บทที่ 58

"อาวุโสพิทักษ์นภา?" สองพี่น้องเสือมังกรแสนจะตกใจ เห็นได้ชัดว่าพวกมันทั้งคู่เคยได้ยินสมญานามของคน ๆ นั้นมาก่อน

“เคล็ดวิชาเหินเวหาที่สาบสูญไปแสนนานเป็นของ อาวุโสพิทักษ์นภาไม่ผิดแน่! ทว่าคนที่รู้เรื่องนี้มีอยู่เพียงไม่กี่คน ดังนั้นข้าบอกได้เลยว่าสุสานแห่งนี้เป็นของเขาโดยมิมีข้อกังขาใด" ซูเหม่ยอธิบาย

"ข้าไม่นึกมาก่อนเลยว่า ผู้อาวุโสท่านนี้จักฝังศพตัวเองไว้ที่นี่ มิน่าล่ะ ถึงไม่มีผู้ใดรู้ว่าท่านหายตัวไปไหน" เย่เถาจือกล่าววาจาพร้อมกับถอนหายใจยืดยาว

"รีบมาดูตรงนี้ มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ใต้แผ่นศิลานั้น" ในครานั้น จางถิงจือตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก จากนั้นพวกมันก็เร่งรีบวิ่งตรงไปที่นั้นทันที

ในเวลานั้น ทุกคนต่างพากันสนอกสนใจศิลาแผ่นนั้นอย่างมาก พวกมันสังเกตเห็นกล่องไม้ใต้แผ่นศิลา หลังจากที่เปิด

กล่องไม้ออก ทุกคนต่างเต็มไปด้วยความปิติยินดีอย่างเหลือล้น

แสงประกายสีทองอร่ามส่องสว่างออกมาจากภายใน กล่อง ในนั้นเต็มไปด้วยไข่มุกทิพย์ เนื่องจากกล่องมีขนาดเล็ก จึงทำให้ไข่มุกทิพย์มีอยู่ไม่มากนักแต่อย่างน้อยๆก็มี ประมาณ ร้อยกว่าเม็ด หากนำไข่มุกทิพย์มาแบ่งกัน ทุกคนก็จักได้คนละ ประมาณสิบกว่าเม็ด ถือว่าพวกมันได้กำไรในครั้งนี้อย่างมาก

พี่น้องเสือมังกรและคนอื่น ๆ ปลื้มปิติอย่างมากเมื่อได้รับส่วนแบ่งเป็นไข่มุกทิพย์ ทว่าในเวลานั้น ฉู่เฟิงกลับเดินตรงไปที่ปลายหน้าผาและจ้องมองลงเบื้องล่าง มันขมวดคิ้วเข้าหา กันอย่างจนปัญญา สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

หน้าผาแห่งนี้ลึกมาก ทว่า ขอบหน้าผาไล่ระดับความสูงลดหลั่นลงมาเป็นชั้น ๆ มีเถาวัลย์ห้อยย้อยระย้าลงไปเบื้องล่าง มันจมดิ่งในห้วงความคิดเหมือนเมฆหมอกที่กำลังปกคลุมอยู่ใต้หน้าผา

เมฆหมอกที่ปกคลุมอยู่หนาแน่น ทำให้มันไม่สามารถมองเห็นทัศนียภาพของพื้นด้านล่างหน้าผาได้เลย มันรู้สึกถึงจิตสังหารอันเฉียบคมที่ซ่อนอยู่ภายในเมฆหมอก

"เคล็ดวิชาเหินเวหา เป็นเคล็ดวิชาที่วิเศษอย่างมาก อาวุโสพิทักษ์นภาใช้ท่องเวหานับหมื่นลี้ในทุกวัน ถึงแม้ว่าท่านยังมิได้บรรลุสู่สภาวะห้วงเหนือยุทธ์ ทว่าท่านก็ยังเป็นคนที่น่าเกรงขามอยู่ดี"

