บทที่ 59

“ศิษย์พี่ท่านต้องการไข่มุกทิพย์ใช่หรือไม่? มันจะดีกว่าใช่หรือไม่ถ้าเรามอบให้ท่าน?"

"ไม่... ไม่... ไม่เพียงแต่ไข่มุกทิพย์ เราจะมอบทุกอย่างที่เรามีแก่พวกท่าน"

ยิ่งโจวจื่อหยวนและพรรคพวกคนอื่นเดินหน้ามาใกล้สองพี่น้องหลงหู่ ใบหน้าของพวกมันทั้งก็ปรากฎความหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายพวกมันสั่นกลัวอย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งสองถึงกับหยิบถุงผ้าจักรวาลออกมา เพื่อรอให้พวกโจวจื่อ หยวนมาหยิบไป

"อะไรกัน? ไม่อยากตายสินะ? ดีดี พวกเจ้าจงคุกเข่าลงและโขกศรีษะกับพื้นร้อยครั้ง แล้วพวกเราอาจจจะพิจารณาละเว้นชีวิตของหมาสองตัวอย่างพวกเจ้า" โจวจื่อหยวนและคนอื่น ๆ ขยับเข้าใกล้ฉู่เฟิงพลางหยอกล้อพี่น้องหลงหู่ไปด้วย

ตอนนั้นสองพี่น้องหลงหู่ก็เริ่มขยับตัว เมื่อพวกมันต้องเลือกระหว่างความเป็นและความตายและพวกมันรู้ว่าแม้ยอม ทำตามคำสั่งนั้นมันก็อาจจะต้องตายอยู่ดี แต่พวกมันก็อยากดิ้นรนครั้งสุดท้ายเพื่อชีวิตของมันดู

"ไป๋หลง ไป๋หู่ พวกเจ้าหยุดสร้างความอับอายแก่พันธมิตรปีกเดี๋ยวนี้!" เมื่อซูเหม่ยเห็นท่าทีของพี่น้องหลงหู่ที่กำลังจะคุกเข่าลง นางถึงกับตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

แต่ถึงกระนั้น นางก็ไม่สามารถหยุดยั้งเข่าที่พับลงและร่างกายที่โค้งงอของทั้งสองได้เลย ดูเหมือนว่าพวกมันจะตัดสินใจทุกอย่างแล้ว

"ถ้าพวกเจ้าเป็นลูกผู้ชาย พวกเจ้าควรมีศักดิ์ศรีบ้าง"

ตอนนั้นเองฉู่เฟิงเดินเข้ามา หลังจากที่มองไปยังพี่น้องหลงหู่ มันก้าวไปด้านหน้าของเหล่าศิษย์ศูนย์กลางทั้งหก จ้อง มองด้วยสายตาที่ไร้ความกลัวและกล่าวประโยคนั้นขึ้นมา

"พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเจ้ากำลังก่อความผิดร้ายแรง และโทษนั้นมีค่าเท่ากับความตาย?"

"เจ้าหนู เจ้าพูดเรื่องอะไร?" โจวจือหยวนและพรรคพวกคนอื่น ๆ ที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวเองก่อนหน้านี้ได้แต่จ้องมองกันอย่างงุนงง

ใบหน้าของฉู่เฟิงแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มประหลาด มันหรี่ตาลงและกล่าวว่า "ข้ากำลังจะบอกว่าสิ่งเลวร้ายที่พวกเจ้าคิดต่อซูเหม่ยอยู่ สิ่งนั้นแหละคือความผิด!"

