป็นตัวที่แข็งแกร่งกว่าผู้เยี่ยมยุทธ์ที่มีพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่เก้าเสียอีก… สัตว์อสูรระดับเก้านั่นเอง

ตามคำเล่าขาน สัตว์อสูรระดับเก้านั้นแข็งแกร่งที่สุดในสายพันธุ์นี้ ทว่าสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรคือสายพันธุ์ที่มีจิตสัมผัส… เรียกกันว่า อมนุษย์นั่นเอง

แม้ว่าอมนุษย์ไม่ได้ฆ่าผู้คนสุ่มสี่สุ่มห้า แต่พลังยุทธ์ของ มันนั้นแข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรมากนัก มันมีไหวพริบที่ไม่ด้อยไปกว่ามนุษย์เลย แต่สิ่งที่ต่างกันคือสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์นี้แข็งแกร่งอย่างมากนั่นเอง มันแข็งแกร่งตั้งแต่ถือกำเนิด มีสายเลือดของสายพันธุ์สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุด มีเสียงร่ำลือกันว่าอมนุษย์เกิดมาพร้อมกับพลังธาตุยุทธ์ด้วยซ้ำ

อมนุษย์ที่แข็งแกร่งสามารถพูดหรือกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ด้วยซ้ำ บางตัวนั้นไม่ชอบอยู่ในหุบเขาลึกหรือในป่าทึบ ดังนั้นพวกมันจะกลายร่างเป็นมนุษย์และเข้าไปอาศัยปะปนอยู่ในสังคมมนุษย์และใช้ชีวิตในนาม... อมนุษย์

ที่นี่มีอันตรายทุกหนทุกแห่ง และเมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งของอาวุโสพิทักษ์นภา ฉู่เฟิงไม่กังขาเลยว่าอาวุโสพิทักษ์นภาจะจับอมนุษย์สองสามตัวแล้วโยนพวกมันเข้ามาขังไว้ใน สุสานแห่งนี้

ทว่าโชคดีของมันที่หลังจากเดินอย่างระแวดระวังมาราวสองชั่วยาม ม่านหมอกที่อยู่ตรงหน้าค่อย ๆ เลือนไปและ ท้ายที่สุด มันก็สามารถกำจัดเมฆที่บดบังและได้เจอแสงตะวัน ขณะที่เดินทะลุม่านหมอกออกมา

"เฮ่อ…ในที่สุดก็หลุดมาได้สักที"

ฉู่เฟิงถอนหายใจออกมาในทันที เมฆหมอกที่มันเดินผ่านมานั้นไม่ต่างจากขุมนรก คนที่ติดอยู่ในนั้นคงรู้สึกอึดอัดจนหาคำบรรยายไม่ได้

"บ้าเอ๊ย… สุสานของอาวุโสพิทักษ์นภานี่มันกว้างขนาดไหนกันวะ?"

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองทาง ฉู่เฟิงได้แต่รู้สึกสิ้นหวัง แทนที่จะเป็นขุมทรัพย์ที่คาดว่าจะได้เจอกลับกลายเป็นอุโมงค์ลึกอีก แห่งหนึ่งปรากฏอยู่เบื้องหน้า

ทว่าอุโมงค์แห่งนี้กลับกว้างและสว่างขึ้นกว่าที่ผ่านมาและดูเหมือนว่าไม่มีจุดสิ้นสุด และยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ กลิ่นเลือดก็ลอยมาแตะจมูกมันมากเท่านั้น