บทที่ 60

“ตายซะเถอะ!" สีหน้าฉู่เฟิงเปลี่ยนไปเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า มันเปลี่ยนจากเศร้าและเย็นชาเป็นความตึงเครียด มันขู่ฟ่อขณะที่เงยหน้าขึ้นและแผดเสียงคำราม จากนั้นสายฟ้าพวยพุ่งออกจากร่างของมัน

สายฟ้าที่ดูราวกับอสรพิษเหล่านั้นพุ่งออกมาและเลื้อยพันอยู่รอบกายฉู่เฟิงเหมือนว่าพวกมันมีชีวิต พวกมันกลายเป็นมังกรสายฟ้าห้าตัวเช่นที่ฉู่เฟิงปรารถนา มังกรสายฟ้าคำรามออกมาและพุ่งเข้าใส่ศิษย์ศูนย์กลางทั้งห้าคน

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับฟ้าแลบหรือไม่ก็ประกายจากหินเหล็กไฟ กระทั่งซูเหม่ยยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางรู้สึกแค่ว่าฉับพลันนั้นเองก็มีแสงบางอย่างห่อหุ้มร่างนางเอาไว้ คลื่นอันทรงพลังผลักนางห่างออกไปหลายลี้ในขณะที่ร่วงลงสู่พื้น

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง แสงเหล่านั้นก็ค่อยๆ อันตรธานไป ทว่าภาพที่อยู่เบื้องหน้าทำให้นางตะลึง นางประหลาดเป็นอย่างยิ่งเมื่อพบว่าศิษย์ศูนย์กลางทั้งห้าที่รุมโจมตีนางนั้นต่างนอนกระจัดกระจายกันอยู่บนพื้น

เสื้อคลุมยาวสีฟ้าถูกเผาไหม้และร่างของพวกนั้นก็ไหม้เกรียมเป็นตอตะโกพวกมันสิ้นลมหายใจแล้ว ศพส่งกลิ่นเหม็น ไหม้ตลบไปทั่วบริเวณ พวกมันช่างตายได้น่าสยดสยองเหลือเกิน

"นี่… นะนี่…"

ตอนนั้นเอง สีหน้าของโจวจื่อหยวนนั้นซีดขาวรากระดาษ ดวงตาเบิกกว้าง ปากสั่นไม่หยุด มันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อว่า "นี่มันเคล็ดวิชาสามอัสนีบาตกระบวนท่าที่สามในตำนานงั้นรึ?"

"อะไรนะ? เคล็ดวิชาสามอัสนีบาตกระบวนท่าที่สามในตำนานงั้นรึ? นี่มันคือกระบวนท่าที่มีเพียงผู้ก่อตั้งสำนักมังกรครามเท่านั้นที่รู้ไม่ใช่รึ? แล้วฉู่เฟิงแค่…"

เมื่อได้ยินถ้อยคำของโจวจื่อหยวน ริมฝีปากซูเหม่ยสั่นระริก ตากระพริบปริบ ๆ อย่างไม่อาจหยุดได้ คิ้วเรียวยาวของนางเลิกขึ้น แสดงให้ถึงความตื่นตระหนกอันมิอาจบรรยายได้

สำหรับไป๋ถง พี่น้องเสือมังกร เย่เถาจื่อ จางถิงจื่อ และ คนที่เหลือต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง การที่ฉู่เฟิงสามารถใช้กระบวนท่าที่ไม่มีใครรู้นอกจากผู้ก่อตั้งสำนักมังกรครามได้นั้น เป็นเรื่องนี่น่าตกใจอย่างยิ่ง

ในครานั้นเอง พวกมันต่างก็รู้ว่าคิดผิดไปแล้ว แม้ว่าจะประหลาดใจกับความแข็งแกร่งของฉู่เฟิงอีกครั้งและชื่นชม ในพรสวรรค์ของมันอีกครา ทว่า มุมมองต่อฉู่เฟิงนั้นกำลัง เปลี่ยนไป

ตอนนี้พวกมันรู้แล้วว่าประเมินฉู่เฟิงต่ำเกินไป ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าพวกมันทุกคนที่อยู่ที่นี่ เรื่องนี้สะกิดใจ พวกมันจนต้องถอนหายใจออกมาด้วยความชื่นชม

ท่าทางของฉู่เฟิงดูไม่ประหลาดใจนัก แม้ว่ามันจะจัดการกับศิษย์ศูนย์กลางไปห้าคนในการโจมตีเพียงครั้งเดียว นั่นเป็นเพราะมันรู้จักกระบวนท่าที่สามของเคล็ดวิชาสามอัสนี บาตก่อนหน้านี้แล้ว และวันนี้โทสะของมันทำให้มีโอกาสได้ใช้กระบวนท่านี้อีกครั้ง ในแง่ความแข็งแกร่งของกระบวนท่านี้เป็นสิ่งที่ฉู่เฟิงคาดเอาไว้อยู่แล้ว เพราะพลังของกระบวนท่าที่สามนั้นเทียบเท่ากับเคล็ดวิชาขั้นที่ห้านั่นเอง

"ตึก ตึก ตึก"

หลังจากช่วยให้ซูเหม่ยปลอดภัย มันหันหลังกลับและเดินไปหาโจวจื่อหยวน

"เจ้า… เจ้ากล้าสังหารศิษย์ศูนย์กลางงั้นรึ! เจ้า… เจ้ารนหาที่ตายแล้ว!"

เห็นฉู่เฟิงผู้เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตแล้ว โจวจื่อหยวนรู้ดีว่าไม่มีทางที่มันจะหนีไปจากหายนะครั้งนี้ได้ ดังนั้นมันจึงไม่คิดจะร้องขอการให้อภัย

"ฟึ่บ"

ฉู่เฟิงซัดฝ่ามือออกไปในทันใด สายฟ้าขนาดใหญ่พุ่งออกจากฝ่ามือของมันและโจมตีเข้าที่ขาซ้ายของโจวจื่อหยวน 'อ๊ากกกกก' เมื่อรู้สึกว่าขาของมันไหม้เกรียมเพราะความร้อน โจวจื่อหยวนก็ร้องโหยหวนราวกับภูตผีก็ไม่ปาน มันก้มมองขา ซ้ายที่ดำเป็นตอตะโกและใช้การไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

"ไอ้สาระ…อ๊าก" ยังไม่ทันที่มันจะเอ่ยคำสบถ พลันสาย ฟ้าเส้นที่สองก็ฟาดเข้าใส่ขาขวาของมัน มันร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวดอีกครา

ฉู่เฟิงใช้เคล็ดวิชาอัสนีบาตกระบวนท่าที่สามอีกสองครั้ง เพื่อจัดการแขนที่เหลือทั้งสองข้างของโจวจื่อหยวน ใบ หน้าของมันเหยเกด้วยความเจ็บปวด น้ำมูกน้ำตาไหลออกมา

"ฆ่าข้าเลยฉู่เฟิง ถ้าแกกล้าพอ ต่อให้ตายเป็นผีข้าก็จะ ไม่ยกโทษให้เจ้า!" สายตาของโจวจื่อหยวนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เมื่อเห็นฉู่เฟิงมายืนอยู่ตรงหน้า

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ คิดว่าข้าจะต้องสังหารเจ้าเพียงเพราะเจ้าบอกให้ทำงั้นเรอะ?" ฉู่เฟิงระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ดังก้อง

ไปทั่วบริเวณ ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใดมันจึงหัวเราะ ทว่าเสียงหัวเราะยิ่งทำให้โจวจื่อหยวนกระวนกระวายมากขึ้น