บทที่ 57

ห้องโถงกว้างมหึมา เต็มไปด้วยศพจำนวน มหาศาล เมื่อดูจากเสื้อผ้าอาภรณ์ของพวกมัน คือผู้บุกรุกที่เข้ามาในสุสานหลังจากที่มีการประกาศระบุตำแหน่ง

บริเวณรอบ ๆ ศพ ยังปรากฏร่างอมนุษย์จำนวนมากนอนคว่ำหน้าอยู่ เหตุผลที่เรียกมันว่าอมนุษย์ เนื่องจากพวกมันมีรูปร่างคล้ายกับคนแต่ดูอัปลักษณ์ ผิวหนังภายนอก อาบไปด้วยโลหิตแดงฉาน ราวกับมนุษย์ที่ถูกถลกผิวหนังกำพร้าออก แลดูน่าสยดสยองเป็นอย่างมาก

ในร่างกายของพวกมันแผ่ซานกลิ่นอายฆ่าฟัน ตัวที่อ่อนปวกเปียกที่สุดมีพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่หก และตัวที่เก่ง กาจที่สุดมีพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่เก้า

ในครานั้น เจ้าอมนุษย์กำลังกลืนกินเนื้อหนังมังสาของศพที่พวกมันฆ่า พวกมันดูน่ากลัวและเหี้ยมโหดกว่าสัตว์อสูรหลายเท่า

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพวกมันมีจำนวนหลายร้อยตัว พื้นที่โถงกว้างส่วนใหญ่มีพวกมันยืนอยู่ทั่วทุกจุด หากต้องการผ่านห้องโถงนี้เพื่อไปยังส่วนอื่นของถ้ำ จักต้องมีผู้ที่มีฝีมือระดับสูงซึ่งบรรลุพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่เก้าอยู่นับไม่ถ้วน หรือจักต้องมีผู้

เยี่ยมยุทธ์ที่บรรลุระดับพลังธาตุยุทธ์ มิเช่นนั้นก็คงต้องพึ่งโชคอย่างเดียว

"นี่มันเลือดและศพ ทำไมถึงมีศพเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น ทั้งยังมีเลือดนองท่วมพื้น นี่... นี่มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!"

ในครานั้น ซูเหม่ยเม้มริมฝีปากของนาง ดวงตาคู่งามของนางเบิกกว้างออก พวกมันเต็มไปด้วยความตกตะลึงงันจนไม่อาจกล่าวสิ่งใดออกมาได้

"ซูเหม่ย เจ้ารู้เรื่องนี้หรือเปล่า?"

ฉู่เฟิงรู้สึกว่า มีบางอย่างรบกวนจิตใจมันอยู่ จากที่เค้าสังเกตการณ์ผ่านพลังจิตสัมผัส มันพบว่านอกจากพวก

อมนุษย์ ไม่มีผิวหนังปกคลุมร่างกายแล้ว ร่างกายของพวกมันก็ไม่ได้ต่างจากร่างกายของมนุษย์ หรือว่าพวกอมนุษย์เหล่านี้เกิดจากวิวัฒนาการของมนุษย์

"บนโลกนี้มียาพิษอยู่ชนิดหนึ่ง มันคือยาพิษที่เรียกว่า 'พิษโลหิต' มันถูกกลั่นจากพิษชนิดต่าง ๆ มากมายหลายพันชนิด"

"หากผู้ใดกลืนยาพิษนี้เข้าไปและไม่ได้รับการถอนพิษ ภายในครึ่งชั่วยาม พวกมันจะสูญเสียสติสัมปชัญญะทั้งหมด จากนั้นพวกมันจักยังไม่ตายหรือเน่าเปื่อยในทันที พวกมันจะ กลายเป็นผีดิบที่ไล่ฆ่าผู้คน ดุจเครื่องจักรสังหารก็มิปาน หลัง

เกิดการเปลี่ยนแปลงผิวหนังของมันจะหลุดลอกออก ทว่ากล้ามเนื้อและโลหิตยังคงอยู่ พวกมันจึงถูกเรียกว่า 'ศพโลหิต'

"เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดบุกรุกสุสานแห่งนี้ จึงมีใครบางคนใช้ยาพิษนี้เพื่อสร้างศพโลหิต จากนั้นก็กักขังพวกมันไว้ในสุสาน ไม่เคยคิด... ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ศพโลหิตจะมี อยู่จริง เจ้าของสุสานแห่งนี้ช่างเป็นคนที่โหดเหี้ยมทารุณเหลือเกิน...."

หลังจากที่ซูเหม่ยอธิบายเรื่องดังกล่าว ทุกคนต่างถอด ถอนหายใจ การเปลี่ยนมนุษย์ที่มีชีวิตอยู่ให้กลายเป็นอมนุษย์ เยี่ยงนี้ ถือเป็นการกระทำที่สุดแสนจะเลวทราม

"ซูเหม่ย แล้วเจ้ารู้จักวิธีกำจัดพวกมันหรือไม่?"

ฉู่เฟิงและพวกพ้องคนอื่น ๆ ต่างยืนอยู่ด้านนอกโถงกว้าง เห็นได้ชัดว่าศพโลหิตเห็นพวกมัน ทว่าไม่ได้เข้าโจมตี แสดงว่าผู้ใดที่เข้าไปในห้องโถงจะถูกพวกมันสังหาร เมื่อตายไปแล้วพวกมันก็จะหยุดโจมตี ดังนั้น ฉู่เฟิงรู้สึกว่า พวกศพโลหิตเหล่านี้ไม่ใช่มนุษย์ที่สมบูรณ์ ฉะนั้นพวกมันจะต้องมีจุดอ่อนแน่นอน

"ศพโลหิตไม่มีตาหรือจิตวิญญาณ พวกมันปรารถนาที่จะสังหารสิ่งที่มีชีวิตเท่านั้นโดยใช้ความรู้สึกจากกลิ่นอายเพื่อแยกแยะว่าเป็นอาหารหรือเป็นพวกเดียวกัน cถ้าหากมันได้กลิ่นของเหยื่อละก็พวกมันจะสังหารในทันที" ซูเหม่ยกล่าว

"เจ้าบอกว่ามันใช้กลิ่นเพื่อแยกแยะระหว่างเหยื่อกับพวกเดียวกันสินะ?" ฉู่เฟิงถึงกับตาสว่าง

"ใช่" ซูเหม่ยพยักหน้าตอบ

"ถ้าเป็นดังเจ้ากล่าว ข้ามีหนทางที่จะผ่านมันไปได้" ฉู่เฟิงยิ้มและกล่าวตอบ

"หนทางอะไร?" เมื่อได้ยินฉู่เฟิงเอ่ยเช่นนั้น ทุกคนต่างฮึกเหิมพร้อมทั้งหันหน้ามองกัน เดิมทีพวกมันต่างถอดใจ ทว่าหากฉู่เฟิงมีหนทางที่จะจัดการเรื่องนี้ จึงทำให้พวกมันเริ่มมี ความหวังที่จะได้พบกับสมบัติมหาศาล

"ข้าไม่แน่ใจว่าวิธีนี้จะสำเร็จหรือไม่ ฉะนั้นข้าขอทด สอบดูก่อน พวกเจ้ารออยู่ที่นี่"

หลังจากนั้น ฉู่เฟิงก็ก้าวเท้าเข้าไปยังโถงกว้าง มันใช้เคล็ดวิชาการฝึกพลังลมปราณ แล้วตรงไปยังศพโลหิตพลังทิพย์ยุทธ์ห้วงที่หกแล้วลอยขึ้นไปในอากาศ