"แต่น่าเสียดาย อาวุโสพิทักษ์นภานั้นเป็นบุคคลที่น่าประหลาดมาตั้งแต่กำเนิด ท่านไม่เพียงไม่แสวงหาพลังอำนาจ อีกทั้งยังมิมีสหายแม้แต่คนเดียว แม้ชนรุ่นเยาว์ที่มาขอฝากตัวเป็นศิษย์ ก็ถูกท่านปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย"

"ถึงแม้เคล็ดวิชาเหินเวหาจักหายสาบสูญไปนับร้อย ๆ ปี แต่บางคนคาดเดาว่า เคล็ดวิชาเหินเวหาเป็นเคล็ดวิชาขั้นที่เจ็ด แต่ทุกคนต่างรู้กันดีว่า เคล็ดวิชาที่แกร่งที่สุดในแคว้นชิงโจว มีระดับสูงสุดเพียงแค่เคล็ดวิชาขั้นที่หก แม้แต่คนใน สำนักมังกรครามก็ยังมิมีผู้ได้ฝึกถึงเคล็ดวิชาขั้นที่หก"

"หากคราวนี้ มีผู้ใดประสบความสำเร็จในการค้นหาเคล็ดวิชาเหินเวหา นับว่าได้กำไรอย่างมหาศาล"

"จุดประสงค์ที่ข้าต้องการจะบอกก็คือ... เวลานี้พวกเราโชคดีอย่างมากที่เข้ามายังสุสานของอาวุโสพิทักษ์นภา แต่น่าเสียดายที่พลังความแข็งแกร่งของพวกเรามีเพียงเท่านี้เหมือน ว่าเราจะไม่สามารถไขว่คว้าโชคครั้งใหญ่นี้ไว้ได้" ซูเหม่ยมองลงไปในเมฆหมอกด้านล่าง ดวงตาของนางสั่นไหว ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน บ่งบอกถึงความผิดหวัง

"อาวุโสพิทักษ์นภามีอะไรดี?"

ฉู่เฟิงไม่เคยได้ยินแม้แต่นามของท่าน ขณะเดียวกันมัน รู้สึกว่า ตนเองเหมือนเด็กยากจนที่เติบโตในหมู่บ้านที่ห่างไกล ไม่เข้าใจเรื่องอันใดเลย

ซูเหม่ยและคนอื่น ๆ ต่างเป็นคนในตระกูลที่มีฐานะร่ำรวย ทั้งยังเติบโตในเมืองใหญ่ แม้ว่าพวกมันจักมีอายุไล่เลี่ยกันมาก ทว่าการกล่อมเกลาจากคนรอบ ๆ กาย ทำให้ซูเหม่ยและคนอื่น ๆ มีประสบการณ์กว้างขวางและรู้เรื่องราวต่าง ๆ มาก กว่าตนเอง

"ท่านเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์อันดับหนึ่งของแคว้นชิงโจว เจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าขบขันงั้นรึ?"

“ถ้าหากข่าวเกี่ยวกับสุสานของอาวุโสพิทักษ์นภา กระ จายออกไป จักทำให้แคว้นชิงโจวสั่นสะเทือน ทั่วทุกฝ่ายจะส่งผู้เยี่ยมยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดมาที่นี่เมื่อรู้ข่าวนั้น"

"ในครานั้น ไม่เพียงแต่เราจะไม่ได้ฉกฉวยผลประโยชน์ จากการขัดแย้งในครั้งนี้ ต่อให้เป็นสำนักมังกรครามและสำนักพันวายุก็ไม่มีอำนาจที่จะขัดขวาง ดังนั้นข้าถึงบอกว่า พวกเราโชคดีมากแค่ไหนในการเดินทางครั้งนี้" ซูเหม่ยอธิบาย

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหม่ย แววตาของฉู่เฟิงเปี่ยมไป ด้วยความสิ้นหวัง มันจ้องมองไปในทะเลเมฆหมอกใต้หน้าผา และปรากฏความคิดบ้า ๆ ภายในใจ