"ฟึบ"

ไม่ทันที่คำพูดของฉู่เฟิงจะผ่านหูของพวกมัน ร่างของฉู่เฟิงกลับกลายเป็นลมวูบหนึ่ง มันตัดสินใจเป็นผู้ลงมือต่อศิษย์ศูนย์กลางทั้งหกก่อน

ความเร็วของมันนั้นสูงส่ง ในพริบตามันก็ปรากฎอยู่ต่อหน้าศิษย์ศูนย์กลางทั้งหก พวกมันล้วนต่างตกตะลึง โจวจื่อ หยวนและพรรคพวกสัมผัสได้ถึงรังสีกดดัน

“ฝ่ามือมายา!!!" ฉู่เฟิงออกฝ่ามือด้วยเคล็ดวิชาลับฝ่า มือของมันครอบคลุมผืนฟ้าจนมืดมิดราวกับจะตัดขาดสวรรค์ และผืนพภพออกจากกัน มิอาจมีใครล่วงรู้ได้ว่าฝ่ามือใดคือจริง ฝ่ามือใดคือเท็จ

"มันสามารถใช้เคล็ดวิชาฝ่ามือมายาได้ถึงขั้นนี้เลยหรือนี่"

"แต่เจ้าหนู อย่าดูแคลนพวกเราเกินไปนัก วันนี้พวกเราจะแสดงให้เจ้าได้เห็นความต่างชั้นระหว่างศิษย์ศูนย์กลางและศิษย์ฝ่ายใน"

แม้จะตกตะลึงถึงเพียงใด แต่พวกมันศิษย์หลักก็ล้วนมีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย ฉับพลันพวกมันก็ตั้งสติได้ และเริ่มขับเคลื่อนพลังออกใช้ด้วยเคล็ดวิชาระดับสาม และออกหมัดเข้าปะทะกับฉู่เฟิง

แต่การประมือนี้กลับมิใช่สิ่งสำคัญที่สุด สิ่งสำคัญที่ควรค่าแก่การตื่นตะลึงคือการที่ศิษย์ฝ่ายในคนหนึ่ง ซึ่งมีพลังเพียง

ทิพย์ยุทธ์ห้วงที่หก กล้าเผชิญหน้ากับศิษย์ศูนย์กลางหกคนด้วยตัวคนเดียว และยังมิได้ปราชัย นี่คือเรื่องที่พวกมันไม่อาจฝืนกลืนลงไปได้

โดยเฉพาะเมื่อพวกมันลงมือจากด้านหลังของฉู่เฟิง แต่ฉู่เฟิงกลับหลบเลี่ยงการโจมตีทั้งหมดได้อย่างหมดจดโดยมิต้องหันไปมองเพียงอย่างใด เหมือนกับมันงอกตาคู่หนึ่งขึ้นที่เบื้องหลัง สิ่งนี้สร้างความข้องใจแก่เหล่าศิษย์ศูนย์กลางยิ่งนัก

"ไอ้เด็กนี่มันฝึกปรือเคล็ดวิชาลับ ข้ามิอาจดูแคลนมันได้อีกต่อไปและคงต้องโคจรพลังทั้งหมดเพื่อสังหารมัน มิเช่นนั้นอนาคตข้างหน้ามันอาจจะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจขึ้นมาได้"

โจวจื่อหยวนซึ่งเคยประมือกับฉู่เฟิงมาก่อนหน้านี้ตระหนักได้ถึงความไม่ธรรมดาของฉู่เฟิง มันไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไปจึงเริ่มใช้เคล็ดวิชาระดับสี่ทันที

"ฟุบ ฟุบ ฟุบ"

มันกางแขนทั้งสองข้างออกก่อให้เกิดสายลมพัดขึ้นอย่างต่อเนื่อง พลังที่แข็งแกร่งแผ่ออกจากร่างของมัน มันออกหมัดสู้ฉู่เฟิงในทันที

หมัดของมันรวดเร็วเหลือเชื่อ ราวกับเป็นสายฟ้าเส้นหนึ่ง และแม้จะเป็นฉู่เฟิงก็มิอาจหลบพ้นได้ พลังของหมัดก็แข็งแกร่งไม่แพ้กัน ถ้าโดนเข้าฉู่เฟิงก็อาจรอดได้ยาก

“อย่าคิดว่าเจ้าเป็นคนเดียวที่สามารถออกใช้เคล็ดวิชา ระดับสี่"