บทที่ 56

ฉู่เฟิง และพรรคพวกคนอื่น ๆ ต่างเดินตามแผนที่ไปเรื่อย ๆ จนท้องฟ้าเริ่มถูกความมืดปกคลุม พวกมันก็มาถึงสถานที่ที่เรียกว่าสุสาน

แม้ว่าทางเข้าสุสานนั้นถูกเปิดไว้แล้ว แต่ยังมีคนจำนวนมากที่ล้วนเร่งรีบเข้าไปในนั้น พวกมันไม่เห็นเงาร่างของผู้ยอดยุทธ์ระดับธาตุยุทธ์เลย แปลว่าพวกคนที่แข็งแกร่งที่สุดล่วงหน้ามันเข้าไปในถ้ำแล้ว

"แบบนี้เราคงได้แต่เก็บเกี่ยวพวกของเหลือซินะ?" เมื่อเห็นดังนั้น พวกมันหลายคนต่างถอดถอนใจ

"แต่ข้าว่าถ้ายังไม่รีบเข้าสู่ภายในสุสาน เกรงว่าแม้แต่ข้าวเพียงเมล็ดเดียวเราก็มิอาจพบเจอ" ฉู่เฟิงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูแปลกประหลาด และถือโอกาสเป็นผู้นำเข้าสู่สุสานเป็นคนแรก

สุสานถูกสร้างขึ้นกลางทะเลทราย ขนาดของมันนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่พวกมันจินตนาการเอาไว้มาก สองข้างของอุโมงค์กว้างขว้าง แขวนไว้ทั่วด้วยหินที่ส่องสว่างได้ เส้นทางที่สร้างขึ้นจากก้อนหินสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน

เมื่อเดินไปตามเส้นทางราวหนึ่งในสิบลี้ (หนึ่งลี้เท่ากับห้าร้อยเมตร) ฉู่เฟิงก็พบเข้ากับโถงใหญ่ที่ประดับประดาด้วยโคมไฟส่องเป็นประกายระยิบระยับสวยงาม นี่คือครั้งแรกในชีวิตของฉู่เฟิงที่ได้พบการตกแต่งภายในที่วิจิตรขนาดนี้

แต่โถงถ้ำที่กว้างขวางแห่งนี้กลับไม่ใช่จุดสิ้นสุดของถ้ำ แต่ยังมีอุโมงค์ปรากฏเป็นทางแยกอยู่หลายสิบเส้นทาง และ ทุก ๆ เส้นทางก็ดูทอดยาวออกไปไกลจนมองไม่เห็นปลายทาง

"ฉู่เฟิง พวกเราไปต่อทางไหนกันดี?" เมื่อเห็นอุโมงค์มากมายที่ทอดยาวราวกับเขาวงกตเหล่านั้น ซูเหม่ยและพวกพ้องคนอื่น ๆ ล้วนมองไปที่ฉู่เฟิง เนื่องจากพวกมันรู้ว่าฉู่เฟิง มีพลังจิตสัมผัส และจะเป็นเสาหลักในการเดินทางให้พวกมันได้

"อุโมงค์เหล่านั้นล้วนลึกเกินไป ข้าไม่สามารถสัมผัสได้เลยว่าปลายทางเป็นอย่างไร คราวนี้เราคงต้องหวังพึ่งโชคแล้วล่ะ"

ฉู่เฟิงส่ายศีรษะอย่างหมดหนทาง แต่มันก็ไม่ลังเลที่จะ เลือกอุโมงค์ขึ้นมาสายหนึ่ง มันวิ่งนำเข้าไป ซูเหม่ยกับคนอื่นๆ ล้วนวิ่งตามมันไปติด ๆ

เพียงไม่นานตามเส้นทางที่พวกมันเลือกเดิน พวกมันก็พบกับประตูจำนวนมากมายหลายบาน บางบานก็ถูกเปิดออกแล้ว และเมื่อมองเข้าไปด้านในก็พบกับกองโอสถ

ทิยพ์จำนวนมาก และในหลาย ๆ ห้องก็เห็นผู้คนต่างต่อสู้แย่งชิงโอสถทิพย์เหล่านั้น

"บานนี้ ข้าจะลองเปิดประตูบานนี้"

ฉู่เฟิงแผ่พลังจิตสัมผัสของมันออกไป และพบเข้ากับบานประตูเหล็กที่ดูแน่นหนาบานหนึ่ง มันเดินไปถึงหน้าประตู และใช้กระบวนท่าที่สองแห่งเคล็ดวิชาสามอัสนีบาต ลำแสงจ้าประดุจสายฟ้าฟาดและผ่านประตูบานนั้น และแล้วประตู ก็เปิดออก

"ปัง"

เมื่อประตูเปิดออก พลังวิญญาณมหาศาลก็ทะลักออก มากระทบเข้ากับหน้าของพวกมัน หญ้าทิพย์พสุธา หญ้าทิพย์นภา หญ้าเซียนทิพย์ล้วนปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกมัน... ทุกสิ่งที่พวกมันคาดหวังเอาไว้ล้วนอยู่ ณ ที่นั่น จำนวนของมันเรียกได้ว่าคณานับ มันล้วนเปล่งประกายแข่งกันอยู่ภายในห้อง

"สุสานแห่งนี้มันอะไรกัน? มันคือคลังสมบัติชัดๆ !"

เมื่อพวกมันเห็นขุมสมบัติเหล่านั้นก็ล้วนบังเกิดความสุขขึ้นเป็นอย่างมาก พวกมันรู้ว่าจะสามารถเก็บเกี่ยวสิ่งต่าง ๆ ได้มากมายจากสุสานแห่งนี้แน่นอน เพราะอย่างน้อยแค่ในอุโมงค์นี้ก็ยังมีห้องอยู่อีกมากมายหลายสิบห้อง

"ไป๋หลง ไป๋หู่ จางถิงจือ และเย่เถาจือ พวกเจ้าสี่คนเฝ้าหน้าประตู ไป๋ถง ซูเหม่ย พวกเราสามคนเข้าไปเอาโอสถทิพย์ด้านใน"

หลังสิ้นเสียงสั่งการ ฉู่เฟิง ซูเหม่ย และไป๋ถง รีบมุ่งหน้าเข้าสู่ภายในห้อง หยิบถุงผ้าจักรวาลออกมา และลงมือเก็บโอสถทิพย์โดยไม่รีรอ ไม่ว่าจะเป็นโอสถคุณภาพต่ำหรือสูง ตราบเท่าที่เป็นโอสถพวกมันล้วนเก็บเกี่ยวหมดสิ้น

"หลบไป ถ้าเจ้าไม่หลบ เจ้าตาย"

"ห้องนี้ถูกเปิดโดยพวกข้า โอสถทิพย์เหล่านี้ย่อมเป็นของพวกข้า"

"หึ! สิ่งของในถ้ำนี้ล้วนไม่มีเจ้าของ แค่เจ้าบอกว่าเป็นของเจ้า เจ้าคิดว่ามันจะเป็นของเจ้างั้นหรือ?"

อยู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนโวยวายมาจากด้านหน้าประตู เมื่อมองไปก็พบว่าพี่น้องหลงหู่และอีกสองคนกำลังประมือกับคนอีกกลุ่ม